ตอนที่ 103 เอกสารหายไป

ตอนที่ 103 เอกสารหายไป

ช่วงเช้าหลังจากประชุมเสร็จแล้ว ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็เข้าออฟฟิศตัวเองจัดการเอกสารบันทึกการประชุมเสร็จพอดี อานโหรวก็โทรศัพท์เข้ามา

“ฮัลโหล เลขาไป๋ หนังสือสัญญาภาษาเยอรมันที่คุณแปลเสร็จไปถึงไหนแล้ว มะรืนฉันต้องใช้ พรุ่งนี้คุณช่วยส่งต้นฉบับภาษาจีนให้ฉันด้วยนะ”

“แปลเสร็จไปแล้วส่วนหนึ่ง ไม่มีปัญหาอะไร พรุ่งนี้ตอนบ่ายฉันจะส่งให้คุณคะ”

“โอเค ขอบคุณมาก”

หลังจากวางโทรศัพท์ไป๋เสว่เอ๋อร์เปิดไฟล์เอกสารที่อยู่ในเครื่องคอมพิวเตอร์แล้วเริ่มลงมือแปลต่อ

แม้ว่าการแปลหนังสือสัญญาจะไม่ใช่งานที่ง่าย แต่ในเมื่อเธอรับปากอานโหรวแล้ว ก็ต้องใช้ความพยายามเต็มที่ทำงานให้ได้รับมอบหมายให้สำเร็จเป็นที่พอใจ

ครึ่งชั่วโมงผ่านไปโทรศัพท์ที่โต๊ะดังขึ้น ไป๋เสว่เอ๋อร์เห็นว่าเป็นโทรศัพท์ท่านประธานจึงรีบรับทันที

ชายที่อยู่ในสายโทรศัพท์พูดด้วยเสียงเรียบๆ “ไปที่ห้องเก็บเอกสารเอาเอกสารมาส่งที่ออฟฟิศ.....”

ไป๋เสว่เอ๋อร์สูดหายใจแล้วตอบรับ “คะ”

สองวันที่ผ่านมาท่าทางของเผยลี่เชินที่มีต่อเธอเย็นชายิ่งนัก วันนี้ตอนทำงานก็เหมือนกันนอกจากพูดคุยเรื่องงานแล้วพวกเขาทั้งสองก็ไม่คุยเรื่องอื่นเลย

ไป๋เสว่เอ๋อร์เดาว่า วันนั้นตอนที่เธอกับเผยอี้อยู่ที่ประตูบ้าน เผยลี่เชินเห็นเธอเข้า ดังนั้นเขาถึงเย็นชากับเธอแบบนี้

เธอถอนหายใจลุกขึ้นเดินจากออฟฟิศไปห้องเก็บเอกสาร เดินไปไม่กี่นาที สวี่เยว่หรูเดินถือเอกสารออกมาส่วนหนึ่ง ไม่ทันได้เห็นไป๋เสว่เอ๋อร์ก็วางเอกสารไว้บนโต๊ะ

เธอกำลังจะไปสายตาเหลือบไปเห็นจอคอมพิวเตอร์สว่างขึ้น เธอจึงขยับตัวไปมองบนจอคอมพิวเตอร์ ซึ่งแสดงเอกสารสองส่วน ส่วนหนึ่งเป็นภาษาต่างประเทศ อีกส่วนเป็นภาษาจีน

ด้านข้างคอมพิวเตอร์ยังมีบันทึกช่วยจำติดอยู่ เขียนว่า : แปลหนังสือสัญญาเยอรมันแล้ว พรุ่งนี้ตอนบ่ายส่งให้อานโหรวด้วย

สวี่เยว่หรูขมวดคิ้ว

วันนั้นเธอไม่ได้ตั้งใจแอบฟังผู้ช่วยของรองประธานฟางพูดชมเชยไป๋เสว่เอ๋อร์เกี่ยวกับความสามารถด้านภาษาต่างประเทศของเธอ และยังให้เธอช่วยแปลหนังสือสัญญาแก่พวกเขา เธอเก่งมาก

ตอนนั้นเธอได้ยินแบบนี้รู้สึกเหยียดหยามดูถูกไป๋เสว่เอ๋อร์ คิดว่าเธอไม่ได้เก่งกาจอะไรหรอก คิดไม่ถึงว่าวันนี้จะได้เจอไป๋เสว่เอ๋อร์โดยบังเอิญ ได้เห็นเธอแปลหนังสือสัญญาภาษาต่างประเทศ

ครู่หนึ่ง สวี่เยว่หรูแสดงสายตาที่รู้สึกอิจฉา ใช้น้ำเสียงเย้ยหยัน “แสร้งทำเป็นคนดี”

สักพักหลังจากนั้นเธอก็ละสายตาของคอมพิวเตอร์แล้วเดินออกจากออฟฟิศ...

................

หลังจากหยิบเอกสารจากห้องเอกสารไป๋เสว่เอ๋อร์ก็นำเอกสารไปส่งให้เผยลี่เชิน

“ประธานเผย นี่คือเอกสารที่คุณต้องการ”

เผยลี่เชินยังคงทำงานในมือต่อไป ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามาองแต่ก็พูดขึ้นว่า “วางลง”

ไป๋เสว่เอ๋อร์วางเอกสารลงที่โต๊ะ เห็นว่าเผยลี่เชินไม่ได้สั่งอะไรอีก ขณะเดินก้าวออกไปไม่กี่ก้าว ก็ได้ยินเสียงดังมาจากด้านหลัง “รอเดี๋ยว”

ไป๋เสว่เอ๋อร์หันกลับไป เห็นดวงตาที่ลึกล้ำของชายหนุ่ม

“เข้ามานี่”

ไป๋เสว่เอ๋อร์สูดหายใจ เดินกลับเข้าไป “ประธานเผย มีเรื่องอะไรจะสั่งคะ?”

“วันนี้ตอนค่ำฉันจะไปกินข้าวกับลู่อี้หลิง คุณช่วยจองโต๊ะให้ที เอาที่บรรยากาศดีหน่อยนะ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ตกตะลึงแต่ก็รับปากออกไป “ได้คะ”

เหมือนมีอะไรบางอย่างค้างคาอยู่ในใจ ทำให้เธอรู้สึกหายใจติดขัด

เมื่อวานเผยลี่เชินก็อยู่กับลู่อี้หลิงทั้งวันแล้ว วันนี้ตอนค่ำยังต้องไปกินอาหารค่ำกับเธออีก หรือว่าทั้งสองกำลังดูๆ กันอยู่?

ความคิดนี้แวบเข้ามาในใจของเธอ เธอกำหมัดแน่นรู้สึกอึดอัดแต่ก็ต้องฝืนยิ้มออกไป

“ประธานเผย มีอะไรอื่นอีกไหมคะ ต้องการให้ฉันจองห้องด้วยรึเปล่าคะ?”

เผยลี่เชินได้ยินคำพูดนี้ ดวงตาเคร่งขรึม สีหน้าเย็นชาทันที

ไป๋เสว่เอ๋อร์ยิ้มราวกับทุกอย่างไม่สำคัญกับเธอ เธอไม่เพียงไม่มีปฏิกิริยาโต้ตอบเรื่องเขากินข้าวกับลู่อี้หลิง แต่ยังถามอีกว่าให้จองห้องด้วยไหม

เขาลุกขึ้นเดินเข้าไปหาเธอทันที

เผยลี่เชินตัวสูงกว่าเธอ จึงก้มหน้ามองเธอ “ไป๋เสว่เอ๋อร์เธอหวังให้ฉันมีอะไรกับผู้หญิงอื่นหรือ?”