บทที่ 182 ไม่มีอะไรเทียบเธอได้

เพื่อพิสูจน์ว่าเขากับเหอหย่าหานไม่มีอะไรกัน เผยลี่เชินจึงจงใจเปิดแฮนด์ฟรีให้ไป๋เสว่เอ๋อร์ได้ยิน

เหอหย่าหานพูดอย่างชัดเจน “ฮัลโหล? ลี่เชินตอนบ่ายว่างไหม? ฉันโทรไปที่บริษัท เขาบอกว่าวันนี้คุณลา ฉันเลยคิดว่าถ้าคุณว่างฉันอยากให้คุณช่วยวางแผนเกี่ยวกับงานเลี้ยงวันเกิด”

เผยลี่เชินเงยหน้ามองไป๋เสว่เอ๋อร์เหมือนขอความคิดเห็นจากเธอ ไป๋เสว่เอ๋อร์รีบพยักหน้ารับ

เผยลี่เชินรับปากเหอหย่าหานในเรื่องนี้ ในเมื่อช้าเร็วก็ต้องไป แล้วทำไมถึงไม่ไปวันนี้ที่ว่างเสียเลย?

เผยลี่เชินลังเลสักครู่ก่อนตอบเบาๆ “งั้นคุณส่งที่อยู่มาให้ฉันละกัน”

เมื่อเหอหย่าหานได้ยินเผยลี่เชินรับปากเช่นนี้จึงดีใจมากๆ “งั้นฉันจะรอคุณนะ”

เผยลี่เชินวางสายโทรศัพท์ ไป๋เสว่เอ๋อร์พูดต่อ “ในเมื่อรับปากเธอแล้ว งั้นวันนี้ว่างก็ไปวันนี้เลยละกัน”

“อืม งั้นไปกัน” เผยลี่เชินเก็บมือถือแล้วจับไหล่ของเธอดึงตัวเธอขึ้นมา

ไป๋เสว่เอ๋อร์ตะลึง ก้มลงมองมือที่ยังถือพลั่วอยู่ “ฉันต้องไปด้วยรึ?”

ไม่งั้น..?” เผยลี่เชินหยุดนิ่งเลิกคิ้วไปทางไป๋เสว่เอ๋อร์ถามด้วยรอยยิ้มนิดๆ “เธอมั่นใจตอนที่ฉันอยู่กับผู้หญิงอื่นสองต่อสองหรือไม่?”

ด้วยประโยคคำถามนี้ ทำให้ไป๋เสว่เอ๋อร์ตกตะลึง “ฉัน.....”

เผยลี่เชินจับไป๋เสว่เอ๋อร์เดินไปข่างหน้าตอบแทนเธอ “เธอไม่มั่นใจฉันรู้ ดังนั้นเธอจึงต้องไปกับฉันไง”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ : “................”

หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้า ทั้งสองคนออกจากคฤหาสน์เดินทางไปโรงแรมตี้เหาตามที่เหอหย่าหานส่งที่อยู่มาให้

ขณะที่รถกำลังถึงประตูโรงแรม ไป๋เสว่เอ๋อร์มองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นเหอหย่าหานยืนรออยู่ที่ประตูโรงแรม เธอผอมมากยิ่งมีแสงไฟจากหลอด LED ส่องด้วยยิ่งทำให้ร่างของเธอผอมเพรียวเหมือนจั๊กจั่น

ดวงตาของเหอหย่าหานเป็นประกาย เมื่อเธอเห็นรถของเผยลี่เชินมาถึง รีบลงมาต้อนรับเขาด้วยตัวเอง

เผยลี่เชินเปิดประตูลงจากรถ เหอหย่าหานส่งยิ้มให้ “ลี่เชิน....”

ขณะที่เธอกำลังพูดสายตาเหลือบไปเห็นไป๋เสว่เอ๋อร์กำลังลงจากรถ เธอก็หุบยิ้มทันที

ไป๋เสว่เอ๋อร์คำนับให้เธอ ทักทายด้วยรอยยิ้ม “คุณเหอ”

เหอหย่าหานฉีกยิ้มแสดงการตอบรับการทักทาย แล้วหันกลับไปมองเผยลี่เชินซึ่งทั้งคำพูดและท่าทางต่างจากเมื่อตอนแรกอย่างสิ้นเชิง “ลี่เชิน งานเลี้ยงวันเกิดครั้งนี้ฉันตั้งใจจะใช้ชั้นสองและสามของโรงแรม แต่ฉันยังไม่ตัดสินใจเรื่องรูปแบบ....”

เผยลี่เชินพยักหน้าเล็กน้อย “เข้าไปดูสถานที่ แล้วค่อยคุยกัน”

เผยลี่เชินพูดแต่ก็ไม่ลืมที่จะหันไปมองไป๋เสว่เอ๋อร์ ยื่นมือไปคว้ามือเธอไว้

ไป๋เสว่เอ๋อร์ตะลึงแต่สายตาแสดงออกถึงความสุข มีรอยยิ้มน้อยๆ รีบก้าวไปข้างหน้าพร้อมยื่นมือให้เขา

เหอหย่าหานมองการกระทำของพวกเขาด้วยสายตาที่รู้สึกสูญเสีย แต่ก็กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว

พวกเขาสามคนเดินเข้าไปในโรงแรม เดินดุสถานที่จากนั้นพูดคุยรายละเอียดของงานเลี้ยงวันเกิด