ตอนที่ 146
บทที่ 146 คิดถึงตัวเอง
October 28, 2026
บทที่ 146 คิดถึงตัวเอง
ไป๋เสว่เอ๋อร์โกรธจัดจนกำมือเป็นหมัดแน่น “ผู้จัดการเฉิน วันนี้หากฉันยังอยู่ที่นี่ ฉันจะไม่ส่งใครให้คุณเด็ดขาด ใช้ให้พนักงานหญิงไปนั่งเป็นเพื่อนลูกค้าดื่มเหล้า ผลของความผิดติดสินบนครั้งนี้คุณรับไม่ไหวแน่”
เฉินเจิงได้ยินเรื่องติดสินบนที่เธอพูดจึงรู้สึกโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ เขามองข้ามไป๋เสว่เอ๋อร์หันไปมองเจียงหวั่นหวั่น ชี้หน้าเธอพร้อมกัดฟันพูด “เจียงหวั่นหวั่น! เธอปากพล่อย พูดเรื่องไม่เป็นเรื่อง รอฉันไว้คิดบัญชีกับเธอ!”
พูดจบก็หันไปมองไป๋เสว่เอ๋อร์ หัวเราะแบบเย้ยหยัน “เธอก็อีกคน คิดว่าตัวเองเป็นใคร เป็นเลขาที่หลับนอนกับเจ้านาย มีสิทธิอะไรมาตะโกนใส่ฉัน?”
สีหน้าของไป๋เสว่เอ๋อร์แสดงความโกรธอย่างชัดเจน และพูดอย่างเตือนสติ “ผู้จัดการเฉิน ข้าวกินแบบเลอะเทอะอย่างไรก็ได้ แต่จะพูดจาเลอะเทอะเห็นจะไม่เข้าท่านะ”
“พูดจาเลอะเทอะ?” เฉินเจิงสีหน้าประชดประชัน “ในเผยซื่อมีใครบ้างที่ไม่รู้ว่าเธออยู่ข้างกายประธานเผย นอนบนเตียงกับเขามาตั้งนานแล้ว อยู่ในบริษัทก็เที่ยวจับมือถือแขนกอดจูบ ยังจะแกล้งทำตัวสูงส่งอยู่อีก!”
ไป๋เสว่เอ๋อร์โกรธจนหน้าดำหน้าแดง กำมือแน่นมาก ความโกรธพุ่งทะลุลำคอของเธอ จนไม่สามารถส่งเสียงออกมาได้
เจียงหวั่นหวั่นที่ยืนข้างๆ ไป๋เสว่เอ๋อร์ได้ฟังที่เขาพูด ไม่สามารถยับยั้งความโกรธได้ “เฉินเจิงจิ้งจอกเฒ่า ไม่เคยดูพฤติกรรมตัวเองบ้างเลย เที่ยวไปพูดว่าคนอื่นเขา!”
เมื่อเฉินเจิงได้ยิน จึงพูดด้วยอารมณ์โกรธเกรี้ยว “นังโสเภณีมาอยู่ด้วยกันแบบนี้ ดูซิว่าฉันจะเก็บพวกเธอได้อย่างไร!”
เขาพูดแล้วก็เดินไปข้างหน้ายกมือจะตบตีพวกเธอ ไป๋เสว่เอ๋อร์ลากเจียงหวั่นหวั่นไปด้านหลัง แต่เฉินเจิงกลับคว้าเธอไว้ ในเวลานั้นที่ด้านหลังเขามีเงาสูงใหญ่ปรากฏขึ้น
เผยลี่เชินเลิกคิ้วสูง ยกเท้าขึ้นเตะที่ขาของเฉินเจิง จนเขาล้มลงกับพื้นโดยไม่คาดคิด
“ใครกันวะกล้ามาลงมือกับฉัน!” เฉินเจิงล้มลงกับพื้นเหมือนสุนัขตัวหนึ่ง ลุกขึ้นมาด้วยความโกรธ หันไปมองเห็นชายที่อยู่ด้านหลัง ถึงกับเข่าทรุดลงไปกองกับพื้นอีกครั้ง
เผยลี่เชินก้มลงมองที่เขาด้วยสายตาเย็นชา “ผู้จัดการเฉิน คุณต้องการเก็บใครรึ?”
