ตอนที่ 112 มีความหมายกับฉัน

ตอนที่ 112 มีความหมายกับฉัน

เผยอี้เห็นสีหน้าตกตะลงของหญิงสาว สายตาหยุดอยู่ที่มุมปากของเธอ

เขาเดินไปข้างหน้าด้วยสีหน้ากังวล ขมวดคิ้ว “เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”

วันนี้ที่บริษัทไม่รู้ใครปล่อยข่าวว่าไป๋เสว่เอ๋อร์ ถูกลอบทำร้าย ตอนแรกเขาก็ไม่เชื่อ ต่อมาก็ได้ยินว่าไป๋เสว่เอ๋อร์ไม่มาทำงาน อีกทั้งเผยลี่เชินก็ไม่อยู่ เขาจึงพบความผิดปกติ

เขารู้สึกลังเลใจ หลังเลิกงานก็ไปเที่ยวผัเที่ยวบาร์ดื่มเหล้า แต่ก็รู้สึกไม่มีอารมณ์ มาโรงพยาบาลได้ยังไงก็ยังไม่รู้ คิดไม่ถึงว่าจะมาเจอเธอที่นี่แทนที่จะเจอในห้องวอร์ด

“ไม่มีอะไรแล้วคะ"

ไป๋เสว่เอ๋อร์พูดไปเรื่อยเปื่อย ขณะกำลังจะหันหลังกลับ เผยอี้ก็คว้าข้อมือของเธอไว้

ไป๋เสว่เอ๋อร์ไม่ทันได้หลบ สายตาของเธอเห็นเงาดำๆ เธอจึงใช้สติจ้องมองถึงได้เห็นชัดเจนว่าเป็นโจ๋วฝันยืนขวางหน้าเธอไว้

“คุณชายรองอย่าได้คิดทำอะไร?”

เผยอี้เห็นชายวัยละอ่อนยืนอยู่ตรงหน้าตัวเอง สีหน้าเปลี่ยนไป “นายเป็นใคร มายุ่งอะไรด้วย?"

โจ๋วฝันถามคำก็ตอบคำเหมือนเดิม “ผมเป็นบอดี้การ์ดของคุณไป๋ตามคำสั่งของคุณชายเผย มีหน้าที่ดูแลความปลอดภัยขงคุณไป๋"

ไป๋เสว่เอ๋อร์ได้ยินบบนี้เธอมองโจ๋วฝันด้วยความชื่นชม พราะคิดไม่ถึงว่าเด็กคนี้จะมีความน่าเชื่อถือได้มากกว่าที่เธอคิดไว้

“เฮอะ!” เผยอี้เย้ยหยัน สายตาแสดงถึงความโกรธ “อย่างฉันเนี่ยนะจะทำร้ายเธอ? ถอยไป!”

โจ๋วฝันได้ยินแต่ยังคงยืนขวางหน้าไป๋เสว่เอ๋อร์ไว้ ไม่ขยับไปไหน

เผยอี้รู้สึกโกรธยื่นมือเพื่อผลักโจ๋วฝันออกไป แต่แล้วก็มีเสียง “ผัวะ" โจ๋วฝันยื่นมือจับมือเขาไว้

“คุณชายรองมีอะไรก็พูดกันดีๆ ก็ได้ครับ ไม่เห็นต้องลงไม้ลงมือกันเลย! การดูแลความปลอดภัยของคุณไป๋เป็นหน้าที่ของผม กรุณาอย่าทำให้ผมต้องลำบากใจเลยครัน"

เผยอี้ถูกความโกรธครอบงำ สะบัดมือโจ๋วฝันออก กำลังจะพูดต่อ ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็พูดแทรกขึ้นก่อน “เผยอี้!”

“ถ้าคุณต้องการมาเยี่ยมฉัน ฉันรู้สึกทราบซึ้งใจ แต่ถ้าไม่ใช่ คุณก็ไม่ควรทำให้ทุกคนในโรงพยาบาลวุ่นวาย ใช่ไหม?”

สีหน้าของเผนอี้เปลี่ยนไป เขาหัวเราะเย็นชา จ้องมองไปที่ไป๋เสว่เอ๋อร์ “ดูเธอซิไป๋เสว่เอ๋อร์ คิดว่าตัวเองดีเลิศหรือไง"

ไป๋เสว่เอ๋อร์ได้ยินแบบนี้จึงหัวเราะออกมา “ในเมื่อคุณไม่ได้มาเยี่ยมฉัน ก็ไม่จำเป็นต้องมีเรื่องกับเขา”

เธอพูดจบหันหลังช้าๆ เดินกลับไปที่วอร์ด แต่ก็ยังไม่ลืมที่จะเรียกโจ๋วฝัน “โจ๋วฝันเราไปกันเถอะ"

โจ๋วฝันได้ยินจึงเดินตามเธอกลับไป

เผยอี้เห็นทั้งสองเดินจากไป นิ้วมือทั้งห้ากำเป็นหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว

เผยลี่เชินซึ่งยืนอยู่ตรงหัวมุมได้เห็นเหตุการณ์นั้นพอดี ที่มุมปากปรากฎรอยยิ้มให้เห็น เห็นทีต้องขึ้นเงินเดือนให้โจ๋วฝันเสียแล้ว

เผยอี้เห็นหญิงสาวเดินไปไกลแล้วได้แต่กัดฟันระงับความโกรธไว้ กำลังจะหันหลังกลับก็เห็นเผยลี่เชินยืนอยู่ด้านหลังไม่ห่างจากเขา จ้องมองเขาอยู่

ขณะนั้นเขาดูตื่นเต้น ดูท่าแล้วเขาคงจะเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดแล้ว

เผยอี้จ้องมองเขาอย่างลึกซึ้งก่อนจะละสายตาและเดินออกห่างจากตัวเขาตอนเดินมาถึงเผยลี่เชิน เสียงชายหนุ่มดังขึ้น “จำกฎไม่ได้แล้วหรือไง?”

แม้ว่าพวกเขาจะเป็นลูกต่างแม่ แต่ก็ยังเป็นพี่น้องกัน การเผชิญหน้ากันแบบนี้ เผยอี้ไม่เอ่ยปากทักทาย นั่นแสดงว่าเผยลี่เชินไม่เคยอยู่ในสายตาของเขา

เผยอี้ก้าวเท้าไปก็กัดฟันไป “พี่ใหญ่"

เผยลี่เชินมองมาที่เขาด้วยสายตาเย็นชา “มาเยี่ยมไป๋เสว่เอ๋อร์รึ?”

เผยอี้ปฏิเสธ “ไม่ใช่"

เผยลี่เชินตอบกลับ “ไม่ใช่ก็ดีแล้ว"