บทที่ 187 ไม่มีใครตัดเส้นทางเงินตัวเอง

บทที่ 187 ไม่มีใครตัดเส้นทางเงินตัวเอง

ทุกคนออกจากห้องประชุมด้วยการแสดงออกที่แตกต่างกัน คนที่แต่เดิมยืนมุงดูอยู่ที่ประตูถามโน่นถามนี่ ทุกคนไม่กล้าวิพากษ์วิจารณ์ที่ประตูห้องประชุม ทำตัวเป็นนกกระจอกแตกรัง พูดเสียงจ๊อกแจ๊กไปมา

เมื่อสักครู่เจียงหวั่นหวั่นส่ง USB ให้ก็อยู่ในห้องประชุมด้วย แต่เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเธอ เธอจึงไม่ควรถูกลงโทษ

เพียงแต่เธอเลิกคิ้วไม่ค่อยพอใจ ตอนออกจากห้องประชุมจนอดไม่ได้ที่จะเป็นเดือดเป็นร้อนแทนไป๋เสว่เอ๋อร์ “ก็เห็นๆ อยู่ว่าพวกเขาก่อเรื่องวุ่นวาย ทำไมต้องมาลงโทษเธอด้วย? ความร่วมมือมันพังก็เพราะเฒ่าหัวงูคุณอู๋ อีกอย่างคุณจางบริษัทเฮ่าทงก็บอกแล้วว่าเรื่องนี้ไม่กระทบกับความร่วมมือไม่ใช่หรือ แล้วทำไมยังลงโทษเธออีก!”

ในใจไป๋เสว่เอ๋อร์ก็รู้สึกสงสัย ถูกเผยลี่เชินลงโทษขนาดนี้ ในใจรู้สึกไม่เป็นสุข เธอหายใจเข้าลึกๆ สงบสติอารมณ์หันไปมองเจียงหวั่นหวั่นด้วยรอยยิ้ม “เขาก็คงมีเหตุผลของเขา”

เจียงหวั่นหวั่นขมวดคิ้ว “เหตุผลอะไรกัน? เขาเป็นแฟนเธอนะ ไม่ปกป้องเธอยังไม่เท่าไร แต่ยังลงโทษเธอด้วยเนี่ยซิ...”

เธอรู้สึกว่าตัวเองเสียงดังไปแล้ว จึงลดเสียงลง มองดูรอบๆ เดินไปข้างหน้าไป๋เสว่เอ๋อร์ บ่นพึมพำ “ฉันไม่ยอมหรอก...”

เผยลี่เชินอยู่ในฐานะประธานบริษัท นั่งอยูในตำแหน่งสูงสุด แม้จะมีมุมมองต่างจากพวกเขา ถ้าเขาลงโทษคนอื่น ยกเว้นไป๋เสว่เอ๋อร์ ก็หมายความว่าเธอไม่ต้องรับผิดชอบเรื่องนี้ แต่หลังจากนี้ก็จะตกเป็นขี้ปากให้คนที่มีอคติคิดว่าเขาเข้าข้างถือหางไป๋เสว่เอ๋อร์

เธอเข้าใจในเหตุผลนี้ของเขา เพียงแต่เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเผยลี่เชิถึงได้ลงโทษเธอแรงขนาดนี้ หักเงินเดือนสามเดือน แล้วยังต้องไปสำนึกผิดทำงานในห้องเก็บเอกสารหนึ่งสัปดาห์

หลังจากกลับมาถึงสำนักงานประธานบริษัท ก็ใกล้เวลาเลิกงานแล้ว ไป๋เสว่เอ๋อร์กลับถึงออฟฟิศด้วยจิตใจหดหู่ เดิมทีเพราะเรื่องอู๋หั้นหลินทำให้เธออารมณ์เสีย มาตอนนี้ยิ่งทำให้เธอไม่สบายใจมากขึ้น

ไป๋เสว่เอ๋อร์เงยหน้ามองเห็นข้อความสีเหลืองที่ติดตรงคอมพิวเตอร์ เป็นเรื่องที่ต้องทำ หนึ่งในนั้นเขียนว่า “ไปพบเสี่ยวส้ง”

เธอขมวดคิ้วหยิบโทรศัพท์มือถือโทรหาเสี่ยวส้ง ไม่นานอีกฝ่ายก็รับโทรศัพท์

“ฮัลโหล? เสี่ยวส้นคืนนี้ว่างไหม?”

อีกฝ่ายตอบรับพร้อมกับนัดเวลานัดพบกัน จากนั้นไป๋เสว่เอ๋อร์ก็วางสาย

กวาดตามองดูนาฬิกาที่แขวนอยู่บนกำแพง ซึ่งห่างจากเวลาเลิกงานไม่ถึงสิบห้านาที ไป๋เสว่เอ๋อร์เก็บข้าวของให้เข้าที่ แล้วออกจากออฟฟิศ

เธอเดินออกมาได้สามนาที เผยลี่เชินและฉีเฟิงก็กลับมา ฉีเฟิงกำลังรายงานเรื่องงานที่ข้างหูเผยลี่เชิน ทั้งสองเดินมาถึงออฟฟิศ แต่เผยลี่เชินหยุดก้าวไปชั่วขณะแล้วเดินไปอีกห้องหนึ่ง

เขาเดินไปเคาะประตู จากนั้นผลักเข้าไป

ผลักประตูเข้าไปแล้วปรากฎว่าไม่มีใครอยู่เลยสักคน เสื้อนอกก็ไม่มีเหลือเพียงไม้แขวนเสื้อ แสดงว่าไปแล้ว

เผยลี่เชินขมวดคิ้ว เธอยังกล้าโดดงาน?

หรือเป็นเพราะถูกลงโทษเมื่อสักครู่จึงโกรธ?

เผยลี่เชินกลับมามีสติ หันมาทางฉีเฟิงก่อนจะสั่งอย่างเย็นชา “เตรียมรถ”

..................

ชั้นแรกของเป่าเซิงสแควร์เป็นร้านค้าที่ตกแต่งอย่างสวยงาม ร้านค้าโดยส่วนใหญ่เป็นกระจกโปร่งใสตั้งแต่พื้นจรดเพดาน ซึ่งร้านอาหารสไตล์อเมริกันอยู่ในนั้นด้วย ไป๋เสว่เอ๋อร์นั่งข้างหน้าต่าง นานประมาณยี่สิบนาทีแล้ว

เธอนัดกับเสี่ยวส้งเป็นอย่างดี ตอนนี้ก็ถึงเวลานัดแล้ว แต่เธอก็ยังไม่มา

ไป๋เสว่เอ๋อร์ดื่มน้ำมะนาวที่บริกรยกมาให้ เห็นไฟกระพริบที่โทรศัพท์มือถือเข้ามา ซึ่งก็คือข้อความที่เผยลี่เชินส่งมาถามเธอว่า เธอไปไหน