สีหน้าของผู้จัดการเฉินเปลี่ยนไป เขารีบลุกขึ้นจากพื้นอย่างรวดเร็วด้วยความกระอักกระอ่วน พยักหน้าก้มตัวถึงเอวยอมรับความผิดต่อหน้าเผยลี่เชิน “ประธานเผย....ลูกน้องผู้หญิงของผมไม่เชื่อฟัง ผมแค่จะสั่งสอนเธอ....”
เผยลี่เชินสีหน้ายังคงเย็นชา “แต่ทำไมฉันรู้สึกว่า คุณอยากจะสั่งสอนคนของฉันด้วย?”
ผู้จัดการเฉินหน้าซีด อธิบายแบบตะกุกตะกัก “ผม....เปล่า คุณเข้าใจผิดแล้วไ
เผยลี่เชินกวาดตามองเขาอย่างเย็นชา แล้วเดินไปหาไป๋เสว่เอ๋อร์ “เธอไม่เป็นไรนะ?”
ไป๋เสว่เอ๋อร์ส่ายหัว
เผยลี่เชินหันกลับมาทางเฉินเจิง “ในเมื่อลูกน้องคุณทำผิด ฉันอยู่ที่นี่พอดี งั้นคุณก็บอกฉันมาว่าเธอทำผิดอะไร?”
เฉินเจิงรีบหันไปมองเจียงหวั่นหวั่น ไม่พูดอะไรเลยสักประโยคเดียว
เมื่อเห็นว่าเขาไม่พูด เผยลี่เชินจึงหันไปทางเจียงหวั่นหวั่น “เขาไม่พูด งั้นเธอพูดแทนละกัน”
เจียงหวั่นหวั่นลังเลสักครู่แล้วรวบรวมความกล้าพูดออกไป “เพื่อให้ยอดขายสิ้นเดือนเป็นไปตามเป้า ผู้จัดการเฉินจึงให้พนักงานผู้หญิงมานั่งเป็นเพื่อนดื่มเหล้ากับลูกค้า ส่วนค่าคอมมิชชั่นของทุกเดือนจะตกอยู่ในกระเป๋าของผู้จัดการเฉิน....พวกเราคนนอกไม่สามารถพูดอะไรได้ ตามปกติในบริษัทเขาก็มักจะกดขี่พวกเรา”
“ไร้สาระ!” เฉินเจิงหน้าแดงพูดด้วยอารมณ์โกรธ
เขาเพิ่งพูดจบและเห็นสายตาเย็นชาของเผยลี่เชิน จึงได้หุบปาก
เผยลี่เชินเงยหน้ามองเจียงหวั่นหวั่น “เรียกคนอื่นในแผนกของเธอที่มาที่นี่ในวันนี้มาพบฉันเดี๋ยวนี้”
เจียงหวั่นหวั่นรีบปฏิบัติตามคำสั่ง โทรเรียกเพื่อนคนอื่นที่เหลือ ไม่นานพนักงานคนอื่นก็มาถึง
พนักงานคนอื่นๆ ต่างก็กล่าวโทษเฉินเจิง จนเขาไม่สามารถแก้ตัวได้ ทำให้ตัวเองตื่นตระหนก “ประธานเผย ที่ผมทำไปก็เพื่อความสำเร็จของบริษัท ไม่ได้ทำเกินกว่าเหตุ แค่ดื่มเหล้าเป็นเพื่อนลูกค้าพูดคุยกันเรื่องออเดอร์ เรื่องนี้....”
“น่าขำ!” ดวงตาเผยลี่เชินเปล่งประกายความโกรธ “เผยซื่อให้พนักงานผู้หญิงทำเหมือนพวกผู้หญิงขายตัวเพื่อแลกกับความสำเร็จทางธุรกิจ ตั้งแต่เมื่อไรกัน?”