ตอนที่ 113 ช่วยฉันสืบหา

ตอนที่ 113 ช่วยฉันสืบหา

เผยลี่เชินตัดสินแน่แล้วว่าจะถามให้เข้าใจ สีหน้าของไป๋เสว่เอ๋อร์แดงก่ำ คอแข็งได้แต่ตอบว่า “ไม่ใช่”

เธอรีบตอบสองคำนั้นออกไปอย่างรวดเร็ว อาจเป็นเพราะรู้สึกผิด เธอยิ่งไม่กล้ามองเผยลี่เชิน ชายหนุ่มดวงตาดูมืดมน เห็นได้ว่าเธอตื่นตระหนกเมื่อพูดโกหก

“คนโกหก” เขาพูดออกมาเบาๆ ไม่รอคำตอบใดๆ จากเธอ เขาจับที่คางของเธอ โน้มศีรษะลงต่ำ ลงโทษเธอที่ริมฝีปากของเธอเบาๆ

ไป๋เสว่เอ๋อร์ตกตะลึง กระแอ๋มเล็กน้อย เสียงออกมาจากไรฟัน เหมือนผ่านการฝึกมารยาทมาแล้ว สีหน้าของเผยลี่เชินเปลี่ยนไป มือของเขาจับคางเธอแน่น

จูบของเขาร้อนแรงและทรงพลัง แสดงความเป็นเจ้าของ ไม่นานสมองส่วนรับรู้การจูบของไป๋เสว่เอ๋อร์ล่องลอยในอากาศ จนในที่สุดเธอหายใจไม่ออก ชายหนุ่มจึงปล่อยเธอ

ถ้าไม่เห็นว่าร่างกายเธอบาดเจ็บ วันนี้เขาต้องทำให้เธอพูดความจริงออกมาให้ได้

ไป๋เสว่เอ๋อร์เงยหน้ามองพบสายตาของเผยลี่เชินที่มีความหมายลึกซึ้ง ก็ยิ่งทำให้รู้สึกอายขายหน้า เธอผลักเขาออกไป ทำให้ทั้งสองมีระยะห่าง แล้วก็เปลี่ยนเป็นคำถาม “วันนี้ที่บริษัทยุ่งไหมคะ?”

เผยลี่เชินหัวเราะเบาๆ “เธอไม่อยู่ เธอคิดว่ายุ่งไหม?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์หยุดไม่พูดอะไรสักพัก นี่จะพูดดีๆ หน่อยได้หรือไม่ คำตอบของเขาทำให้หัวข้อสนทนาไปต่อไม่ได้เลย

ภายในห้องวอร์ดเงียบลงทันที ตามมาด้วยความอึดอัด ไป๋เสว่เอ๋อร์กำลังหาว่าจะคุยเรื่องอะไรดี ทันใดก็รู้สึกแน่นที่หัวด้านหลัง เผยลี่เชินใช้มือสัมผัสที่ศีรษะของเธอ “ยังปวดหัวอีกไหม?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ตอบเบาๆ “ดีขึ้นแล้ว บางครั้งก็มีปวดบ้าง”

แผลนี้ต้องใช้เวลาในการรักษา วันนี้แผลยังไม่ดีขึ้น เธอต้องอยู่โรงพยาบาลอีกหลายวัน และรู้สึกปวดที่ศีรษะด้านหลัง

สายตาของเผยลี่เชินดูจริงจังขึ้นมาทันที พูดด้วยเสียงหนักแน่น “วางใจเถอะ ฉันจะต้องหาตัวคนร้ายให้เธอ เพื่อรับผิดชอบเรื่องนี้”

คำพูดของเผยลี่เชิน ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย เธอพยักหน้าตอบรับ

ทันใดนั้นเธอก็คิดถึงคำพูดของพ่อที่พูดกับเธอ เธออยากบอกเรื่องนั้นแก่เผยลี่เชินแต่รู้สึกว่าไม่สมควร ลังเลแล้วลังเลอีก ในที่สุดเธอก็เก็บเรื่องนี้ไว้คนเดียว

เผยลี่เชินมองดูเวลาแล้วลุกขึ้น “นี่ก็ดึกมากแล้ว เธอพักผ่อนเถอะ โจ๋วผันจะเฝ้าเธอตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง เขาจะดูแลความปลอดภัยของเธอ ฉันต้องไปแล้วพรุ่งนี้ค่อยเจอกัน”

ได้ยินแบบนี้ ไป๋เสว่เอ๋อร์พยักหน้ารับ “ส่งสายตาให้เผยลี่เชิน

เผยลี่เชินเดินออกจากห้อง เห็นโจ๋วผันจึงสั่งกำชับเบาๆ “ดูแลความปลอดภัยของเธอ อย่าให้มีเรื่องร้ายเกิดขึ้น”

“ครับ คุณผู้ชาย”

เผยลี่เชินพยักหน้าเบาๆ แล้วก้าวเท้าเดินไปอย่างรวดเร็ว เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น

เขารับโทรศัพท์ “พูดมาซิ”

“ประธานเผย ฉันสืบมาแล้ว สวี่เยว่หรูไม่มีพี่ชาย”

“พี่ชายลูกพี่ลูกน้องหรือเพื่อนที่รู้จักกันล่ะ? บันทึกโทรศัพท์เข้าออกของเธอตรวจดูหรือยัง? มีคนน่าสงสัยไหม?”

สวีเยว่หรูเป็นรุ่นร้องที่รู้จักกันที่คณะตอนเขาเรียนมหาวิทยาลัย พูดไปแล้วเขาไม่น่าสงสัยเธอ เพียงแต่เธอดูเหมือนจะเป็นศัตรูกับไป๋เสว่เอ๋อร์ ซึ่งทำให้เขาเชื่อมโยงเรื่องนี้เข้ากับตัวเธอ

ฉีเฟิงตอบกลับ “ไม่มีนะ คนที่เธอติดต่อเป็นประจำก็เป็นคนในครอบครัว เธอมีแต่น้องชายหนึ่งคนแต่ไม่มีพี่ชาย ช่วงนี้ก็ไม่ได้คบกับใครเป็นพิเศษ”

เผยลี่เชินขมวดคิ้ว นิ่งไปสักพัก “โอเค ฉันรู้แล้ว แล้วทางตำรวจมีความคืบหน้าไหม?”

“วันนี้ถามแล้ว ทางตำรวจก็ใช้วิธีการเดียวกันสืบหาจากกล้องวงจรปิด แต่เพราะซอยชิ่งเฟิงเป็นซอยเก่า จึงไม่ได้ติดกล้องวงจรปิดไว้มาก กรจะสืบหาจึงทำให้ยาก”

เผยลี่เชินน้ำเสียงยังคงยืนหยัด “สืบต่อไป ไม่ว่าต้องขยายขอบเขตค้นหาขนาดไหน”

เขาหมายถึงแม้ต้องพลิกแผ่นดินเมืองไห่เฉิง ก็ต้องจับตัวคนร้ายมาให้ได้ มาทำร้ายคนของเขา เขาจะหลับหูหลับตาทำเป็นไม่รู้เรื่องได้อย่างไร

หลังจากวางโทรศัพท์ฉีเฟิง เผยลี่เชินก็หาเบอร์โทรศัพท์ของกู้หลี่เหลียงจากมือถือของเขาแล้วก็โทรหาเขา

โทรศัพท์ดังขึ้นจนอีกฝ่ายรับ “ฮัลโหล ว่าไงเพื่อนเก่า ฉันนึกว่าฝันไปเสียอีก ช่วงนี้หายหน้าหายตา ไม่มาดื่มเหล้ากับฉัน....”