ตอนที่ 105 ทำไมไม่อธิบายให้เร็วกว่านี้

ตอนที่ 105 ทำไมไม่อธิบายให้เร็วกว่านี้

สายตาของเธอเต็มไปด้วยความสงสัย เขาจึงพูดต่อ “เครื่องไม้เครื่องมือในห้องหนังสือมีครบ สะดวกกว่าเยอะ”

ในห้องหนังสือของเขามีคอมพิวเตอร์หลายเครื่อง จอก็ใหญ่ มีโต๊ะสำหรับคอมพิวเตอร์ เวลาแปลจะได้สะดวก

“ขอบคุณคะ....”

สายตาแสดงความซาบซึ้งของเธอทำให้เผยลี่เชินพูดต่ออีก “เธอเป็นคนของฉัน เรื่องแค่นี้ทำได้ไม่ดี คนขายหน้าก็คือฉัน”

ครู่หนึ่งไป๋เสว่เอ๋อร์ ดูเหมือนถูกคนเอาน้ำเย็นสาดเข้าใส่ เดิมทีมีไฟที่ลุกโชนในหัวใจ แต่ตอนนี้มันดับสนิททันที

ตอนแรกเขากลัวว่าเธอจะทำเขาขายหน้า จึงทำแบบนี้

บรรยากาศเริ่มเย็นลงอีกครั้ง ไป๋เสว่เอ๋อร์เดินตามเผยลี่เชินเข้าไปในห้องหนังสือ ไม่พูดอะไรเลย

ไป๋เสว่เอ๋อร์เริ่มทำงานทันที ที่โต๊ะคอมพิวเตอร์ในห้องหนังสือ เปิดไฟล์เอกสาร เงยหน้ามองโดยไม่ได้ตั้งใจ ไม่เห็นเผยลี่เชินเดินเข้ามาแต่เขาหยิบหนังสือมาหนึ่งเล่ม นั่งอ่านอยู่บนโซฟาไม่ไกลมากนัก อารมณ์สบายๆ

ดูเหมือนเขาจะไม่ได้ยุ่งเหมือนอย่างที่พูดไว้? ก็เห็นได้ชัดว่าว่างงาน แต่กลับไม่ไปตามนัด เมื่อวานพวกเขาก็ออกเดททั้งวัน วันนี้....ความร้อนแรงผ่านไปอย่างรวดเร็วหรือว่าเขาจะคบกับลู่อี้หลิงแบบสนุกๆ เท่านั้น?

ที่บาร์ในเมืองไห่เฉิง แสงไฟกระพริบพร้อมเสียงที่ดังหนวกหู

ลู่อี้หลิงนั่งอยู่บนโซฟาพร้อมกับถือแก้วไวน์ในมืออย่างไม่มีความสุข ชายที่นั่งอยู่ข้างๆ เห็นเธอแบบนี้ก็อดไม่ได้ที่จะถาม “วันนี้คุณหนูลู่เป็นอะไรไป? ทำไมถึงดูอารมณ์ไม่ดี?”

เธอยังไม่ได้ตอบอะไรก็มีคนข้างๆ ตอบแทน “คุณหนูลู่จะถูกผู้ชายทิ้งเป็นไปได้อย่างไร ผู้ชายที่ตามจีบคุณหนูลู่จากเมืองหนานไห่จนถึงเมืองไห่เฉิง มีนับไม่ถ้วน กลัวแต่ว่าคุณหนูลู่จะเบื่อเสียก่อน พวกเราไปเต้นรำกันดีกว่า?”

ลู่อี้หลิงเงยหน้ากวาดตามองพวกเขา พูดพร้อมหัวเราะแบบเย็นชา “วันนี้ฉันถูกทิ้งจริงๆ”

เมื่อวันเสาร์เธอโทรหาเผยลี่เชิน นัดกันดิบดีว่าวันอาทิตย์จะไปกินข้าวด้วยกัน แต่ใครจะไปรู้ว่าเผยลี่เชินจะงานยุ่งทั้งวัน แล้วบอกว่าไม่มีเวลาเอาไว้วันหลังละกัน

เธอไม่ยอมแพ้ รอจนเช้าวันนี้เผยลี่เชินบอกเธอว่า ค่ำนี้จะไปกินข้าวกับเธอ คิดไม่ถึงว่าช่วงบ่ายเผยลี่เชินโทรศัพท์มาเลื่อนนัดด้วยข้ออ้างว่าติดธุระ

ครั้งแรกผ่านไป ครั้งที่สองผ่านไป เผยลี่เชินกล้ามาล้อเล่นกับเธอแบบนี้ เธอถูกผู้ชายทำแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน?

แม้เธอจะโกรธ แต่ก็ยังอยากพบเขา อยากมีเขาอยู่ข้างๆ

ลู่อี้หลิงไม่สามารถทนต่อสายตาของคนรอบข้างที่มองเธอได้ เธอวางแก้วไวน์ในมือลงบนโต๊ะ ตัดสินใจแน่แล้ว ถือขืนปล่อยไว้แบบนี้คงไม่ดีแน่ ดูเหมือนเธอต้องเป็นฝ่ายรุกเสียบ้าง

.............

ไป๋เสว่เอ๋อร์แปลเอกสารผ่านไปแล้วสองสามชั่วโมง เธอรู้สึกว่าดวงตาเหนื่อยล้า แห้งจนแสบตา จึงหันไปดูเวลาก็พบว่าสี่ทุ่มกว่าแล้ว

ตลอดสองสามชั่วโมงที่ผ่านมาเธอนั่งแปลเอกสารที่โต๊ะ แต่เผยลี่เชินนั่งอยู่บนโซฟาไม่ไกลจากเธอ นั่งอ่านหนังสือดื่มชาอย่างสบายใจ

ตอนนี้ดึกมากแล้วเขายังไม่คิดกลับไปนอนพักที่ห้องนอนอีก

หนังสือสัญญาแปลเกือบเสร็จไปครึ่งหนึ่งแล้ว ใช้เวลาอีกสองสามชั่วโมงก็จะแปลเสร็จทั้งหมด พอถึงตอนนั้นก็ดึกมากแล้ว

มองดูชายที่นั่งอยู่บนโซฟา ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกโล่งอก เธอดื่มน้ำแล้วเริ่มแปลเอกสารต่อไป

สองชั่วโมงต่อมาดวงตาของไป๋เสว่เอ๋อร์แทบลืมไม่ขึ้น สมองยิ่งใช้ก็ยิ่งล้ามาก ไม่รู้ว่าตัวเองฟุบที่โต๊ะไปตั้งแต่เมื่อไร

เผยลี่เชินเงยหน้ามองโดยไม่ตั้งใจ เห็นหญิงสาวนอนฟุบที่โต๊ะ จึงวางหนังสือแล้วลุกขึ้นเดินไปหาเธอ

เธอนอนฟุบอยู่บนแขนของตัวเอง ดวงตาหลับสนิท ขนตางอนยาวเงางาม เสียงลมหายใจแผ่วเบา เหมือนขนนกตกกระทบที่หัวใจของเขา