ตอนที่ 147
บทที่ 147 ซุบซิบนินทา
October 28, 2026
บทที่ 147 ซุบซิบนินทา
หลังจากนั้นเขายกมือขึ้นเสยคางของไป๋เสว่เอ๋อร์ ยิ้มน้อยๆ “เธอช่วยพูดอีกครั้งได้ไหม”
ไป๋เสว่เอ๋อร์ยิ้มที่มุมปาก “มีคุณอยู่ ฉันไม่กลัวอะไรทั้งนั้น”
ขณะที่เธอพูด เผยลี่เชินโน้มตัวก้มหัวลงจูบที่ริมฝีปากแดงระเรื่อของเธอ
เด็กน้อยดูเหมือนจะขโมยหัวใจเขา รอยยิ้มของเธอทำให้สมองเขาว่างเปล่า คิดแต่เพียงอยากกัดกินเธอทีละน้อย
เผยลี่เชินใช้มือจับที่เอวของเธอเบาๆ กดร่างของเธอแน่นจนขยับไปไหนไม่ได้
ลมหายใจของไป๋เสว่เอ๋อร์ไม่เป็นระบบระเบียบ จนลืมผลักเขา ลืมตอบโต้เขา ปล่อยให้เขาทำตามอำเภอใจ
อุณหภูมิภายในรถสูงขึ้นเรื่อยๆ ไม่รู้นานแค่ไหน รถหยุดกะทันหัน เผยลี่เชินจึงปล่อยเธอ เงยหน้าออกไปนอกหน้าต่าง จึงพบว่าถึงที่หมายแล้วจึงลงจากรถ
เขาจับมือไป๋เสว่เอ๋อร์ไว้เธอจึงต้องตามเขาลงจากรถ แต่คิดไม่ถึงว่าตอนลงจากรถไม่ทันระวังตัวทำรองเท้าส้นสูงหลุดจากเท้า จึงก้มตัวเพื่อสวมรองเท้า แต่ดูเหมือนมีคนโอบที่เอวเธอไว้
ไป๋เสว่เอ๋อร์จึงอุทานออกมา เผยลี่เชินกลับยิ้มพร้อมกับถือรองเท้าส้นสูงที่ตกลงมาแล้วโอบกอดเธอเดินไปที่ประตู
เขาหัวเราะเบาๆ เสียงแหบแห้งฟังแล้วมีเสน่ห์ “ช้าเร็วก็ต้องถอด ไม่ต้องใส่มันแล้ว”
...................
วันต่อมา ทีมงานสตูดิโอภาพยนตร์และโทรทัศน์ไห่เฉิงอยู่ในห้องแต่งตัว
จินจิงจิงกำลังเล่นเวยป่อ เงยหน้าขึ้นมองช่างแต่งหน้าที่กำลังเก็บของอยู่ด้านข้าง “เจินเจิน เธอมาช่วยฉันลบเครื่องสำอางที”
“พี่...ตอนนี้ยังมีนักข่าวอยู่ข้างนอก อีกเดี๋ยวพี่ก็จะให้สัมภาษณ์ แล้วอย่างนี้พี่จะลบเครื่องสำอางอีกไหม?”
จินจิงจิงไม่เงยหน้า “ลบแป้งที่อยู่ตรงคอออกก็พอ อย่างอื่นไม่ต้อง”
เจินเจินถือน้ำยาลบเครื่องสำอางเดินไปข้างหน้า ลังเลก่อนถาม “แต่พี่ ที่คอของพี่มีรอยแดงอยู่ หากลบแป้งออก มันจะเห็นชัดเจนเลยนะ”
จินจิงจิงขมวดคิ้ว ใจร้อนนิดหน่อย “ฉันให้เธอล้างก็ล้างไป อย่าพูดมาก!”
จินจิงจิงไม่กล้าถามอะไรอีก รีบลงมือทำทันที
สิบนาทีต่อมา จินจิงจิงออกจากทีมงานพร้อมผู้ช่วยของเธอ ขณะเดินออกมา นักข่าวที่อยู่ด้านนอกประตูต่างกรูเข้ามา “คุณจิน วันนี้เป็นวันแรกที่ถ่ายภาพยนตร์เรื่องใหม่ของคุณ คุณรู้สึกอย่างไรบ้างคะ?”
จินจิงจิงทักทายทุกคนด้วยรอยยิ้ม “ขอบคุณทุกคนสำหรับความห่วงใย ถ่ายหนังวันแรกเรียบร้อยดีคะ สำหรับทีเซอร์จะออกอากาศวันหลัง ขอให้ทุกคนอดใจรอ”
“คุณจินได้ยินว่าเรื่องนี้เป็นการร่วมงานกันครั้งแรกระหว่างคุณกับคุณฉีซิงเฮอ ช่วยเล่าให้ฟังหน่อยว่าคุณรู้สึกอย่างไรบ้าง”
จินจิงจิงยิ้มต่อเนื่องแล้วพูดต่อ “บทบาทในหนังสือของซิงเฮอกับชีวิตจริงแตกต่างกันคะ โดยส่วนตัวแล้วพวกเราเป็นเพื่อนกัน ดังนั้นการถ่ายภาพยนตร์จึงเป็นไปด้วยดีคะ”
กล้องยังคงถ่ายจินจิงจิงต่อไปเรื่อยๆ มีนักข่าวคนหนึ่งสังเกตเห็นรอยแดงๆ บริเวณลำคอปกเสื้อของเธอ นักข่าวจึงฉวยโอกาสนี้ถามเธอ “คุณจินคะ ขอถามถึงรอยแดงบริเวณคอ ใช่ของคนรักของคุณหรือเปล่าคะ? มีข่าวลือว่าคุณมีความสัมพันธ์แบบลับๆ สามารถบอกได้ไหมคะ?”
จินจิงจิงรีบเอามือปิดหน้าอกทันที สายตาแสดงความตื่นตระหนก ท่าทางปกปิดแบบนี้แสดงออกอย่างชัดเจน ทำให้กล้องจับภาพที่ลำคอของเธอแทน
“ขอโทษคะ ที่ไม่สามารถตอบคำถามนี้ได้”
จินจิงจิงพูดจบก็หันไปทางผู้ช่วยเธอ ผู้ช่วยเธอเข้าใจทันทีจึงกันฝูงชนหลีกทางให้เธอเดินจากไป
นักข่าวยังคงตามติด คำถามต่างๆ ระดมใส่เข้าหาเธอ “ความสัมพันธ์ส่วนตัวของคุณ รอยแดงที่น่าสงสัย เกี่ยวข้องกับคนในวงการหรือเปล่า?”
“...........”
คำถามต่างๆ ที่เกิดขึ้น จินจิงจิงไม่ตอบแต่ก็ไม่ปฏิเสธ เธอเดินตามผู้ช่วยของเธอขึ้นรถตู้ จากนั้นก็ให้คนขับรถขับรถออกไป