ตอนที่ 145
บทที่ 145 ถูกบังคับให้ดื่มเหล้า
October 28, 2026
บทที่ 145 ถูกบังคับให้ดื่มเหล้า
จินจิงจิงได้ยินเขาพูดเช่นนี้ จึงรีบเช็ดน้ำตาพร้อมเปลี่ยนเป็นรอยยิ้ม “คุณชายอี้ ฉันจะไม่ก่อเรื่องให้คุณต้องลำบากใจอีก จากนี้ฉันจะตั้งใจทำงานแสดงให้ดีที่สุดคะ”
เผยอี้ไม่พูดอะไรต่อ
“คุณชายอี้...อีกไม่นานฉันต้องอยู่ในกองถ่ายตลอดทั้งวัน ถ้าไงวันนี้เราไปฉลองกันดีกว่า นานแล้วที่พวกเราไม่ได้ไปดินเนอร์กัน.....”
“อืม” เผยอี้ตอบ “คุณอยากไปที่ไหนล่ะ?”
“แล้วแต่คุณเลยคะ ฉันยังไงก็ได้....”
เผยอี้ออกรถ จินจิงจิงหยิบโทรศัพท์รีบส่งข้อความอย่างรวดเร็ว “ช่วยถ่ายภาพให้เยอะหน่อย โดยเฉพาะตรงบริเวณใบหน้า เอาให้ชัดเจนเลยนะ”
ภายในห้องพิเศาของโรงแรมเจียงตู
เผยลี่เชินพูดอย่างเคร่งเครียด “ประธานเฉิง พูดตามตรงนะครับ ครั้งนี้พวกเราควรจะเพิ่มความร่วมมือให้มากขึ้นกว่าครั้งที่ผ่านมา”
ประธานเฉิงรู้สึกสนใจคำพูดของเผยลี่เชิน “โอ้? ไม่ยักรู้ว่าประธานเผยมีไอเดียใหม่ๆ ขึ้นมา?”
เผยลี่เชินมองไปยังไป๋เสว่เอ๋อร์เป็นสัญญาณให้เธอพูดต่อ
ไป๋เสว่เอ๋อร์ส่งยิ้มแล้วลุกขึ้นสองมือยื่นแผนการล่วงหน้าที่เตรียมไว้ “เมื่อก่อนความร่วมมือของเผยซื่อกับบริษัทคุณเป็นแบบเดิมๆ ทั้งสองฝ่ายต่างร่วมมือกันผลิตแค่สินค้า แม้ว่าจะมีกำไรมากมายแต่ก็มีบริษัทอื่นมากมายที่สามารถทดแทนได้ ถ้าหากเทคโนโลยีของบริษัทอื่นในไห่เฉิงพัฒนาได้ตามมาตรฐาน ความร่วมมือของพวกเราก็จะเสียเปรียบทันที”
“อืม....พวกคุณหมายความว่า?”
ไป๋เสว่เอ๋อร์อธิบายต่อ “เพราะพวกเราร่วมมือกันมาหลายครั้ง ดังนั้นประธานเผยจึงมีความเชื่อมั่นในตัวประธานเฉิง ครั้งนี้เราตั้งใจจะสร้างทีมงานด้านเทคนิค เพื่อปรับปรุง คิดค้นเทคโนโลยีใหม่ๆ แบ่งปันทรัพยากรบุคคล เงินทุน เพื่อชัยชนะร่วมกันไ
ประธานเฉิงได้ฟังเงียบไปชั่วครู่พลิกดูเอกสารคร่าวๆ จากนั้นก็เงยหน้ามองเผยลี่เชิน “จะว่าไป เผยซื่อของพวกคุณมีความคิดล้ำหน้าไปมาก ฉันมองออก”
เผยลี่เชินยิ้มพร้อมยกแก้วไวน์ “แต่ความสามารถของบริษัทก็มีจำกัด ดังนั้นการร่วมมือกันจึงเป็นทางออกที่ดี อีกทั้งประธานเฉิงก็เป็นพันธมิตรที่ดีที่สุดมาตั้งแต่แรก”
ประธานเฉิงได้ยินแบบนี้จึงหัวเราะออกมาพร้อมกับชนแก้วดื่มเหล้ากับเผยลี่เชิน
หลังจากดื่มครบสามรอบ ความร่วมมือครั้งนี้ก็บรรลุวัตถุประสงค์ ไป๋เสว่เอ๋อร์เห็นเผยลี่เชินพูดคุยกับประธานเฉิงอย่างออกรสออกชาติ จึงขอตัวไปเข้าห้องน้ำ
งานในวันนี้เธอเตรียมการล่วงหน้าอยู่ไม่น้อย เธอต้องใช้เวลาพูดคุยมากมายระหว่างการเจรจา และในที่สุดเธอก็ประสบความสำเร็จ
ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกผ่อนคลายมากขณะเดินไปห้องน้ำ ก็ได้ยินเสียงเศร้าสลดดังมาจากด้านในห้องน้ำหญิง
เธอเดินไปถึงประตูพบหญิงสาวในชุดพนักงานหลบอยู่ที่มุมกำแพงพร้อมเสียงสะอื้น เธอลังเลสักพักขณะกำลังเดินไปถาม หยิงสาวคนนั้นได้ยินเสียงฝีเท้าจึงรีบเดินออกไปทันที
ขณะกำลังเดินผ่าน ไป่เสว่เอ๋อร์มองเห็นใบหน้าเธอชัดเจน ตะลึงไปสักครู่
เมื่อสักครู่ขณะที่เธอและเผยลี่เชินอยู่ที่ประตูโรงแรมมองเห็นผู้จัดการฝ่ายขายของบริษัทพาลูกน้องมาด้วยสองสามคน น่าจะเป็นพวกที่ช่วยขยายธุรกิจ และหญิงสาวคนนี้ก็น่าจะเป็นหนึ่งในนั้น
หรือพูดอีกอย่าง หญิงสาวคนนี้คือพนักงานของเผยซื่อ
“หยุดก่อน” ไป๋เสว่เอ๋อร์ร้องเรียกเธอไว้ “ขอถามหน่อยเธอทำงานที่เผยซื่อใช่ไหม?”
ดวงตาทั้งสองข้างของหญิงสาวนี้บวมแดง แสดงว่าผ่านการร้องไห้มาสักพัก เธอเงยหน้ามองไป๋เสว่เอ๋อร์ ลังเลก่อนจะพยักหน้ารับ “คะ.....”
ไป๋เสว่เอ๋อร์กลัวว่าเธอจะหวาดกลัว จึงรีบอธิบายอย่างรวดเร็ว “สวัสดี...พวกเราเป็นเพื่อนร่วมงานบริษัทเดียวกัน เมื่อกี้ตอนอยู่ที่ประตูฉันเห็นผู้จัดการฝ่ายขายพาคนมาด้วย ก็เลยได้เห็นเธอด้วย”
หญิงสาวคนนี้ดูท่าอายุห่างจากเธอไม่มาก ตาโต รูปร่างหน้าตาใช้ได้ แต่ไม่รู้ว่าทำไมถึงมาหลบร้องไห้อยู่ที่นี่