บทที่ 165 ห้องรับรองพิเศษโดยเฉพาะ

บทที่ 165 ห้องรับรองพิเศษโดยเฉพาะ

รู้สึกได้ถึงลมหายใจของชายหนุ่มที่แฝงไปด้วยความปรารถนาที่จะครอบครองแต่เพียงผู้เดียว ไป๋เสว่เอ่อร์ก็ลมหายใจติดขัดขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ พอเธอแหงนมองขึ้นไป ก็เห็นเส้นโครงหน้าที่ชัดเจนของชายหนุ่ม

เขาโน้มสายตาลงมา ประสานเข้ากับสายตาของเธอพอดี “ตามติดผม อย่าไปไหนซี้ซั้ว”

เข้าออกสถานที่แบบนี้ อยู่ๆเขาก็นึกถึงเรื่องไม่คาดฝันที่เกิดขึ้นในตอนที่เขาพาไป๋เสว่เอ๋อร์ไปผับในคราวก่อนอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว เขาไม่อยากให้เธอได้รับบาดเจ็บอีกแม้เพียงเล็กน้อยก็ตาม

มองดูท่าทีที่ซีเรียสจริงจังของเผยลี่เชิน มุมริมฝีปากของไป๋เสว่เอ๋อร์ก็ยกสูงขึ้นอย่างห้ามไว้ไม่ได้ เป็นเพราะเสียงเพลงดังมาก เธอจึงประชิดเข้าไปที่ข้างหูของเขา แล้วเอ่ยขึ้นว่า “ค่ะ ฉันไม่ไปไหนซี้ซั้ว...”

เป็นเพราะทั้งสองคนกำลังเดินไปข้างหน้า ไป๋เสว่เอ๋อร์ประชิดเขาใกล้เข้าไปอีก คนที่อยู่รอบข้างเบียดมาเบียดไป พอร่างกายของเธอโอนเอียง ริมฝีปากที่อ่อนนุ่มของเธอก็แนบไปบนแก้มของชายหนุ่มในทันที

ทั้งสองคนต่างก็ตกตะลึงไปชั่วขณะ รอจนกระทั่งไป๋เสว่เอ๋อร์มีการตอบสนองกลับมา แก้มของเธอก็ร้อนผ่าวขึ้นอย่างห้ามเอาไว้ไม่ได้ “ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้...ฉันไม่ได้ตั้งใจ...”

เมื่อครู่นี้เป็นเพราะเธอถูกคนเบียดเข้านิดหน่อย ถึงไม่ได้ระวังหอมไปที่แก้มของเขาเข้า...

เผยลี่เชินโน้มสายตาลงมา เห็นสีหน้าที่ตื่นตระหนกของหญิงสาว อยู่ๆมุมปากก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่มีเลศนัย

ขอโทษอะไรกัน เขาแทบจะบอกไม่ทันว่าชอบ จะรู้สึกรังเกียจได้ยังไง

เผยลี่เชินยักคิ้วขึ้นเล็กน้อย ประชิดเข้าไปที่ข้างใบหูของเธอแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำว่า “คนเดินผ่านไปผ่านมา อีกสักพักค่อยว่ากัน”

ในขณะที่พูด เขาก็โอบเธอเอาไว้แล้วเดินต่อไปข้างหน้า

แน่นอนว่าไป๋เสว่เอ๋อร์เข้าใจความหมายในคำพูดของเขาอย่างชัดเจน ใบหน้าแดงขึ้นเรื่อยๆ ยังดีภายในผับสีสันตระการตา บดบังสีหน้าของเธอเอาไว้ได้

ทั้งสองคนเดินผ่านฟลอร์เต้นรำที่เบียดเสียด มาถึงยังเคาน์เตอร์บาร์ แล้วหามุมนั่งที่สะอาดที่สุด เผยลี่เชินดีดนิ้วหนึ่งที เรียกบาร์เทนเดอร์เข้ามา

“วิสกี้แก้วนึง น้ำส้มแก้วนึง”

บาร์เทนเดอร์อายุยี่สิบต้นๆ กวาดตามองเผยลี่เชินกับไป๋เสว่เอ๋อร์แวบหนึ่งแล้วตอบรับคำ จากนั้นก็รีบไปเตรียมของทันที รอจนกระทั่งเขานำมาเสิร์ฟ เผยลี่เชินก็ได้ล้วงเอาแบงค์ร้อยหลายใบออกมาจากในกระเป๋ากางเกงวางไว้บนโต๊ะ

