ตอนที่ 151
บทที่ 151 คุณจะล้มไม่ได้
October 28, 2026
บทที่ 151 คุณจะล้มไม่ได้
ตอนบ่ายของวันถัดมา
ไป๋เสว่เอ๋อร์เพิ่งจะประชุมพร้อมกับเผยลี่เชินเสร็จ ก็มีคนมาเคาะประตูห้องของพวกเขา
เจียงหวั่นหวั่นดันประตูเข้ามา พอเห็นเข้ากับไป๋เสว่เอ๋อร์ก็รีบยิ้มขึ้นทันที “ เสว่เอ๋อร์ ฉันได้ข่าวมาแล้วล่ะ! ”
เธอรีบเดินเข้ามายืนอยู่ข้างๆไป๋เสว่เอ๋อร์แล้วลดเสียงต่ำลงพูดขึ้นมาว่า “ ฉันหาข่าวทั่วไปหมด แล้วก็ได้มาจริงๆว่าคำพูดพวกนั้นออกมาจากของใครแล้วล่ะ ! ”
“ ใคร? ” ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก
เจียงหวั่นหวั่นทำหน้าเข้มขรึม “ เป็นคนใกล้ตัวเธอ ”
“ สวี่เยว่หรู? ”
วินาทีแรกชื่อที่แวบเข้ามาในหัวของไป๋เสว่เอ๋อร์ก็คือเขา แต่ใครจะรู้ว่าเจียงหวั่นหวั่นหลับส่ายหัว “ ไม่ใช่ แต่เป็นพวกเด็กฝึกงานแผนกผู้ช่วยสองคนนั้นต่างหาก ”
“ พวกเขา? ” ไป๋เสว่เอ๋อร์ขมวดคิ้วเข้ม
เด็กฝึกงานสองคนนั้นเธอก็รู้จัก อายุไม่มาก แถมยังดูร่าเริงอีกต่างหาก แต่ปกติแล้วตัวเธอเองก็ไม่ได้ไปทำอะไรไม่ดีให้พวกเขาสักหน่อย ทำไมพวกเขาจะต้องมาทำแบบนี้ลับหลังเธอด้วย
“ แต่จะยังไงก็ตาม ที่ฉันได้ยินมาก็คือพวกเขาสองคนบอกว่าเห็นกับตาตัวเองตอนที่เธอกับประธานเผยยื้อๆยุดๆกัน เป็นเพราะพวกนั้นเป็นคนของฝ่ายบริหาร ดังนั้นก็เป็นธรรมดาที่ทุกคนจะเชื่อกัน ”
ไป๋เสว่เอ๋อร์สูดหายใจเข้าลึกๆ และพยักหน้าให้กับเจียงหวั่นหวั่น “ หวั่นหวั่น ฉันรู้แล้วล่ะ เรื่องครั้งนี้ต้องขอบใจมากๆนะ ”
“ ขอบคุณอะไรกัน เสว่เอ๋อร์ วันหลังถ้าเกิดมีเรื่องอะไรละก็ จะต้องบอกฉันเลยนะ ฉันจะอยู่ข้างๆเธอเอง ”
ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกอบอุ่นขึ้นมา เงยหน้าขึ้นมองเจียงหวั่นหวั่นก่อนจะพยักหน้าพร้อมกับยิ้ม
ในตอนพักกลางวัน ไป๋เสว่เอ๋อร์ถือแก้วชานมมาหลายแก้ว แล้วเดินตรงเข้าไปในห้องน้ำชา
ห้องน้ำชาที่แผนกเลขาให้พนักงานให้ถึงแม้ว่าจะไม่ได้เลิศหรูเหมือนของเผยลี่เชิน แต่ว่าของแต่ละอย่างก็ครบครัน แถมยังมีโซฟาไว้ให้พวกเธอได้พักผ่อน ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้ว่าโดยปกติแล้วในช่วงพักกลางวันแบบนี้พวกผู้ช่วยที่เป็นเด็กฝึกงานจะไปพักอยู่ที่นั่น
