ตอนที่ 106 ดูแลร่างกาย

ตอนที่ 106 ดูแลร่างกาย

เผยลี่เชินมองอย่างแน่วแน่ไม่เข้าใจความหมายที่เธอพูด ผ่านไปไม่กี่วินาทีจึงปรากฏรอยยิ้มที่มุมปาก

แสดงว่าเธอคนนี้กำลังหึงเขาอยู่

ใจเขารู้ดีแต่ยังคงมองความคับข้องใจของหญิงสาว อดไม่ได้ที่จะหยอกเธอ จึงแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง “อธิบายเรื่องอะไร?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ขมวดคิ้ว จ้องมองเขาขณะถาม “คุณไม่รู้จริงๆ หรือว่าเรื่องอะไร?”

เผยลี่เชินนั่งข้างๆ เธอ จากนั้นก็โอบกอดเธอ มุมปากโค้ง “ไม่รู้ ไหนลองพูดมาก่อนซิ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์เห็นท่าทางของฝ่ายชายสังเกตเห็นว่าไม่ถูกต้อง ท่าทางเขาบ่งบอกว่ากำลังล้อเธอเล่นอยู่ เธอหน้าแดงและผลักเขาออกไป

เผยลี่เชินนยังคงไม่ปล่อยมือ แต่ค่อยๆ ก้มหน้า แล้วจูบลงบนหน้าผากของเธอเบาๆ “นี่ถือเป็นคำอธิบายได้ไหม?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ตะลึง ใบหน้าแดงไปถึงใบหู “เรียกว่าอธิบายได้ไง?”

เผยลี่เชินได้ยินแบบนี้ จึงก้มหน้าเพื่อสัมผัสความนุ่มนวลของเธอ ใช้แรงเบาๆ อย่างช้าๆ สัมผัสใบหน้าเธอ รอจนเธอหายใจไม่ออก จึงค่อยๆ ปล่อยเธอ “แล้วแบบนี้ล่ะ?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ร้อนไปทั่วร่าง แม้ว่าเธอจะมีความคิดเน แต่ไม่กล้าถามคำอธิบายใดๆ ได้แต่สายหัว “ไม่ต้องแล้วคะ....พอแล้ว”

“แค่นี้พอแล้วรึ?” เผยลี่เชินหัวเราะเบาๆ รอยยิ้มชั่วร้อยแต่มีเสน่ห์ บรรจบกันเป็นลมหายใจ ทำให้ไป๋เสว่เอ๋อร์ไม่กล้าลืมตา

“นี่เพิ่งแค่เริ่มต้นนะ”

ในขณะนั้นอุณหภูมิสูงขึ้น โคมไฟหัวเตียงเปล่งแสงสลัวๆ โคมไฟแขวนแกว่งไปมาเบาๆ

ตอนที่ไป๋เสว่เอ๋อร์ตื่น เนื่องจากถูกเผยลี่เชินเรียกเธอตื่น รู้สึกเจ็บไปทั่วร่าง รู้สึกเหมือนร่างกายใกล้แตกสลาย

เผยลี่เชินตื่นนอนแล้ว”ตื่นก่อนหนึ่งชั่วโมง จะได้แปลงานส่วนที่เหลือเสร็จทัน”

เมื่อคิดถึงสัญญาที่เหลือ ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกตื่นตัวทันทีและไม่สนใจความเจ็บปวดของร่างกายรีบสวมเสื้อผ้าทันที

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป ยิ่งรีบก็ยิ่งช้า ในที่สุดก็แปลสัญญาเสร็จจนได้ ไป๋เสว่เอ๋อร์ถอนหายใจยาว เธอรีบส่งเอกสารให้อานโหรว แล้วก็ยังส่งเข้าโทรศัพท์มือถืออีกด้วย

หลังจากทำงานเสร็จ เธอลงมาชั้นล่างพอดีกับที่ป้าจางทำอาหารเช้าเสร็จวางไว้บนโต๊ะเรียบร้อย

“คุณหนูไป๋จะดื่มอะไรคะ? มีนมสดกับน้ำเต้าหู”

ตอนเช้าปกติไป๋เสว่เอ๋อร์ไม่ดื่มกาแฟ แต่ตอนนี้เธออยากดื่มกาแฟเข้มๆ สักแก้ว

เธอกำลังจะพูดก็ถูกเผยลี่เชินชิงพูดแทน”ป้าจางเอากาแฟให้เธอแก้วหนึ่ง”

ป้าจางเงยหน้ามองดวงตาดำเข้มของไป๋เสว่เอ๋อร์ ถามพร้อมรอยยิ้ม “เมื่อคืนคุณหนูไป๋อยู่ทำงานดึกรึคะ? ดูแลร่างกายด้วยนะคะ”

เห็นรอยยิ้มป้าจางไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกอาย ทำไมเธอรู้สึกว่าคำพูดของป้าจางมีความหมายแฝง

เธอเงยหน้ามองเห็นว่าเผยลี่เชินมองเธออยู่ก่อนแล้ว รอยยิ้มบนใบหน้าดูคลุมเครือ

ไป๋เสว่เอ๋อร์หน้าแดงหลบสายตา นั่งลงที่โต๊ะแล้วเริ่มกินอาหารเช้า

หลังกินอาหารเช้าเสร็จแล้ว พวกเขาไปทำงานด้วยกัน ไป๋เสว่เอ๋อร์ไปถึงออฟฟิศก็โทรศัพท์หาอานโหรว “เลขาอาน หนังสือสัญญาที่แปลเสร็จแล้วฉันส่งเข้าเมล์แล้ว ไม่ทราบว่าคุณได้รับหรือยังคะ”

“ได้รับแล้ว เลขาไป๋เมื่อวานฉันเกรงว่าจะเกิดเรื่องไม่คาดคิดอีก ก็เลยหาคนช่วยแปลแล้วให้เขาส่งงานตอนเจ็ดโมงเช้า แต่เขาก็ยังไม่ส่งมา ดูท่าหนังสือสัญญานี้คงจะแปลยาก คุณนั่งแปลอยู่ทั้งคืน ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ฉันอยากพบคุณเพื่อขอบคุณจากใจจริง”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ยิ้ม “เลขาอานไม่ต้องเกรงใจหรอกคะ เดิมทีงานนี้เป็นเรื่องที่ฉันรับปากคุณไว้ ในเมื่อมีเรื่องผิดพลาดฉันก็ต้องรับผิดชอบ”