ตอนที่ 109 โดนเล่นงาน

ตอนที่ 109 โดนเล่นงาน

ไป๋เจิ้งตงมองไป๋เสว่เอ๋อร์ผ่านกระจกใสและส่งยิ้มให้ “เสว่เอ๋อร์ จำเรื่องที่พ่อพูดกับลูกไว้ ดูแลตัวเองให้ดี”

ไป๋เสว่เอ๋อร์สะอื้นพร้อมพยักหน้า “พ่อ...ดูแลตัวเองด้วยนะคะ”

ไป๋เจิ้งตงยิ้มให้เธอ พยักหน้ารับช้าๆ แล้วจึงค่อยๆ วางโทรศัพท์ลงอย่างช้าๆ

ไป๋เสว่เอ๋อร์ยังคงนั่งมองพ่อที่ถูกผู้คุมนำตัวไปแล้ว ในใจรู้สึกเจ็บปวดจนน้ำตาไหลออกมาตอนไหนก็ไม่รู้

ครั้งหน้าจะได้เจอกันตอนก็ไม่รู้ ตั้งสามปีกว่าที่พ่อจะได้ออกมา สามปีสำหรับเธอมันช้ามาก

พอออกจากเรือนจำ ดวงตาทั้งสองข้างของเธอแดงก่ำจนต้องใส่แว่นตาดำอำพรางแล้วขึ้นรถแท็กซี่ น้ำตาของเธอยังคงไหลต่อเนื่อง

หลังจากสงบจิตใจแล้ว เธอก็นึกถึงคำพูดของพ่อ รู้สึกหนาวเจ็บถึงขั้วหัวใจ

คนที่ใส่ร้ายให้กับตระกูลไป๋ จะเป็นศัตรูของตระกูลไป๋หรือเปล่า ถ้าเป็นอย่างที่พ่อพูด คนๆ นั้นต้องพุ่งเป้ามาที่เธอ เขามีจุดประสงค์อะไรกันแน่”

การคาดเดาที่น่ากลัวทุกอย่างผุดอยู่ในสมองเธอ ยิ่งคิดก็ยิ่งฟุ้งซ่าน สุดท้ายขมับข้างศีรษะของเธอก็เต้นแรงทันที

ไม่ได้ ตอนนี้เธออยากไปหาเผยลี่เชิน

พอมาถึงเขตเมือง ก็สายมากแล้ว เธอวิ่งวุ่นตลอดเช้านี้ รู้สึกหิวมาก จึงลงจากรถแล้วหาร้านอาหารใกล้ๆ เผยซื่อเพื่อกินข้าว พอกินข้าวเสร็จก็รีบกลับบริษัท

พอถึงบริษัทได้สอบถามข้อมูล เธอถึงได้รู้ว่าเผยลี่เชินออกไปสังสรรค์ตลอดบ่ายนี้ จึงไม่อยู่บริษัท

กลับถึงบ้าน เธอจะบอกแม่เรื่องที่เธอไปเยี่ยมพ่อเมื่อตอนเช้าดีไหม? แต่พอคิดถึงคุณแม่ไป๋ที่จับคู่เธอกับเผยอี้ ก็ทำให้เธอรู้สึกหงุดหงิด

เธอเดินไปตามถนนอย่างไร้จุดหมาย ไม่รู้ว่าเดินมาถึงถนนที่ห่างไกลผู้คนตั้งแต่เมื่อไร เธอเดินไปก็คิดว่าจะทำอย่างไรถึงจะสืบเรื่องที่พ่อโดนใส่ร้ายได้

เธอเดินอย่างช้าๆ โดยไม่ได้สังเกตว่ามีคนตามหลังเธอมา

ตอนเธอเดินผ่าตรอกเล็กๆ มีผู้ชายชุดดำอยู่ด้านหลังจากนั้นก็รีบก้าวเท้าอย่างไว เดินมาจับไหลของเธอ ปิดปากเธอ

ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกหายใจไม่ออก ถูกกระชากด้วยแรงมหาศาลจากด้านหลัง เธอยังไม่ทันได้ตอบโต้อะไร ก็ถูกรงนั้นลากเธอเข้าไปในตรอกเล็กๆ

ไม่นะ!

ไป๋เสว่เอ๋อร์ใช้แรงที่มีอยู่พยายามดิ้นขัดขืน แต่แรงนั้นมีมากจนอาจทำให้ตายได้ เธอใช้ขาทั้งเตะทั้งถีบแต่ก็ไร้ประโยชน์

ทันใดนั้นมือที่ปิดปากเธอก็ถูกปล่อยออก ขณะที่ไป๋เสว่เอ๋อร์กำลังจะร้องขอความช่วยเหลือ ก็มีเสียง “ปึ้ง” มีบางอย่างกระแทกตรงขมับของเธอ จากนั้นเธอก็รู้สึกว่างเปล่า แขนขาอ่อนแรง

คนนั้นลากเธอเข้าไปในตรอกเล็กๆ แล้วทิ้งเธอไว้ที่พื้น จากนั้นเขาก็เตะเข้าไปที่ท้องของเธอ

ไป๋เสว่เอ๋อร์เจ็บจนร้องครวญคราง ร่างของเธอขดงอเป็นกุ้ง

“เธอคือไป๋เสว่เอ๋อร์ใช่ไหม? เธอมันไม่ใช่คน เดี๋ยวฉันจะสอนให้ว่าเป็นคนต้องเป็นอย่างไร”

ชายคนนั้นใส่หน้ากากสีดำปิดมิดเห็นแค่ดวงตาทั้งสองข้าง ขณะพูดมือข้างหน้าก็จิกที่ผมของไป๋เสว่เอ๋อร์ อีกมือก็ยกขึ้นจากนั้นก็ตบหน้าเธอ

“เพี๊ยะ!” เสียงจากแรงตบจนเกือบทำให้เธอสลบ ทันใดนั้นที่ปากของเธอก็มีเลือกไหลซิบๆ อยู่

“คุณ....คุณเป็นใคร...” ไป๋เสว่เอ๋อร์กัดฟันพูด

“ฉันเป็นใครไม่สำคัญ สำคัญแต่ว่าเธอทำให้น้องสาวของฉันโกรธ”

ชายคนนั้นพูดแล้วผลักไป๋เสว่เอ๋อร์อย่างแรงจนร่างกระแทกไปข้างหลังศีรษะไปกระแทกเข้ากับกำแพง

“ปัง” ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกดวงตามืดมิด ใกล้จะหมดสติเต็มที

“หืม! ยังไม่สะใจเลย” ชายคนนั้นยืนขึ้นมองเธออย่างดูถูก “ครั้งนี้แค่สั่งสอนนะ จำไว้”

หลังจากพูดจบ ชายคนนั้นก็รีบเดินจากไปอย่างรวดเร็ว