บทที่ 166 จับตาดูเผยลี่เชินเอาไว้

บทที่ 166 จับตาดูเผยลี่เชินเอาไว้

เห็นเขาให้ความร่วมมือ ไป๋เสว่เอ๋อร์ถึงได้แอบถอนหายใจอย่างโล่งอก เธอส่งยิ้มให้กับผู้หญิงสองคนนั่นเล็กน้อย แล้วก้มหน้าดูกำไลที่อยู่ในมือต่อไป

สีและความมันเงาที่อ่อนโยนและชุ่มชื้น ยังมองยังไงก็ดูเหมือนหยกธรรมชาติที่ราคาไม่น้อยจริงๆ แต่กลับซ่อนร่องรอยที่คนปกติไม่สามารถค้นพบได้ง่ายเอาไว้

ไป๋เสว่เอ๋อร์เงยหน้ามองไปยังผู้หญิงที่ชื่อเสี่ยวเหม่ย ส่งยิ้มให้กับเธอเล็กน้อย “กำไลนี้คือหยกจริงๆ”

เสี่ยวเหม่ยได้ฟัง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มในทันที

จากนั้น เธอก็เอ่ยขึ้นอีกครั้งอย่างนิ่งสงบว่า “เพียงแต่ ไม่ใช่หยกธรรมชาติเท่านั้นเอง”

ความรู้สึกบนใบหน้าของเสี่ยวเหม่ยชะงักลงในทันที “เธอ...เธอมีอะไรมาพิสูจน์?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ถือโอกาสลองชั่งน้ำหนักน้ำหนักกำไลที่กำลังเล่นอยู่ในมือ จากนั้นก็เอ่ยปากอธิบายว่า “ของเธออันนี้คือหยกจริงๆ เพียงแต่ไม่ใช่สินค้าเกรดเอ สินค้าเกรดเอคือหยกธรรมชาติ ของเธอชนิดนี้ เป็นการผ่านสารเคมีจำพวกกรดแก่ชนิดต่างๆ นำสิ่งแปลกปลอมที่มีในหยกชำระล้างออกไป จากนั้นค่อยทำการเชื่อม ตกอยู่ในจำพวกสินค้าเกรดบี สำหรับราคานั้น เทียบกับเกรดเอไม่ได้”

“งั้น...งั้นกำไลนี่ของฉันสามารถมีมูลค่าเท่าไรกัน?”

“ตรงนี้ฉันคาดคะเนไม่ถูก คุณสามารถไปหาผู้เชี่ยวชาญประเมินราคาสักหน่อย เพียงแต่ฉันสามารถแน่ใจได้ว่า กำไลนี้ไม่ใช่หยกธรรมชาติอย่างแน่นอน”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ยิ้มขึ้นเล็กน้อย ส่งกำไลนี้คืนให้กับเธอ

สีหน้าของเสี่ยวเหม่ยย่ำแย่ อุทานออกมาอย่างประชดประชันว่า “ไอ้บ้าประธานหลิน ไอ้แก่เจ้าเล่ห์ ไม่ใช่ก็ไม่ใช่ ทำไมต้องมาหลอกฉัน！”

ผู้หญิงกระโปรงสั้นเอ่ยปากพูดโน้มน้าวขึ้นว่า “สรุปก็คือลองพิสูจน์ดู ในใจของพวกเราก็รู้ดีอยู่แล้ว ยังไงก็ควรจะขอบคุณสาวน้อยคนนี้”

ได้ยินเธอพูดเช่นนี้แล้ว เสี่ยวเหม่ยถึงคิดขึ้นมาได้ว่ายังมีไป๋เสว่เอ๋อร์กับเผยลี่เชินยืนอยู่ข้างๆ เธอลังเลอยู่ชั่วขณะ แล้วหันไปพยักหน้าเล็กน้อยให้กับไป๋เสว่เอ๋อร์ “ขอบคุณเธอมาก”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ตอบกลับเบาๆว่า “ไม่เป็นไรค่ะ ไม่ได้เหนื่อยอะไร”

เห็นพวกเธอกำลังจะแสกนบัตรเข้าไปข้างใน ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็รีบเอ่ยปากเรียกพวกเธอเอาไว้ “รอสักครู่ พวกคุณสามารถช่วยอะไรฉันหน่อยได้ไหมคะ?”

