ตอนที่ 142
บทที่ 142 คุณเป็นบ้าอะไร
October 28, 2026
บทที่ 142 คุณเป็นบ้าอะไร
เผยอี้สำรวจเอกสารในมือเธอ แล้วหันไปหาผู้ช่วย “คุณออกไปก่อน”
ผู้ช่วยพยักหน้ารับทราบ รีบเดินออกไปแต่ก็ไม่ลืมที่จะปิดประตูให้ด้วย
ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกตื่นกลัว มองเผยอี้อย่างเตรียมพร้อม สบสายตาเขาแต่พอดี
ดูท่าเผยอี้จะอ่านความคิดของเธอออก จึงยิ้มที่มุมปาก “กลัวอะไร? หรือคิดว่าฉันจะลวนลามเธอรึไง? ไป๋เสว่เอ๋อร์ หากตอนนี้เธอคิดอะไรกับฉันก็ตาม ฉันก็ไม่รู้สึกอะไรกับเธออีกต่อไปแล้ว”
ไป๋เสว่เอ๋อร์ค่อยๆ กำเอกสารแน่นขึ้น เธอหายใจลึกๆ สะกดอารมณ์เอาไว้ พูดด้วยเสียงเย็นชา “ฉันเอาเอกสารมาส่งแล้ว ไม่มีเรื่องอะไรอีกฉันขอตัวก่อน”
ไป๋เสว่เอ๋อร์พูดจบก้าวไปข้างหน้าวางเอกสารลงบนโต๊ะของเผยอี้แล้วหันหลังกลับ
เผยอี้ขมวดคิ้ว เรียกเธอไว้ “หยุดก่อน!”
ไป๋เสว่เอ๋อร์หยุดก้าว หันกลับมามองเผยอี้
เผยอี้จงใจแกล้งทำเป็นไม่รีบไม่ร้อนเพื่อถามเธอ “ทำไมเธอรีบร้อนนะ? เธอยังไม่ได้บอกฉันเลยว่า พี่ใหญ่ให้เธอมาส่งเอกสารแล้วยังฝากคำพูดอะไรมาถึงฉันไหม?”
“ประธานเผยให้ฉันมาส่งแค่เอกสารคะ ไม่ได้ฝากคำพูดใดๆ มาบอกคุณ” ไป๋เสว่เอ๋อร์ตอบไปตามจริง
เผยอี้บ่นพึมพำ พูดต่อไปอีกสักครู่ ก็มีเสียงเคาะประตูจากนั้นผู้ช่วยก็เปิดประตูพูดด้วยสีหน้าไม่สู้ดี “รองประธานเผย มีคนมาหาคุณ....”
ผู้ช่วยพูดยังไม่ทันขาดคำ ก็มีผู้หญิงสาวมชุดสีแดงเดินเข้ามา “ฉันมาหาคุณชายอี้”
จินจิงจิงมองเห็นไป๋เสว่เอ๋อร์อยู่ในห้อง จึงหยุดก้าวไปชั่วขณะใบหน้าดูเปลี่ยนไป
เธอมองไป๋เสว่เอ๋อร์ทีมองเผยอี้ที ตอนแรกใบหน้าก็ดูยิ้มแย้มแจ่มใสแต่ตอนนี้ไม่มีแม้แต่รอยยิ้ม “ไป๋เสว่เอ๋อร์....เธอมาทำอะไรที่นี่?”
ไป๋เสว่เอ๋อร์ขมวดคิ้ว คาดไม่ถึงว่าเรื่องมันช่างบังเอิญจริง เธอแค่มาส่งเอกสารให้เผยอี้ ก็มาเจอจินจิงจิง เห็นพวกเขาอยู่ในออฟฟิศตามลำพัง แบบนี้แม้เธอจะมีคำอธิบายมากแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์อะไร
“พูดวิ ทำไมถึงมาอยู่กับคุณชายอี้ได้!”