พอไป๋เสว่เอ๋อร์ไปถึง ผู้ช่วยอย่างเสี่ยวจางกับเสี่ยวหลิวก็อยู่ พอมองเห็นไป๋เสว่เอ๋อร์ก็รีบลุกขึ้นยืน ใบหน้าก็ดูขรึมนิดหน่อย “ เล...เลขาไป๋ ทำไมถึงมาได้ละคะ ”
ไป๋เสว่เอ๋อร์ยิ้มขึ้นมาพูดแบบทีเล่นทีจริงๆ “ ทำไมพอเจอฉันแล้วต้องทำหน้าขรึมๆด้วยล่ะ ? ”
เสียวจางกับเสียวเฉินต่างก็หันมามองหน้ากัน ยิ้มขึ้นเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร
ไป๋เสว่เอ๋อร์เอาแก้วชานมในมือวางไว้บนโต๊ะ ก่อนจะพูดพลางยิ้ม “ ช่วงนี้ที่บริษัทค่อนข้างยุ่ง พวกเธอเองก็ทำงานหนัก ฉันก็เลยว่าจะเลี้ยงชานมสักแก้วน่ะ”
เสี่ยวจางกับเสี่ยวหลิวตาเปล่งประกายขึ้นมา ก่อนจะรีบพูดขึ้น “ ขอบคุณค่ะเลขาไป๋ ”
ไป๋เสว่เอ๋อร์ปัดๆมือ ก่อนจะนั่งลงตรงข้ามกับพวกนั้น “ สองสามวันมานี่เหนื่อยหน่อยนะ ถ้าทำตัวดีละก็จะมีรางวัลแน่ๆ ”
พอพวกนั้นได้ยิน ก็พยักหน้าหลายที
พอไป๋เสว่เอ๋อร์เห็นว่าเริ่มได้ทีแล้ว ก็พูดขึ้นเบาๆ “ จริงสิ พอดีว่าฉันมีเรื่องอยากจะถามพวกเธอหน่อย ”
พอเสี่ยวจางได้ยินก็รีบถามขึ้น “ เลขาไป๋ มีเรื่องอะไรหรอคะ? ”
ไป๋เสว่เอ๋อร์ลังเลพักหนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นแบบไม่เร่งไม่รีบ “ พักนี้ฉันได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับตัวเองในบริษัท พวกเธอรู้หรือเปล่า ? ”
พอพวกนั้นได้ยิน สีหน้าก็เปลี่ยนไป หันมาสบตากันพักหนึ่งด้วยสีหน้าที่ไม่เป็นธรรมชาติ
เสียวหลิวส่ายหัวแล้วพูดขึ้นตะกุกตะกัก “ พวกเรา...ไม่รู้ค่ะ ”
ไป๋เสว่เอ๋อร์ยิ้ม ก่อนจะถามกลับ “ ไม่รู้จริงๆหรอ? ”
เสี่ยวจางเกิดรู้สึกกังวลขึ้นมาแล้วรู้สึกไม่มีความมั่นใจ ก่อนจะรีบก้มหน้าลงแล้วพูดขึ้น “ เลขาไป๋... เรื่องนี้เป็นความผิดของพวกเราเองค่ะ ในวันนั้นพวกเราเห็นคุณกับประธานเผยที่หน้าห้องทำงาน...ปากพวกเรามันก็เลยเร็วไปหน่อย ”
ไป๋เสว่เอ๋อร์คิดไม่ถึงว่าเขาจะยอมรับเร็วขนาดนี้ เธอสูดหายใจลึกๆ เงียบไปพักหนึ่งก่อนจะถามขึ้นเสียงเบา “ พวกเธอเห็นอะไรบ้าง? ”
เสี่ยวหลิวเงยหน้าขึ้นมองเธออย่างรวดเร็ว “ พวกเราเห็นแค่ประธานเผยลากคุณเข้าไปในห้องทำงาน... ”
ไป๋เสว่เอ๋อร์ได้ยินแล้วไม่ได้พูดอะไรต่อ