ฝีก้าวของเสี่ยวเหม่ยชะงักลง หันหน้ามามองเธอด้วยสายตาที่สงสัย “เรื่องอะไร?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ยื่นมือออกไปดึงเผยลี่เชินเอาไว้ “เมื่อครู่นี้ฉันกับแฟนมีธุระออกไปข้างนอก ตอนนี้พวกเราเข้าไปไม่ได้ เจ้านายของพวกเรายังกำลังรออยู่ สามารถให้พวกเราตามพวกคุณเข้าไปด้วยกันจะได้ไหมคะ?”

เสี่ยวเหม่ยลังเลอยู่ชั่วครู่ จากนั้นก็พยักหน้าขึ้น “ได้สิ พวกคุณตามพวกเรามาเถอะ”

พูดจบ เธอก็หยิบเอาบัตรพนักงานออกมา ทาบไปบนบริเวณเครื่องแสกนเล็กน้อย ไป๋เสว่เอ๋อร์กับเผยลี่เชินเดินตามด้านหลังของพวกเธอ ผ่านประตูอัตโนมัติเข้าไป

เห็นพวกเสี่ยวเหม่ยเดินไปยังทางซ้าย ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็รีบดึงเผยลี่เชินเดินไปอีกทาง รอจนกระทั่งพวกเธอเข้าไปในห้องรับรองพิเศษแล้ว ไป๋เสว่เอ๋อร์ถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอกออกมายาวๆ

เธอตบไปบนหน้าอกของตัวเองเล็กน้อยอย่างตื่นเต้น แล้วเงยหน้าขึ้นไปอย่างไม่ได้ใส่ใจอะไร เห็นเผยลี่เชินกำลังจ้องมองเธออยู่พอดี

เขายังคงคิดไม่ถึงว่า ผู้หญิงคนนี้จะมีวิธีจริงๆ ช่วยคนอื่นก่อน ค่อยให้คนอื่นช่วยตัวเองอีกที น้ำมาคลองเกิด ถูกจังหวะเป็นขั้นเป็นตอน

สังเกตเห็นสายตาของเผยลี่เชิน ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็นิ่งอึ้งไปชั่วขณะ จากนั้นก็กดเสียงให้ต่ำลงแล้วเอ่ยถามขึ้นเบาๆว่า “คุณรู้ไหมคะว่าห้องรับรองพิเศษของประธานหวางคือห้องไหน?”

ชั้นนี้มีห้องรับรองพิเศษทั้งหมดยี่สิบห้อง พวกเขาไม่อาจจะหาไปทีละห้องแบบนี้ อีกทั้งเมื่อครู่นี้ในตอนที่คุยกับบาร์เทนเดอร์หนุ่มน้อย ดูเหมือนเขาจะเอ่ยถึงเรื่องห้องรับรองพิเศษของประธานหวางขึ้นมา

“น่าจะหมายเลขหก” ในขณะที่พูด เผยลี่เชินก็หันหน้าไปมองป้ายหมายเลขห้องรับรองพิเศษที่อยู่ด้านข้าง

“อยู่ทางด้านนี้” ไป๋เสว่เอ๋อร์เดินไปยังข้างกายของเผยลี่เชิน ทั้งสองคนเดินเรียงข้างไปข้างหน้าอย่างช้าๆ ด้านหน้านี้ก็จะถึงห้องหมายเลขหกแล้ว ทันใดนั้นเสียง “แกร็ก” ดังขึ้น ประตูห้องก็ถูกผลักออกมา

ไป๋เสว่เอ๋อร์ตื่นตระหนก ฝีเท้าหยุดชะงักลงในทันที เห็นบาร์เทนเดอร์ยกถาดออกมาจากด้านใน เธอจึงถือโอกาสเดินขึ้นไปข้างหน้าหนึ่งก้าว กวาดตามองเข้าไปด้านในผ่านตะเข็บประตูด้วยความรวดเร็ว

หวางคุนนั่งอยู่ตรงกลางโซฟา กำลังดื่มเหล้าพูดคุยกับคนที่อยู่ข้างๆ และในขณะที่ไป๋เสว่เอ๋อร์มองเห็นคนที่อยู่ด้านข้างเขาอย่างชัดเจนนั้น ก็อดไม่ได้ที่จะตะลึงไปชั่วขณะ

ไม่รอให้เธอมีการตอบสนองกลับคืนมา ประตูก็ถูกบาร์เทนเดอร์ปิดลง เผยลี่เชินดึงเธอเดินไปข้างหน้าอย่างเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นในทันที