บทที่ 179 จับไป๋เสว่เอ๋อร์เป็นตัวประกัน

บทที่ 179 จับไป๋เสว่เอ๋อร์เป็นตัวประกัน

ยิ่งไปกว่านั้น ความเกลียดชังระหว่างพวกเขายังไม่ถึงจุดที่จะต้องฆ่าแกงกัน เรื่องที่เขาหมิงเย่ ถ้าเขาและไป๋เสว่เอ๋อร์ยังไม่สามารถออกมาจากภูเขาได้ ก็เกรงว่าไม่ตายก็ต้องพิการ

ฟางหรงเทียนหัวเราะน่ากลัว “ฉันไม่สนใจหรอก ตระกูลเผยและเผยชิงหยุนติดค้างฉันไว้ เพื่อเผยซื่อฉันต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจไปมาก แต่พวกเธอกลับไม่ไว้ใจฉันเลยสักนิด ทำไมฉันต้องตกตายไปตามพวกเธอเผยซื่อด้วย”

เผยอี้ก้าวไปข้างหน้า พูดเสียงเย็นชา “ในช่วงหลายปีที่ผ่านมาเผยซื่อปฏิบัติต่อลุงหรงเทียนเป็นอย่างดี คุณพ่อเองก็ชื่นชมเชื่อใจคุณลุง และยังกำชับเสมอให้พวกเราเคารพคุณลุงมีตรงไหนที่พวกเราไม่เคารพคุณลุง ทำไม่ถูกต้องบ้าง!”

ฟางหรงเทียนไม่เชื่อในคำพูดของเขา เขาหัวเราะเย้ยหยัน “ในเมื่อเรื่องมาถึงวันนี้แล้ว ไม่ว่าพวกเธอจะพูดยังไงฉันก็ไม่เชื่อ”

เขาพูดพร้อมกับก้าวเท้าไปข้างหน้า “ทั้งเรื่องยักยอกทรัพย์ ทำให้เผยซื่อมัวหมอง ใช้สื่อเล่นงานเผยลี่เชิน ทั้งหมดเป็นฝีมือฉัน พวกเธอยากจะฆ่าจะแกงก็ตามใจ....”

เขาเดินไปข้างหน้าช้าๆ ด้วยสายตาเลื่อนลอย ดูเหมือนยอมรับชะตากรรมของตัวเอง ขณะที่เขายังพูดไม่จบ ก็ยื่นมือออกไปอย่างรวดเร็วจับที่เสื้อของไป๋เสว่เอ๋อร์ แล้วดึงตัวเธอเข้ามาใกล้อกของเขา

ไป๋เสว่เอ๋อร์เกือบล้มลง แต่โทรศัพท์มือถือของเธอตกลงพื้นแล้ว

“อย่าขยับ ถอยหลังกลับไป!”

สติของฟางหรงเทียนเปลี่ยนเป็นดุร้ายน่ากลัว เขาใช้แขนข้างหนึ่งล็อคคอไป๋เสว่เอ๋อร์ มือขวาคว้าของมีคมจากที่ไหนไม่รู้จี้ไปที่คอไป๋เสว่เอ๋อร์

การเคลื่อนไหวของเขาเร็วมาก แม้แต่เผยลี่เชินยังคว้าไป๋เสว่เอ๋อร์ไว้ไม่ทัน เขาจับไป๋เสว่เอ๋อร์เป็นตัวประกันเดินถอยหลังไป ภายในห้องพิเศษเกิดความโกลาหล ตอนแรกหวางคุนไม่กล้า ยังนั่งอยู่ที่เดิมไม่กล้าขยับเขยื้อน ทันใดนั้นเขารีบลุกขึ้นไปที่ประตู

เมื่อเห็นไป๋เสว่เอ๋อร์ถูกจับเป็นตัวประกัน เผยลี่เชินโกรธจนหัวแทบแตกเป็นจุน

เขาช่างกล้ามาก จับไป๋เสว่เอ๋อร์เป็นตัวประกัน

“ฟางหรงเทียน! ปล่อยเธอซะ!” ความอดทนของเผยลี่เชินในเวลานี้ทำให้เขาลดเสียงลงต่ำ เขาเดินก้าวไปข้างหน้า แต่คิดไม่ถึงว่าฟางหรงเทียนจะใช้ของมีคมจี้ไปที่คอของไป๋เสว่เอ๋อร์ จนทำให้เธอเลือดไหลออกมา....

ไป๋เสว่เอ๋อร์ขมวดคิ้ว รู้สึกแต่เพียงที่คอเหมือนมีของแหลมมาทิ่มคอ

เมื่อเห็นสีหน้าของไป๋เสว่เอ๋อร์ เผยลี่เชินขยับตัวแต่ถูกคนดึงแขนไว้ เขาหันมามองจึงเห็นเผยอี้ส่ายหัวให้เขา

ในขณะนั้น พวกเขาไม่สามารถทำอะไรได้ ไม่เช่นนั้นฟางหรงเทียนคิดจะทำอะไร พวกเขาไม่กล้าคิด

เป็นครั้งแรกที่ไป๋เสว่เอ๋อร์ตระหนักได้ว่าอันตรายอยู่ใกล้เธอมาก ถ้าเพียงเธอหายใจเข้าลึกๆ ปลายแหลมคมของมีดคงทิ่มลงไปลึกกว่านี้

เผยลี่เชินสงบอารมณ์จ้องมองฟางหรงเทียนพูดอย่างเย็นชา “ลุงต้องการอะไร?”

ในเวลานี้ที่ฟางหรงเทียนทำก็เพื่อต้องการร้องขอ

ฟางหรงเทียนหัวเราะเยาะ “เตรียมรถที่เติมน้ำมันเต็มถัง จอดรอที่ประตูบาร์ ให้ฉันขับรถไปถึงที่ที่ปลอดภัย ฉันจึงจะปล่อยคนไป ไม่อย่างนั้นอย่ากล่าวโทษเพราะมีดมันไม่มีตา!”

เขาพูดพร้อมกับขยับมือที่ถือมีด

เผยลี่เชินมองไป๋เสว่เอ๋อร์ด้วยความเครียด จิตใจสั่นไหวไปทั่ว

เขาจะไม่ให้ไป๋เสว่เอ๋อร์เป็นอะไรไปเด็ดขาด

เมื่อเห็นเลือดสีแดงสดบนลำคอ เผยลี่เชินกำมือแน่นออกคำสั่งด้วยเสียงเย็นชา “โจ๋วฝันไปเตรียมรถ!”

“ไม่ได้!” เผยอี้คว้าเผยลี่เชินไว้ สีหน้าเคร่งเครียด “จะปล่อยเขาไปแบบนี้ไม่ได้”

พวกเขาใช้ความพยายามมากมาย รวบรวมหลักฐานถึงได้มัดตัวเขาไว้ได้ ถ้าปล่อยเขาไปตอนนี้ ก็เท่ากับปล่อยเสือกลับเข้าป่า!

ด้วยนิสัยของฟางหรงเทียน หากปล่อยให้ยืดเยื้อ เขาอาจทำอะไรที่ทำให้พวกเขาไม่สามารถต่อกรกับเขาได้