ตอนที่3. นี่แหละเหตุผล

รมิดาเห็นเจ้านายหันหลังเดินไปแล้วก็ลอบถอนหายใจเบาๆ ไม่ใช่ครั้งแรกที่เห็นเขาเปลือยแผ่นอกแบบนี้ แต่เพราะต้องคอยระวังไม่ให้ปากตัวเองไวเท่าความคิด ท่านประธานเป็นคนจำพวกปากร้ายและร้ายไปถึงก้นบึ้งของหัวใจเลยก็ว่าได้ เท่าที่ทำงานกันมา เขาเป็นคนที่ตัดสินใจเด็ดขาด ไร้ความปรานี แรกทีเดียวเธอออกจะแปลกใจในเงือนไขต่างๆ ก่อนเซ็นสัญญาทำงาน แต่เมื่อทำงานด้วยกัน เธอจึงรู้ว่าเขาไม่มีแค่ธุรกิจของครอบครัวที่ดูแลอยู่ แต่มีธุรกิจสีเทาที่เป็นธุรกิจส่วนตัว ซึ่งเธอเป็นเลขาส่วนตัวของเขาทำให้ต้อง ‘เก็บข้อมูล’ไว้เป็นความลับ จึงเป็นที่มาของเงินเดือนที่สูงกว่าอื่นๆ หากนับรวมกับเงินล่วงเวลาแล้ว เฉลี่ยต่อเดือนเธอได้เงินเดือนห้าหมื่นบาทเลยทีเดียว

นี่แหละ เหตุผลที่เธอต้องเกาะงานที่นี่ให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ว่าต้องเจอเจ้านายปากร้ายแค่ไหนก็ตาม

“มีมัฟฟินก็ต้องมีกาแฟ” หัสดินพูดขึ้นอย่างนึกได้ เดินไปที่เครื่องชงกาแฟแคปซูล “ของเรนนี่เอาลาเต้เหมือนเดิมนะครับ”

“ขอบคุณค่ะ” คงมีแค่เวลาแบบนี้ที่เธอไม่ต้องเอาอกเอาใจใคร หัสดินเป็นน้องชายหัสวีร์ อายุห่างกันสามปี และนิสัยตรงกันข้ามกันอย่างกับขั้วโลกเหนือกับขั้วโลกใต้ หัสดินชอบทำอาหาร หลายครั้งเขามักหิ้วขนมหรือมาทำอาหารที่ห้องของหัสวีร์และเรียกเธอมากินด้วย แรกๆ เธอก็เกรงใจอยู่บ้าง แต่บ่อยเข้าเธอก็ลดความเกรงใจลง และหลายครั้ง เขาทำขนมมาเยอะทำให้เธอมีเสบียงไว้กิน ประหยัดเงินไปได้เยอะเลย

หัสดินวางแก้วกาแฟลงตรงหน้าเลขาสาว อีกแก้วของเขาเอง ชายหนุ่มนั่งมองอย่างคนตัวเล็กหยิบมัฟฟินขึ้นมากัดกินคำเล็กๆ แล้วพยักหน้ารับ

“ไม่หวานมาก” เธอแล้วค่อยๆ ละเอียดรสชาติของขนมที่กินอยู่ “นุ่มดีค่ะไม่แข็งกระด้าง”

“ถ้าเรนนี่ชอบ ผมจะเอาลงในเมนูของร้าน” หัสดินพยักหน้ารับ

“คุณหัสดินไม่เข้ามาทำงานที่บริษัทหรือคะ” รมิดาถามหลังจิบกาแฟแล้ว

“ให้มันดูแลร้านอาหารไปเถอะ” เสียงหัสวีร์ดังขึ้นก่อนเจ้าตัวจะเดินมานั่งเก้าอี้ตรงข้ามกับเลขา “กาแฟ”

หัสดินลุกขึ้นไปชงกาแฟอีกแก้วอย่างเอาใจ

“แค่ดูแลร้านอาหารอย่างเดียวก็แย่แล้ว” หัสดินหัวเราะ

“แต่ก็ได้เวลาที่พ่อให้นายมาฝึกงานที่บริษัทแล้ว ยังไงก็เตรียมตัวไว้เถอะ”

“ครับๆ ทราบแล้วครับผม” หัสดินทำหน้ายุ่งแล้วหันไปสนใจหญิงสาวคนเดียวในห้อง “วันอาทิตย์ทั้งที เรนนี่ไม่กลับบ้านเหรอครับ”

หัสวีร์ประหลาดใจกับคำถามของน้องชาย เขาจำไม่ได้เลยว่าเลขาของเขา ‘กลับบ้าน’ บ้างหรือเปล่า?

“บ้านไม่หนีไปไหน กลับเมื่อไหร่ก็ได้ค่ะ” เธอตอบด้วยรอยยิ้มแต่เหมือนรอยยิ้มนั้นจะไปไม่ถึงดวงตา