บทที่ 186 ทุกคนควรได้รับโทษ

ขณะนั้นสายตาทุกคู่จับจ้องไปที่ไป๋เสว่เอ๋อร์

แม้ว่าครั้งนี้เธอจะเป็นต้นเหตุของความวุ่นวาย แต่ก็ไม่ได้รู้สึกร้อนใจเลยสักนิด ไป๋เสว่เอ๋อร์หายใจลึกๆ เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเธอกับอู๋หั้นหลินตั้งแต่ต้นจนจบอย่างช้าๆ

คนที่ยืนอยู่ด้านหลังเธอได้ยินเรื่องที่เธอเล่าตั้งแต่ต้นจนจบ สีหน้าเปลี่ยนไปเป็นสับสน รู้สึกสำนึกผิดโดยไม่รู้ตัว

เดิมทีพวกเขาถูกหลอกให้มาหาเรื่องเพราะรู้แต่เพียงว่าไป๋เสว่เอ๋อร์ทำให้เงินของโครงการนี้ไม่ได้รับการอนุมัติ ใครจะไปสนใจเรื่องที่เกิดขึ้นกับไป๋เสว่เอ๋อร์และอู๋หั้นหลิน

เมื่อได้ฟังก็รู้ว่าอู๋หั้นหลินทำเกินไป ส่วนพวกเขาก็ถูกหลอกใช้ให้เป็นเครื่องมือ ใครจะรู้ว่าเผยลี่เชินจะมาพบเข้า

“เรื่องทั้งหมดก็เป็นแบบนี้ ฉันไม่ได้ตั้งใจไปขัดแย้งกับคุณอู๋ เขามาลวนลามฉันซึ่งมันเกินไป แล้วเรื่องนี้ก็รู้ไปถึงหูของเพื่อนร่วมงานในทีมงานของโครงการนี้ พวกเขาร้อนใจถึงมาหาฉันที่ออฟฟิศ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์พูดตรงจุด ไม่ได้ตำหนิใครในทีมเลย

แต่ซูหรงกลับไม่เชื่อคำพูดของไป๋เสว่เอ๋อร์ เธอตะโกนว่า “บริษัทเราร่วมมือกับบริษัทการเงินเฮ่าทงมาหลายครั้ง ทำไมพอตอนเธอออกไปต้อนรับถึงได้เกิดเรื่องขัดแย้ง จะว่าไปมันไม่ใช่ปัญหาของคุณใช่ไหม? อีกอย่าง ใครจะแน่ใจว่าที่เธอพูดนั้นเป็นเรื่องจริงหรือเท็จ ใครจะไปรู้ว่าคุณอู๋ทำตัวไม่สุภาพกับเธอ?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้ตั้งนานแล้วว่าคงมีคนไม่เชื่อ ก่อนหน้าที่จะมาห้องประชุมนี้ เธอก็ให้เจียงหวั่นหวั่นไปหยิบหลักฐานจากกล้องวงจรปิดห้องรับรอง

สีหน้าไป๋เสว่เอ๋อร์ดูสงบ พูดเสียงปกติ “ในห้องรับรองมีกล้องวงจรปิด ฉันให้คนไปหยิบมาแล้ว จะจริงหรือเท็จ พวกคุณก็จะได้รู้”

หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เจียงหวั่นหวั่นเดินมาอย่างกระหืดกระหอบ เธอนำ USB ในมือส่งให้ไป๋เสว่เอ๋อร์ พยักหน้าให้เธอ “อยู่ในนี้แล้ว” ไป๋เสว่เอ๋อร์ยิ้มให้เธอจากนั้นก็เปิดไฟล์ขึ้นจอในห้องประชุม

ภาพบนหน้าจอเล่นด้วยความเร็ว เห็นเหตุการณ์ระหว่างไป๋เสว่เอ๋อร์กับอู๋หั้นหลินลวนลามเธออยู่หลายครั้ง มีรอยยิ้มที่น่าเกลียด ทั้งหมดปรากฎอยู่บนจอภาพ

เผยลี่เชินจ้องมองภาพบนหน้าจอ คิ้วขมวดโดยไม่รู้ตัว

คนก่อเรื่องไม่อยู่ แถมในห้องยังมีพนักงานยืนอยู่เต็มไปหมด เผยลี่เชินจึงได้แต่สะกดอารมณ์ ไม่พูดอะไร

ไป๋เสว่เอ๋อร์เห็นทุกคนได้ดูเหตุการณ์จากจอภาพอย่างชัดเจน พูดอย่างช้าๆ

“อยากให้ทุกคนได้เข้าใจ ว่าเรื่องระหว่างฉันกับคุณอู๋ไม่ใช่ความผิดของฉันเลย และอยากให้ทุกคนยกโทษ”

ความร่วมมือพังลง ทุกคนไม่เข้าใจในเหตุผล จึงหัวฟัดหัวเหวี่ยงใส่เธอ มาโยนความผิดให้เธอ

ซูหรงไม่มีคำพูดใด ในเวลานั้นฉีเฟิงเดินเข้ามากระซิบที่ข้างหูเผยลี่เชิน จนใบหน้าเขาเปลี่ยนไป พยักหน้ารับทราบแล้วพูดเสียงเข้ม “พูดไป”

ฉีเฟิงกวาดตามองทุกคนก่อนจะแจ้งให้ทราบ “เมื่อสักครู่คุณจางจากบริษัทการเงินเฮ่าทงโทรศัพท์มา กล่าวว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเขาจะเป็นคนรับผิดชอบเอง เพราะเขาไปทำงานต่างจังหวัด เป็นความผิดของเขา วันหลังเขาจะส่งคนไปเจรจาเรื่องความร่วมมือใหม่ การร่วมมือยังคงมีต่อไป ขอให้ทุกคนวางใจ”

คนส่วนใหญ่ในทีมได้ฟังข่าวนี้ก็รู้สึกสบายใจเรื่องนี้ดูเหมือนไม่ควรตำหนิ ไป๋เสว่เอ๋อร์ เพียงแต่พวกเขาถูกยุยงจนโกรธไม่ลืมหูลืมตาจากนั้นก็มาหาเรื่องไป๋เสว่เอ๋อร์ ตามเหตุผลแล้วพวกเขามีความผิด....

ทุกคนในทีมต่างพากันพูดก่อน “ประธานเผย ขอโทษครับ/คะ เรื่องนี้เป็นเพราะพวกเราไม่หาความกระจ่าง จึงเข้าใจเลขาไป๋ผิดไป

เผยลี่เชินหันไปมองเผยลี่เชิน พูดเบาๆ “พวกคุณไม่ต้องขอโทษฉัน”

เพื่อนร่วมงานที่รู้สึกละอายใจก็เข้าใจความหมายดี จึงรีบหันไปหาไป๋เสว่เอ๋อร์เพื่อขอโทษ

ความคิดเห็น