บทที่ 144 แต่ฉันชอบ

บทที่ 144 แต่ฉันชอบ

ไป๋เสว่เอ๋อร์กัดฟันพูดต่อ “ตอนที่ฉันไปเยี่ยมพ่อ พ่อเคยบอกฉันว่า จดหมายฉบับนั้นส่งมาตอนไหนไม่ส่ง กลับมาส่งตอนฉันกำลังจะหมั้น เขาจึงรู้สึกว่าจดหมายฉบับนั้นกำลังพุ่งเป้ามาที่ฉัน”

เฉียวเจิ้นถามกลับ “หมายความว่า คนที่ส่งจดหมายไม่ได้ต้องการเปิดเผยเรื่องนี้ แต่มีจุดประสงค์อื่นใช่ไหม?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์พยักหน้ารับ “ดังนั้นฉันจึงอยากรู้ไม่ใช่เพื่อแก้แค้น แต่เพื่อป้องกันตัวเอง”

ครู่หนึ่งบรรยากาศก็เปลี่ยนไป พวกเขาไม่พูดอะไรเลย

ผ่านไปสักพักไป๋เสว่เอ๋อร์เงยหน้ามองเฉียวเจิ้น “ขอโทษนะเฉียวเจิ้น ฉันรู้ว่าที่ฉันขอร้องมันไม่เหมาะสม เธอช่วยฉันไม่ได้ ฉันก็ไม่โทษเธอหรอกนะ”

เธอส่งยิ้มให้เขา “ไม่ว่ายังไงวันนี้ฉันก็มีความสุขที่ได้เจอเธอ ถ้ามีโอกาสเราคงได้เจอกันอีก”

ไป๋เสว่เอ๋อร์พูดขณะลุกขึ้นแล้วโค้งคำนับให้เฉียวเจิ้นพร้อมกับหยิบกระเป๋าที่อยู่ข้างๆ แล้วเดินออกไป

เฉียวเจิ้นขมวดคิ้วทันที ร้องเรียกเธอไว้ “รอเดี๋ยวไป๋เสว่เอ๋อร์!”

ไป๋เสว่เอ๋อร์หันกลับมาสบสายตากับเฉียวเจิ้นพอดี

เฉียวเจิ้นพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “ถ้าหากเป็นไปตามที่เธอพูดคือต้องการหาคนที่เขียนจดหมายเพื่อความปลอดภัยของเธอ ไม่ใช่เพื่อการแก้แค้น ฉันคิดว่า...สามารถให้เธอดูจดหมายได้”

“จริงรึเปล่า?” สีหน้าของไป๋เสว่เอ๋อร์ดูมีความสุขและตื่นเต้นเล็กน้อย

ช่วงนี้มีเรื่องมากมายเกิดขึ้นกับตัวเธอ เรื่องน่าแปลกบนเขาหมิงเย่ ทำให้จิตใจเธอกระสับกระส่ายทั้งวัน ถ้าหากมีคนต้องการเล่นงานเธอจริง เธอก็ไม่แน่ใจในความปลอดภัยของตัวเอง

“ฉันไม่แน่ใจว่าจะนำจดหมายนั้นมาได้ อาจทำได้แค่ดูจดหมายนั้น แล้วก็นำเนื้อความในจดหมายมาบอกเธอ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์พยักหน้าอย่างมีความสุข “แค่นี้ก็พอแล้ว”

หลังจากแยกย้ายกับเฉียวเจิ้น ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกสบายใจ ตอนแรกเธอแค่อยากลองดูเท่านั้น คาดไม่ถึงว่าเฉียวเจ้นจะรับปากเธอจริงๆ

หลังจากกลับถึงคฤหาสน์ ไป๋เสว่เอ๋อร์ไม่ได้สังเกตเห็นรถของเผยลี่เชิน รู้แต่เพียงว่าเขายังไม่กลับ

ป้าจางออกมาทักทาย ถามด้วยความกังวล “คุณไป๋ กินอะไรมาหรือยังคะ?”

ไป๋เสว่เอ่อร์ตอบคำถาม “ยังเลยคะ ป้าจางคะ เผยลี่เชินบอกหรือเปล่าว่าจะกลับมาเมื่อไหร่?”

“คุณผู้ชายไม่ได้บอกคะ ปกติถ้าเขาไม่กลับมากินข้าว ก็จะโทรมาบอกคะ แต่วันนี้ยังไม่เห็นโทรมาเลย แสดงว่าอีกไม่นานก็คงกลับมาถึง”

สีหน้าของไป๋เสว่เอ๋อร์ดุมีความสุขเมื่อได้ยินแบบนี้ จึงรีบพูดต่อ “ป้าจางคะ ป้าช่วยสอนฉันทำกับข้าวง่ายๆ ให้หน่อยได้ไหมคะ ฉันอยากเรียน”

ป้าจางทำตาปริบๆ มองไปที่ไป๋เสว่เอ๋อร์ “ทำให้คุณผู้ชายกิน?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ยิ้มอย่างเขินอาย ไม่มีคำอธิบายใดๆ แต่ป้าจางมีคำตอบอยู่ในใจแล้ว “งั้นป้าจะสอนคุณทำมะเขือม่วงเต้าเจี้ยวปรุงรสดีไหมคะ? คุณผู้ชายชอบอาหารนี้”

“ดีคะ”

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ขณะที่เผยลี่เชินเดินเข้ามาในบ้านก็ได้กลิ่นแป้ง เขาขมวดคิ้วเปลี่ยนรองเท้า ได้ยินเสียงดังมาจากห้องครัว

“คุณไป๋ ช้านิดนึ่ง เวลาผัดต้องระวัง ทำไมคุณถือตะหลิวหลบไปหลบมาแบบนั้นคะ?”

“ป้าจาง ครั้งหน้าฉันจะสวมถุงมือพร้อมแว่นตา....”

........................

ได้ยินการสนทนาของพวกเขา เผยลี่เชินรู้สึกงงงวยมาก เขาก้าวเดินไปยังห้องครัวเห็นไป๋เสว่เอ๋อร์ในชุดกันเปื้อน มือถือตะหลิวผัดกับข้าวแต่ตัวกลับหลบไปอยู่อีกฟาก

ป้าจางหันกลับมาโดยไม่ตั้งใจ เห็นเผยลี่เชินขณะกำลังจะเอ่ยปากพูดก็เห็นท่าทางทำไม้ทำมือของเขา จึงเงียบลงพร้อมกับรอยยิ้มแล้วก้าวถอยหลังออกมา

“ไฟแรงไปแล้ว......”

“ฉันว่าใกล้สุกแล้วคะ ป้าจาง....”

ไป๋เสว่เอ๋อร์พูดกับตัวเองโดยที่มือข้างหนึ่งถือตะหลิวผัดกับข้าว ส่วนหม้อที่อยู่ตรงหน้าก็เดือดกระเด็ดนเหมือนจะเกิดหายนะ ทำให้เธอตกใจจนต้องกระโดดหลบ.........

“ซี.....ซี.....”

เสียงน้ำมันเดือดในหม้อ ไป๋เสว่เอ๋อร์ตกใจยื่นมือเพื่อกอด “ป้าจาง...ป้าจางรีบมาดูเร็ว!”

“ป้าจาง” ในอ้อมกอดดูเหมือนจะสูงใหญ่ล่ำบึกไม่น้อย ไม่ได้ยินเสียงตอบกลับ ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกผิดปกติ จึงเงยหน้ามองและพบว่าคนที่เธอกอดอยู่คือเผยลี่เชินทำให้ตกใจมาก