บาร์เทนเดอร์มองเห็นเงิน ตะลึงไปเล็กน้อย จากนั้นฉีกยิ้มให้กับเผยลี่เชินแล้วเอ่ยขึ้นว่า “เยอะไปแล้วครับ”

เผยลี่เชินเอ่ยปากด้วยเสียงนิ่งๆว่า “ทิป”

บาร์เทนเดอร์ได้ยินดังนั้น รีบยิ้มหน้าบาน กวาดมือออกมา เก็บรับเงินกลับไปในทันที

ไป๋เสว่เอ๋อร์ที่อยู่ด้านข้างพอจะเดาความหมายของเผยลี่เชินออก พวกเขารู้เพียงแต่หวางคุนมาเที่ยวที่ผับแห่งนี้บ่อยๆ กลับไม่รู้ห้องรับรองพิเศษที่เป็นของเขาโดยเฉพาะ หากอยากหลอกถามเอาข่าวออกมา ไม่ให้เงินก็คงจะไม่ได้อย่างแน่นอน

เป็นอย่างที่คิดเอาไว้จริง พอบาร์เทนเดอร์คนนั้นว่าง ก็เข้ามา ส่งยิ้มให้กับพวกเขาทั้งสอง “ต้องการต่อแก้วไหมครับ ฟรี”

เผยลี่เชินหัวเราะขึ้นเล็กน้อย “ต่อแก้วไม่ต้อง แต่อยากถามข่าวจากคุณสักหน่อย”

บาร์เทนเดอร์หัวเราะออกมาเล็กน้อย แล้วเอ่ยปากขึ้นอย่างสนิทสนมว่า “พี่มีเรื่องอะไร พูดออกมาตรงๆเลย ขอเพียงแค่ผมรู้ ผมบอกพี่อย่างแน่นอน！”

คนที่ทำงานที่นี่ล้วนมีประสบการณ์เฟื่องฟูกันทุกคน ดูจากสีหน้าฟังจากน้ำเสียง คำพูดที่น่าฟังยิ่งแค่อ้าปากก็พูดออกมาได้

เผยลี่เชินแกว่งแก้วในมือของเขาเบาๆ “ได้ยินมาว่าพวกคุณที่นี่มีห้องรับรองพิเศษโดยเฉพาะของแขกวีไอพี? ไม่รู้ว่าจองกันยังไง?”

“ห้องรับรองพิเศษโดยเฉพาะของแขกวีไอพีนั้นจัดให้แบบจำกัดจำนวน มีแค่แขกที่ใช้จ่ายในผับของเราครบจำนวนยอดเท่านั้นถึงจะมีสิทธิ์ จำนวนมีจำกัด จองสามเดือนขึ้นไป ขอเพียงแค่จองลงไปแล้ว สามเดือนนี้ห้องรับรองพิเศษนี้ก็จะเป็นสถานที่ของพี่ คนอื่นแม้ให้เงินมากขึ้นไปอีกก็จองไม่ได้แล้ว”

บาร์เทนเดอร์หนุ่มน้อยเห็นเผยลี่เชินสนใจ จึงแนะนำห้องรับรองพิเศษตั้งแต่ต้นจนจบให้รอบหนึ่ง “ห้องรับรองพิเศษมีทั้งหมดยี่สิบห้อง กระจายอยู่ในชั้นสาม เพียงแต่ชั้นสามมีมาตรการป้องกันการเข้าถึง มีเพียงแขกวีไอพีและพนักงานเท่านั้นที่เข้าออกได้”

ฟังเขาพูดรอบนึง เผยลี่เชินก็ถือว่าเข้าใจแล้ว หากพวกเขาอยากพบกับหวางคุน ยังไงก็จำเป็นต้องไปหาเขาที่ห้องรับรองพิเศษโดยเฉพาะที่อยู่ชั้นสามถึงจะได้

สายตาของเผยลี่เชินล้ำลึกขึ้น จ้องไปที่หนุ่มน้อย “พวกเราอยากจะไปดูสักหน่อย สู้คุณพาพวกเราเดินไปสักรอบ? ผมมีค่าตอบแทนให้”

เด็กหนุ่มได้ยินดังนั้นก็ส่ายศีรษะอย่างขออภัยในทันที “ผมพาไปไม่ได้จริงๆครับ มีแค่พนักงานชั้นสามเท่านั้นถึงจะสามารถแสกนบัตรพนักงานเข้าไปได้”