บทที่ 143 สภาพที่ไม่ปลอดภัย

บทที่ 143 สภาพที่ไม่ปลอดภัย

“พี่เยว่หรู คิดไม่ถึงว่าเลขาไป๋กับประธานเผยจะ......”

ผู้ช่วยฝึกหัดคนหนึ่งเห็นสวี่เยว่หรูนิ่งไปพักใหญ่ จึงหันไปสังเกตเห็นสีหน้าของเธอ

หลังจากสติกลับคืนมา สวี่เยว่หรูจึงกระแอมสองสามทีแล้วพูดด้วยเสียงประหลาดใจ “ฉันเองก็คาดไม่ถึง เมื่อก่อนแค่คิดว่าประธานเผยห่วยใยเลขาไป๋ แต่คิดไม่ถึง......”

ผู้ช่วยฝึกหัดได้ยินแบบนี้ก็ได้แต่มองหน้ากันและกัน

สวี่เยว่หรูจงใจพูดเตือนสติ “พวกเราพูดคุยไปเรื่อยเปื่อยไม่กี่ประโยค อย่าได้ไปเที่ยวโพนทะนาให้คนอื่นได้ยินเชียว”

“เรื่องนั้นพวกเรารู้แล้วคะ ไม่ไปพูดซี้ซั้วที่ไหนแน่!"

“ใช่ๆๆ ! พวกเราไม่พูดหรอกคะ พี่เยว่หรูวางใจได้”

สวี่เยว่หรูยิ้มให้พวกเธอ แล้วก็หาเหตุให้พวกเธอต้องแยกย้ายกันไป

เห็นพวกเธอไปแล้ว รอยยิ้มเมื่อสักครู่ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นเย็นชา จนในที่สุดก็เหลือเพียงยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย

เธอเข้าใจพวกผู้ช่วยฝึกหัดดี หากปล่อยให้พวกเธอรู้โน่นรู้นี่ ไม่เกินสามวันเรื่องที่เห็นคงแพร่สะพัดไปทั่ว มีผู้ช่วยฝึกหัดพวกนี้ เธอไม่ควรพูดคุยเรื่องส่วนตัว

ในออฟฟิศของประธานเผย ไป๋เสว่เอ๋อร์นั่งบนโซฟา ถูกเผยลี่เชินจับมือไว้ไปไหนไม่ได้

“ยังไม่พูดอีก?” เผยลี่เชินขมวดคิ้วเข้ม เห็นได้ชัดว่าเริ่มมีอารมณ์โกรธ

ไป๋เสว่เอ๋อร์หายใจเข้าลึกๆ พยายามหาข้ออ้างที่สมเหตุสมผล

ถ้าหากเธอพูดความจริงออกไปว่า จินจิงจิงเป็นคนทำ แน่นอนว่าเผยลี่เชินต้องไม่พอใจเผยอี้ เดิมทีความสัมพันธ์ของสองพี่น้องก็ไม่ค่อยลงรอยกันอยู่แล้ว วันนี้ยังมีเรื่องออเดอร์ของบริษัทหลั่งอี้ ซึ่งเผยลี่เชินก็ไม่ค่อยพอใจเผยอี้อยู่แล้ว เธอไม่อาจเอาน้ำมันราดบนกองเพลิงได้

“พูดแล้ว” ไป๋เสว่เอ๋อร์เงยหน้ามองเผยลี่เชินพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ที่จริงหลังจากที่ฉันไปส่งเอกสารเสร็จแล้ว ก็เดินมาตามทางเรื่อยๆ ไม่ทันระวังไปเจอพนักงานหญิงคนหนึ่งเข้า เธอจับข้อมือของฉันด้วยความหมดหวัง จนทิ้งร่องรอยไว้แบบที่เห็นนี้”

เผยลี่เชินได้ยินแบบนี้จึงได้แต่จ้องเธอตามเขม็ง พร้อมถามด้วยเสียงเย็นๆ “จริงรึ?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์พยักหน้ารับ “จริงแน่นอน ฉันเห็นว่าเป็นเรื่องเล็กน้อย จึงไม่ได้บอกคุณ”

เผยลี่เชินฟังเธอพูด ค่อยๆ คลายความกังวล

พอดีฉีเฟิงเคาะประตู เอายาครีมที่สั่งมาให้

เผยลี่เชินยื่นมือไปรับยา แล้วค่อยๆ บีบยาเพื่อทาให้ไป๋เสว่เอ๋อร์ ทันใดนั้นฉีเฟิงซึ่งอยู่ด้านข้างก็พูดขึ้น “ประธานเผย วลานัดกับผู้ร่วมทุนเหลืออีกยี่สิบนาทีครับ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์จึงนึกขึ้นได้ เมื่อสักครู่ที่เธอมาถึง ดูเหมือนว่าเขาจะออกไปข้างหนอก เธอจึงพูดว่า “ประธานเผย มีธุระสำคัญควรรีบไป ให้ฉันทายาเองจะดีกว่า”

เผยลี่เชินไม่เงยหน้ามอง ยังคงใช้มือทายาที่ข้อมือของเธอ “ยังไงก็ตาม ทายาเป็นเรื่องสำคัญ ฉีเฟิงนายออกไปก่อน”

ฉีเฟิงได้ยินยังรู้สึกตกใจ รีบหันตัวกลับออกไปทันที

ไป๋เสว่เอ๋อร์นั่งอยู่ตรงหน้าเขา มองดูชายหนุ่มที่บรรจงทายาให้ หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมา

เผยลี่เชินบีบยาลงบนปลายนิ้ว แล้วทาลงบริเวณรอยแผลสีแดงบนข้อมืออย่างอ่อนโยน

สัมผัสที่อบอุ่นจางหายไปที่ข้อมือ ในขณะเดียวกันความอบอุ่นแทรกซึมเข้าสู่หัวใจเธอด้วย เห็นชายหนุ่มทายาให้เธอด้วยความระมัดระวัง เธอก็อดไม่ได้ที่จะพูดเบาๆ ว่า “ขอบคุณ”