ตอนที่ 110 รีบลาออก

ตอนที่ 110 รีบลาออก

ตอนที่ไป๋เสว่เอ๋อร์ฟื้น ท้องฟ้าก็มืดแล้ว

เธอลืมตาเห็นผนังสีขาว เธอมึนหัวจนเกือบจะยกไม่ขึ้น หมดแรง

เผยลี่เชินซึ่งยืนอยู่ที่หน้าต่างได้ยินเสียงเธอ จึงหันกลับมามองไป๋เสว่เอ๋อร์ที่นอนอยู่บนเตียง แสงไฟส่องใต้ตาเธอ “ไป๋เสว่เอ๋อร์”

เสียงพึมพำทำให้ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกตัวมากขึ้น เงยหน้าขึ้นมองเห็นหน้าชายหนุ่มจึงรู้สึกถึงความปลอดภัยมากขึ้น “ฉัน.....ฉันหลับไปนานแค่ไหน?”

“สองสามชั่วโมงแล้ว”

เผยลี่เชินยกน้ำที่อยู่ข้างๆ ยื่นไปข้างหน้า สายตามองมือที่หมดแรงยกไม่ขึ้น

เขานั่งที่เตียงส่งแก้วน้ำมาอยู่ที่ปากของเธอ ไป๋เสว่เอ๋อร์ตะลึงก้มหน้าดื่มน้ำ

เผยลี่เชินป้อนน้ำให้เธอดื่มสามสี่รอบ จากคอที่เคยแห้งผากก็ลุเทาขึ้นมาก

เผยลี่เชินวางแก้วน้ำ “วันนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”

เขาให้ฉีเฟิงไปตรวจสอบ แต่ยังไม่ได้ความคืบหน้าอะไร ทำได้แค่ดูจากกล้องวงจรปิด ไห่เฉิงเป็นเมืองใหญ่ ในเขตเมืองจะตามหาตัวคนร้ายก็หาได้จากกล้องวงจรปิด ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องง่าย

ไป๋เสว่เอ๋อร์ได้ยินดังนี้จึงหยุดคิด ความทรงจำเมื่อตอนกลางวันเหมือนน้ำที่ถาโถมเข้าหาตัวเธอ เธอรู้สึกตัวเย็นนิดๆ

เธอไม่เคยเห็นชายคนร้ายมาก่อน ปกติก็ไม่ได้พูดคุยติดต่อกับใคร แต่ชายคนนั้นเรียกชื่อเธอ ต้องการคิดบัญชีของเธอ เธอเองก็ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่

เธอส่ายหัวรู้สึกมึนงงเล็กน้อย “ฉัน....ไม่รู้”

เผยลี่เชินขมวดคิ้วเข้มขึ้น “ฉันแจ้งตำรวจแล้ว ด้วยความช่วยเหลือของตำรวจ ก็น่าจะจับตัวคนร้ายได้เร็วขึ้น”

ไป๋เสว่เอ๋อร์พยักหน้า เรื่องที่เกิดวันนี้ตั้งแต่ต้นจนจบ ก็พูดให้เผยลี่เชินฟังแล้ว

“ดูเหมือนเขาจะพูดทำนองว่า ฉันทำให้น้องสาวเขาโกรธ อะไรเนี่ย....แต่ฉันจำไม่ได้ว่าไปขัดใจใคร”

“น้องสาว?” เผยลี่เชินเงยหน้า ตามที่เขารู้ตั้งแต่ตระกูลไป๋เกิดเรื่อง เพื่อนๆ ของไป๋เสว่เอ๋อร์ก็หายหน้ากันไปหมด ตอนนี้เธออยู่กับเขาก็ไม่ได้ไปขัดใจหรือเป็นศัตรูกับใคร

หรือจะเป็นสวี่เยว่หรู?

สีหน้าของเผยลี่เชินดูเคร่งเครียด “เขาพูดอะไรอีก?”

“ไม่มี”ไป๋เสว่เอ๋อร์ส่ายหัว

ตอนนี้ให้เธอระลึกความทรงจำจำได้แม่นถึงดวงตาของชายคนร้าย ตอนนี้คิดถึงเธอรู้สึกเย็นวาบ

ใจสั่นคลอนเมื่อตอนเช้าไปเยี่ยมพ่อ พ่อบอกให้เธอระวังตัว หรือว่าวันนี้คนร้ายกับคนที่ใส่ร้ายครอบครัวตระกูลไป๋เกี่ยวข้องกัน?

ความสงสัยทุกอย่างเข้ามาอยู่ในสมองเธอ สุดท้ายยิ่งคิดก็ยิ่งสับสน

เผยลี่เชินเห็นเธอตกตะลึง อารมณ์ของเธอดูไม่ดี ใบหน้าครึ่งหนึ่งของเธอยังบวมอยู่ ที่หัวก็ยังมีผ้าพันแผลไว้ มุมปากมีรอยช้ำ ใจของเขารู้สึกเป็นห่วงจึงยื่นมือมากุมมือเธอไว้

เย็นเหมือนน้ำแข็ง

ไป๋เสว่เอ๋อร์สติกลับคืน มองมาที่เขา “ทำไมคะ?”

“หิวหรือยัง? ฉันให้ป้าจางต้มโจ๊ก จะดื่มสักหน่อยไหม?”

เธอส่ายหัวไม่อยากกิน “ฉันรู้สึกเหนื่อย”

เผยลี่เชินพูดเบาๆ “งั้นเธอพักผ่อนซะ ฉันจะเฝ้าเธอเอง”

“ฉันจะเฝ้าคุณ” ประโยคนี้ฟังแล้วเป็นคำที่ประทับใจที่สุด เธอหายใจเข้าลึกๆ รู้สึกอบอุ่นใจ พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “คะ”

รอจนเธอนอนหลับ เผยลี่เชินเดินออกมาจากห้อง ใบหน้ากลับมาเย็นชาอีกครั้ง เขาโทรศัพท์หาฉีเฟิง พูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “ไปสืบทีว่า สวี่เยว่หรูมีพี่ชายหรือเปล่า”

ตอนเช้าไป๋เสว่เอ๋อร์ตื่นขึ้นมา มองเห็นผู้ชายสวมเสื้อเชิ้ตนั่งอยู่บนโซฟา กำลังดูแท็ปเล็ตด้วยสีหน้าคิ้วขมวดเข้ม ไม่ค่อยดีนัก