บทที่ 177 เผชิญหน้า

บทที่ 177 เผชิญหน้า

ไม่ถูกต้อง!

ทำไมห้องหมายเลขหกถึงไม่มีคน?

พวกเขาไม่ทันได้คิดให้เข้าใจ ก็มีเสียงดังขึ้นมา

พวกเขามองไปรอบๆ เห็นบริกรชายของร้านบาร์เดินตรงมาหาพวกเขา รูปร่างสูงใหญ่ ดูโหดเหี้ยม

ไป๋เสว่เอ๋อร์สูดหายใจเข้าลึกๆ พร้อมรอยยิ้มบนใบหน้าเอ่ยปากขึ้นก่อน “พวกเรามาหาประธานหวาง นี่คงไม่ใช่ห้องของประธานหวางใช่ไหม? ทำไมถึงไม่มีใครอยู่เลย?”

สีหน้าของชายคนนั้นเปลี่ยนไปและรู้ว่าผิดไป “ผมจะไปรู้ได้ไง เห็นพวกคุณทำลับๆ ล่อๆ บนชั้นสามนี้เป็นห้องของแขกพิเศษ ไม่มีใครพาพวกคุณขึ้นมา แล้วพวกคุณขึ้นมาได้อย่างไร?”

เมื่อเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติ เผยลี่เชินมองไปทางโจ๋วฝัน โจ๋วฝันเองก็เข้าใจความหมายดี จากนั้นก็เดินไปหยุดอยู่ด้านหน้าไป๋เสว่เอ๋อร์ มองดูชายคนนั้นแล้วหยิบกระบองไฟฟ้าออกมาจากเอว ตีเข้าที่ข้อเท้าชายคนนั้น

กระบองตกลงพื้นโจ๋วฝันรีบหยิบขึ้นมา เขาเห็นชายคนนั้นจะกดสัญญาณเตือนภัยที่เอว จึงยื่นมือเข้าไปขวางไว้....

ไป๋เสว่เอ๋อร์เห็นพวกเขาเช่นนั้น จึงได้แต่ยืนตะลึงอยู่ที่เดิม ไม่ขยับเขยื้อนไปไหน จึงถูกเผยลี่เชินดึงมือลากมาข้างๆ แทน

ไป๋เสว่เอ๋อร์กลับมาหายใจเข้าลึกๆ หันกลับมามองห้องหมายเลขหก แล้วก็มองเผยลี่เชินรีบพูดต่อ “ในเมื่อพวกเขามาแล้วไม่อยู่ในห้องนี้ ก็ต้องไปอยู่ในห้องอื่น”

เผยลี่เชินนิ่งไปก่อนจะตอบสนองกลับ

ใช่ บาร์นี้มีทั้งหมดสามชั้น ชั้นหนึ่งและสองสำหรับคนทั่วไป ส่วนชั้นสามเป็นห้องพิเศษ ในเมื่อพวกเขามาแล้วก็ต้องอยู่ที่นี่แน่

วันนั้นพนักงานบาร์เทนเดอร์บอกว่าห้องพิเศษของหวางคุนคือห้องหมายเลขหก แต่ก็ไม่ได้แปลว่าเขาจะไม่มีห้องอื่น หรือเป็นไปได้ว่าฟางหรงเทียนมีห้องพิเศษของตัวเอง

เมื่อคิดออกแล้วแต่พวกเขาไม่รู้ว่าห้องพิเศษฟางหรงเทียนคือห้องไหน มีตั้งยี่สิบห้อง ให้หาทุกห้อง คงหาไม่เจอ แล้วยังแหวกหญ้าให้งูตื่นอีก

ทันใดนั้น ประตูห้องพิเศษห้องหนึ่งเปิดออกพร้อมกับมีผู้หญิงแต่งกายเซ็กซี่เดินออกมา

ไป๋เสว่เอ๋อร์จ้องมองเธอ และพบว่าเธอเป็นผู้หญิงที่พบกันเมื่อครั้งก่อน ไป๋เสว่เอ๋อร์จึงรีบยื่นมือไปขวางเธอไว้

เสี่ยวเหม่ยตกใจและจำไป๋เสว่เอ๋อร์ได้ รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

“ฉันอยากถามสักหน่อย เธอรู้จักเจ้าของห้องเบอร์ยี่สิบไหม?”

เสี่ยวเหม่ยลังเลก่อนตอบเบาๆ “รู้จัก.....ทำไม?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกสุขใจจริงจึงถามต่อ “หวางคุนมีกี่ห้อง?”

เสี่ยวเหม่ยขมวดคิ้วสายตาดูหวาดหวั่น “ทำไมฉันต้องบอกคุณด้วย?”

พูดจบเธอก็ลดมือของไป๋เสว่เอ๋อร์ลง

ทันใดนั้นก็มีเสียงจากข้างๆ ดังขึ้นมา “หมื่นหนึ่ง จะพูดไม่พูด?”

เสี่ยวเหม่ยตะลึง มองเผยลี่เชินด้วยความตื่นเต้นแต่ก็ลังเล “บาร์ของพวกเรามีกฎ ไม่สามารถเปิดเผยข้อมูลลูกค้าได้.....”

เผยลี่เชินตัดบท “สามหมื่น”

เสี่ยวเหม่ยตาโตปรากฏรอยยิ้มในดวงตา “กฎของบาร์คือลูกค้าพิเศษคนหนึ่งมีห้องพิเศษได้หนึ่งห้อง ห้องพิเศษของประธานหวางคือหมายเลขหก”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ขมวดคิ้วถามต่อ “งั้นมีลูกค้าชื่อฟางหรงเทียนไหม?”