ตอนที่ 108 เยี่ยมพ่อ

ตอนที่ 108 เยี่ยมพ่อ

ไป๋เสว่เอ๋อร์หันกลับมาเห็นเผยลี่เชินเดินมาหาเธอ เธอตื่นเต้น เขาเดินถอยห่างจากตู้เสื้อผ้าไปครึ่งก้าว

“ไม่ต้องคะ เดี๋ยวฉันให้ป้าจางมาช่วยรูดให้คะ”

สายตาของเธอเหมือนกวางน้อยที่ตื่นกลัว เหมือนกลัวว่าเขาจะทำอะไรเธอ

“ไม่ต้องกังวล” เผยลี่เชินยิ้มที่มุมปาก เขาเอื้อมมือจับไหล่เธอ เขาเดินก้าวไปข้างหน้า ดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขน

ไป๋เสว่เอ๋อร์ไม่ตอบสนองใดๆ แต่รู้สึกว่าด้านหลังและเอวเธอแน่นขึ้น

เผยลี่เชินมองลงมาเห็นดวงตาใสซื่อ หัวใจเต้นแรงขณะเดียวกันก็รู้สึกสับสนเล็กน้อย

เขาหายใจเข้าลึกๆ มือข้างหนึ่งจับปลายซิป มืออีกข้างค่อยๆ ดึงซิปขึ้น

ผิวพรรณของหญิงสาวเนียนเรียบ รวมไปถึงด้านหลัง ขาวใสไร้ที่ติ โปร่งแสงเหมือนผ้าไหม นิ้วมือของเขาไปสัมผัสเข้าโดยบังเอิญ ทำให้เธอสะดุ้งตกใจ

รูดซิปไปถึงด้านบนสุด เผยลี่เชินรู้สึกร้อนที่ลำคอ จึงก้าวถอยหลังพร้อมไอเสียงเบาๆ “รูดเสร็จแล้ว”

พูดจบไม่รอให้ไป๋เสว่เอ๋อร์พูดอะไรต่อ เขาหันหลังแล้วเดินออกไปอีกทาง

เดิมทีคิดว่าเขาจะพูดอะไรสักสองสามประโยคที่อาจทำให้เธอหน้าแดง แต่ผิดคาดดูเหมือนวันนี้เขาเคร่งขรึม

ไป๋เสว่เอ๋อร์กลับมามีสติอีกครั้ง คิดถึงรื่องที่ต้องไปจัดการ ไม่อาจยืดเยื้ออยู่ได้ รีบเก็บข้าวของแล้วเดินออกไป

ก่อนออกไป ป้าจางเรียกเธอไว้ “คุณหนูไป๋ รอสักครู่คะ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์หันกลับมา เห็นเธอถือกล่องกระดาษเข้ามา “คุณหนูไป๋ นี่เป็นคุกกี้ที่ป้าทำเองกับมือเมื่อตอนเช้า คุณเอาติดไปด้วย”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ตะลึง ไม่มีการตอบสนองใดๆ ฟังเผยลี่เชินที่ดื่มกาแฟบนโต๊ะอาหารเช้าพูด “ฉันบอกให้ป้าจางทำให้ เธอเอาติดไปด้วย”

พอได้ฟังคำพูดนี้เธอก็เข้าใจ ที่แท้เขาต้องการมอบให้พ่อของเธอ คิดไม่ถึงว่าเขาจะรอบคอบขนาดนี้ เธอรู้สึกอบอุ่นใจ เงยหน้ามองป้าจาง “ขอบคุณคะ ป้าจาง”

ป้าจางหัวเราะ “ไม่เป็นไรคะ นี่เป็นสิ่งที่ป้าควรทำ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ออกจากคฤหาสน์ นั่งรถตรงไปที่เรือนจำเขตหลิงอัน เขตหลิงอันเป็นเขตชานเมืองไห่เฉิง ที่นั่นค่อนข้างรกร้าง จึงมีแต่โรงงานและเรือนจำ เธอนั่งรถจากที่นี่ไปถึงที่นั่นใช้เวลาครึ่งชั่วโมง

ผ่านไปครึ่งชั่วโมงก็ถึงจุดหมายปลายทาง

การนั่งรถที่ยาวนานเป็นสิ่งหลีกเลี่ยงไม่ได้ ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกเมารถ หน้าซีดแต่ก็แข็งใจ ก้าวลงจากรถ

เธอมาครั้งนี้นำอาหารและเสื้อผ้ามาให้พ่อของเธอ ในห่อเสื้อผ้าเธอแอบใส่เงินไว้ด้วยเธอรออยู่ในห้องโถงประมาณสิบกว่านาที ก็ถูกนำตัวไปที่ห้องแยกเดี่ยว

เดินผ่านห้องขังเล็กบ้างใหญ่บ้าง ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็ถูกนำมาที่ห้องสุดท้าย

เธอและห้องข้างในถูกคั่นด้วยกระจกกันเสียง ต้องสื่อสารผ่านโทรศัพท์ ที่นั่นเป็นสถานที่โล่งไม่มีใครสักคน

เธอรออย่างกระวนกระวายใจ ไม่กี่นานทีประตูด้านในถูกเปิดออก มีผู้คุมเดินเข้ามา ไป๋เสว่เอ๋อร์หัวใจเต้นแรง นั่งตัวตรงแน่ว

ทันใดนั้นใบหน้าที่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้น พอได้เห็นใบหน้าของไป๋เจิ้งตงอย่างชัดเจน น้ำตาของเธอก็ไหลออกมา

“พ่อ!”

เธอเรียกพ่อด้วยความตื่นเต้น จนลมไปว่าเธอไม่ได้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพูด

ไป๋เจิ้งตงนั่งตรงข้ามกับเธอ พอได้เห็นหน้าเธอ ใบหน้าที่แต่เดิมเย็นชาก็ดูมีชีวิตชีวาทันที สองมือประสานกัน หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแนบเข้ากับหู

“พ่อสบายดีไหม?”

น้ำเสียงของไป๋เสว่เอ๋อร์สั่นเล็กน้อย น้ำตายังคงไหลออกมา มองดูชายสูงวัยที่อยู่ตรงหน้า อารมณ์สั่นไหว

“เสว่เอ๋อร์....พ่อสบายดี” ปรากฏรอยยิ้มบนใบหน้าของไป๋เจิ้งตง