จินจิงจิงจ้องมองเขม็ง ถ้าไม่ใช่เพราะเผยอี้อยู่ข้างๆ ป่านนี้เธอคงลงไม้ลงมือไปแล้ว
“ฉันมาส่งเอกสารให้รองประธานเผย” ไป๋เสว่เอ๋อร์อธิบายด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น จากนั้นก็หันไปมองเผยอี้ “เอกสารส่งให้แล้ว ฉันไปก่อนนะคะ”
พูดจบเธอหันหลังพร้อมจะเดินจากไป
“เธอยังไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น” สีหน้าของจินจิงจิงเปลี่ยนไป คว้าเสื้อของเธอไว้ “เธอมันนางจิ้งจอก!”
เผยอี้ยืนอยู่รีบก้าวเท้าอย่างรวดเร็ว “จินจิงจิง เธอเป็นบ้าอะไร!”
งานการกุศลครั้งที่แล้วไป๋เสว่เอ๋อร์ทำให้เธอต้องอับอายขายหน้า หลายครั้งที่มาพัวพันกับเผยอี้ เธอหมดความอดทนกับไป๋เสว่เอ๋อร์ ครั้งนี้จึงระงับอารมณ์ไม่อยู่
“คุณชายอี้ ฉันว่านางจิ้งจอกตัวนี้มันกำลังหลอกล่อคุณอยู่ใช่ไหม!”
ขณะที่เธอพูดมือข้างหนึ่งจับที่ข้อมือของไป๋เสว่เอ๋อร์ โดยใช้เล็บยาวๆ จิกลงไปที่เนื้อของไป๋เสว่เอ๋อร์ สีหน้าของไป๋เสว่เอ๋อร์เปลี่ยนไป อยากจะสะบัดให้หลุดแต่ก็ทำได้ยาก
เผยอี้เห็นมือของจินจิงจิงจับข้อมือของไป๋เสว่เอ๋อร์แบบนั้นจึงรู้สึกโกรธโดยไม่รู้ตัว เขายื่นมือมาดึงมือของจินจิงจิงออก “ปล่อยนะ!”
พลังมหาศาลทำให้จินจิงจิงเสียสมดุลเซไปด้านข้างจนเกือบล้มลงกับพื้น
เผยอี้หันมามองที่ข้อมือของไป๋เสว่เอ๋อร์ซึ่งมีรอยเล็บปรากฏอยู่ รู้สึกเจ็บปวดใจ พูดออกมาด้วยความเสียใจ “ไป๋เสว่เอ๋อร์......”
ไป๋เสว่เอ๋อร์ไม่รอให้เขาพูดจบ รีบก้าวเท้าเดินผลักประตูออกไปโดยไม่หันกลับมามอง
“ปัง!”
ประตูปิดลง จิตใจของเผยอี้ก็เศร้าหมองลงเช่นกัน
ไม่กี่วินาทีต่อมา เขาหันกลับไปเห็นจินจิงจิงกำลังพิงตู้หนังสือ เขาโกรธมากรีบก้าวเท้าเข้ามาหาเธอ ยื่นมือข้างหนึ่งบีบที่คางของเธอ
สีหน้าของจินจิงจิงแสดงความเจ็บปวด รู้สึกว่าคางของเธอเหมือนถูกบดขยี้ “คุณชายอี้.........”
“จินจิงจิงคุณไม่พอใจอะไร ทำไมต้องมาสร้างปัญหาให้ผมด้วย!” ดวงตาของเผยอี้เป็นสีแดงเข้ม ถามเธอด้วยเสียงเข้ม “คุณอยากดัง ผมก็ใช้เงินสนับสนุนคุณ! คุณอยากเป็นนางเอกภาพยนตร์ ผมก็ลงทุนสร้างหนังให้คุณ คุณอยากได้อะไรผมก็สรรหาให้คุณ คุณยังมีอะไรไม่พอใจอีก หลายครั้งแล้วที่คุณสร้างปัญหาให้ผม”