บทที่ 183 ปิดบังได้แค่ไหนคือแค่นั้น

บทที่ 183 ปิดบังได้แค่ไหนคือแค่นั้น

ไป๋เสว่เอ๋อร์เงียบไปสักครู่ ก่อนตอบตามจริง “เกือบจะทั้งหมด”

เผยลี่เชินขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนพูดเตือนเบาๆ “คำพูดพวกนั้นเธออย่าเก็บมาใส่ใจ"

ไป๋เสว่เอ๋อร์พยักหน้ารับ ตอนแรกเธอก็รู้สึกไม่มีอะไรในคำพูดของเหอหย่าหาน ขอเพียงเผยลี่เชินจริงใจกับเธอ อะไรๆ เธอก็ไม่กลัว

ในเวลานั้นเธอก็นึกถึงเรื่องที่ดินในเขตเฉิงตงที่เหอหย่าหานพูดถึง ซึ่งเธอเองก็ไม่เข้าใจ จึงถามเขา “เมื่อกี้เธอพูดถึงที่ดินในเขตเฉิงตง มันเรื่องอะไรกันหรือคะ?”

เธอเป็นเลขาของเผยลี่เชิน โครงการและแผนงานทั้งหมดของบริษัทต้องผ่านมือเธอแต่ในความทรงจำของเธอ ไม่มีโครงการที่เกี่ยวข้องกับที่ดินในเขตเฉิงตงเลยสักนิด

เผยลี่เชินลังเลสักครู่ “ช่วงนี้มีการประมูลที่ดินในเขตเฉิงตง ซึ่งปินหูมีทิวทัศน์ที่สวยงาม หากเผยซื่อได้มาในอนาคตข้างหน้าก็จะพัฒนาให้เป็นรีสอร์ท

เขาหยุดพูดทันทีแล้วก้มลงมองเธอ “ยังจำเรื่องเสิ่นหรูเฟิงได้ไหมที่ครั้งก่อนเแป็นตัวตั้งตัวตีให้พนักงานในบริษัทของเราเปลี่ยนงาน?”

“จำได้" ไป๋เสว่เอ๋อร์รีบพยักหน้า

“เขาจงใจยั่วยุพวกเราและยังใช้วิธีที่หละหลวม ทำให้พวกเราพบความผิดปกติ นั่นเป็นเพราะเขาต้องการเตือนพวกเรา มีบริษัทจำนวนมากเข้าร่วมการประมูลครั้งนี้ เสิ่นหรูเฟิงก็รู้เรื่องนี้เหมือนกัน เขาต้องเข้าร่วมการประมูลครั้งนี้แน่นอน เกรงว่าคงจะมีการต่อสู้ดุเดือดระหว่างเราในครั้งนี้"

พอได้ฟังเผยลี่เชินพูดแบบนี้เธอเองก็คาดเดามาก่อนแล้วก็เข้าใจทุกอย่างเป็นอย่างดี

ที่เสิ่นหรูเฟิงจงใจสนับสนุนให้พนักงานของเผยซื่อเปลี่ยนงาน ก็เพื่อให้พวกเขาได้รู้ได้เตือนเผยซื่อว่าอย่ามาต่อกรกับเขา

แต่สำหรับเผยลี่เชินแล้วมีรึว่าจะกลัวจนหัวหดหรือยอมก้มหัวง่ายๆ เกรงว่าเสิ่นหรูเฟิงทำแบบนี้จะได้รับการต่อต้านมากกว่า เผยซื่อไม่เพียงแต่เข้าร่วม แต่จะต้องชนะการประมูลเพื่อให้ได้ที่ดินมา

ไป๋เสว่เอ๋อร์ถามเบาๆ “พวกเราต้องชนะการประมูลครั้งนี้ใช่ไหม?”

เผยลี่เชินพยักหน้ารับ “ใช่แล้ว"

ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกตื่นเต้นที่ได้ยินคำตอบของเขา เสิ่นหรูเฟิงไม่ใช่จะรับมือได้ง่ายๆ หากพวกเขาอยากได้ที่ดินผืนนั้น ก็กลัวว่าจะไม่ใช่ง่ายๆ

ไป๋เสว่เอ๋อร์เอื้อมมือไปจับที่มุมเสื้อเผยลี่เชิน พูดเบาๆ “งั้นพรุ่งนี้พวกเรากลับไปทำงานที่บริษัทกัน”

เตรียมการตั้งแต่เนิ่นๆ ดีกว่าปล่อยให้เวลาผ่านเลยไป

เห็นท่าทางกระตือรือร้นของหญิงสาว เผยลี่เชินขยับที่มุมปาก เขาเอามือทัดผมของเธอไว้ที่หลังใบหู “ไม่รีบ"

เขาพยายามดึงเธอเดินลงบันได เงยหน้ามองโดยไม่ตั้งใจ เห็นรถจอดบนถนนไม่ไกลออกไป คุณแม่ไป๋เปิดประตูลงจากรถ

จากนั้นก็มีรถอีกคันซึ่งมีผู้ชายเปิดประตูลงจากรถเดินมาที่คุณแม่ไป๋ จากนั้นโอบที่ไหล่ของเธอไว้

ครั้งที่แล้วเขาก็เห็นคุณแม่ไป๋อยู่กับชายคนนี้ ซึ่งเขาก็ให้ฉีเฟิงไปสืบอย่างลับๆ ได้ความว่าชายคนนั้นชื่อเฟิงเจิ้นปัง แต่เดิมทำธุรกิจพัฒนาถ่านหินในเมืองหลินเฉิง เมื่อปีก่อนขยายธุรกิจในเมืองไห่เฉิง เพื่อให้คนชั้นกลางมีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น หรูหราขึ้น

คิดไม่ถึงว่าจะได้เจอเขาที่นี่

เผยลี่เชินเข้าใจอย่างชัดเจน ถ้าหากไป๋เสว่เอ๋อร์ได้เห็นเหตุการณ์นี้เธอคงจะระเบิดอารมณ์แน่นอน เขาจึงขมวดคิ้วก่อนเอื้อมมือไปโอบเธอไว้แล้วรีบลากเธอขึ้นรถโดยเร็ว

เห็นเผยลี่เชินดูแปลกๆ ไป ไป๋เสว่เอ๋อร์สงสัยจึงเงยหน้าถาม “ทำไมถึงได้รีบร้อนนัก....”

เผยลี่เชินสีหน้าเคร่งขรึม รีบหาข้ออ้าง “ฉันรู้สึกปวดหัว ขึ้นรถก่อนแล้วค่อยพูดกัน”

ไป๋เสว่เอ๋อร์กังวลใจเมื่อได้ยินจึงรีบพยุงเผยลี่เชินเดินไปแล้วรีบขึ้นรถ

หลังจากปิดประตูรถ ไป๋เสว่เอ๋อร์สังเกตเห็นสีนหน้าของเผยลี่เชินไม่ค่อยดี กังวลใจ “คุณเป็นอะไร? ต้องไปโรงพยาบาลไหม?”