ตอนที่ 119 ผู้หญิงที่อยู่ข้างกายเขา

ตอนที่ 119 ผู้หญิงที่อยู่ข้างกายเขา

ไป๋เสว่เอ๋อร์ไม่มองไปที่อื่น ยังคงปากแข็งในการตอบคำถาม “อืม…ไม่สน"

เผยลี่เชินมองดูท่าทางของหญิงสาวต่อปากต่อคำ ทั้งประหลาดใจทั้งชอบใจ เขาเดินก้าวมาข้างหน้า ทำให้เธอต้องก้าวถอยหลัง ยื่นมือโอบเอวเธอไว้

ร่างกายช่วงบนของเธอเอนไปด้านหลังเพราะความเคยชิน จากนั้นก็เงยหน้ามอง เผยลี่เชินก็เอนกายจูบเธอที่ริมฝีปาก

ไป๋เสว่เอ๋อร์เบิกตากว้างทั้งสองข้าง ไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับ แต่รู้สึกเจ็บนิดๆ ที่ริมฝีปาก เธอขมวดคิ้วได้ยินเสียงของชายหนุ่มที่ทุ้มลึก “ปากแข็ง!”

พูดจบเขาก็ปล่อยเธอแล้วเดินไปที่ตู้หนังสือ ทำเป็นหยิบเอกสารแล้วหันกลับมาจ้องมองเธอ “คืนนี้เธอต้องไปกับฉัน ไม่ว่าเธอจะอยากไปหรือไม่ก็ตาม"

ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกแน่นในลำคอ “ขี้โกง" สองคำนี้หยุดอยู่แค่ริมฝีปาก เธอไม่กล้าพูดออกมา

ถ้าเธอพูดออกไปจริง เกรงว่าเผยลี่เชินคงไม่ปล่อยเธอแน่ ไม่แน่อาจจะลงโทษเธออย่างไรก็ได้….

ริมฝีปากล่างทั้งเจ็บทั้งร้อนผ่าว เหมือนมันจะบวมนิดหน่อย ไป๋เสว่เอ๋อร์หายใจเข้าลึกๆ หาข้ออ้างเพื่อออกไปจากออฟฟิศของเขา

พริบตาเดียวก็ถึงเวลาเลิกงาน พอนึกถึงต้องออกไปกินข้าวกับเผยลี่เชินและลู่อี้หลิง ไป๋เสว่เอ๋อร์อดไม่ได้ที่จะรู้สึกปวดหัว

เธออยู่ระหว่างเผยลี่เชินกับลู่อี้หลิง ทำให้เธอเหมือนเป็นก้างขวางคอ นอกจากนี้เธอก็ไม่อยากเห็นลู่อี้หลิงหัวร่อต่อกระซิบกับเผยลี่เชิน

“เปิง…เปิง"

ไป๋เสว่เอ๋อร์เงยหน้ามองเห็นเผยลี่เชินยืนอยู่ตรงหน้าประตูในชุดสูทพอดีตัว ถึงแม้ว่าเขาจะมีท่าทางดูธรรมดามาก แต่เขาก็มีเสน่ห์ในตัวเองจนทำให้ผู้หญิงหลงใหล

ได้ยินเผยลี่เชินกระแอมสองที ไป๋เสว่เอ๋อร์จึงมีปฏิกิริยาโต้ตอบ เธอรีบเก็บเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะแล้วหยิบกระเป๋าเตรียมตัว สายตาเหลือบมองเห็นลิปสติกที่อยู่ตรงมุมโต๊ะ เธอนิ่งสักพักลังเลว่าจะหยิบดีหรือไม่ สุดท้ายเธอก็ตัดสินใจหยิบลิปสติกแท่งนั้นใส่กระเป๋าไปด้วย

เดินไปถึงประตูจึงถามเขา “ประธานเผย ตอนนี้จะไปร้านอาหารซิงกวางใช่ไหม?”

“อืม" เผยลี่เชินพูดเรียบๆ อารมณ์ยังคงที่ “รีบไปรีบกินให้มันจบๆ ไปซะ พวกเราจะได้กลับบ้าน"

พวกเรา…กลับบ้าน?

ไป๋เสว่เอ๋อร์ตะลึงจนใจเต้นแรง ตื่นเต้นเล็กน้อย เผยอที่มุมปากโดยไม่รู้ตัว

เดินไปตามทางเดิน เธอก็เดินไปถึงห้องน้ำ ถึงอ่างล้างมือ เธอจึงเติมปากด้วยลิปสติก

ใบหน้าของเธอมีแป้งฝุ่นสีชมพูอยู่แล้ว เพราะเธอต้องทำงานทั้งวันมีเหงื่อบ้าง ดูๆ ไปก็เป็นธรรมชาติดี ผิวเป็นสีดอกกุหลาบ เติมปากอีกหน่อยก็สวยใช้ได้แล้ว

พอออกจากห้องน้ำ ไป๋เสว่เอ๋อร์พบว่าเผยลี่เชินเดินเข้าไปในลิฟต์ พอประตูปิด เธอรู้สึกว่าชายหนุ่มกำลังจ้องมองเธอ

ไป๋เสว่เอ๋อร์เงยหน้าสบตาเผยลี่เชิน เกิดความสงสัยใคร่รู้ “มีอะไรหรือเปล่าคะ?”

ชายหนุ่มคิ้วย่น ดูเหมือนไม่พอใจอะไรบางอย่าง เขานิ่งไปสักครู่ กวาดตามองริมฝีปากสีแดงของเธอ สายตาแสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่พอใจ

เขาขมวดคิ้ว ยื่นมือมาเสยคางของเธอขึ้น จากนั้นใช้นิ้วหัวแม่มือของเขาปาดลิปสติกสีแดงที่ริมฝีปากของเธอให้สีจางลง จนไป๋เสว่เอ๋อร์ประหลาดใจ “คุณ…..”

เผยลี่เชินไม่เห็นด้วยและทำหน้าเย็นชาใส่เธอ “ไปเจอคนข้างนอก ใช้สีอ่อนหน่อยดีกว่า" ริมฝีปากบอบบางของเธออยู่ในก้นบึ้งหัวใจของเขา

ไป๋เสว่เอ๋อร์เงียบไม่พูดอะไร หลังจากสองสามวินาทีผ่านไป เธอจึงหัวเราะออกมา

ชายคนนี้ทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเกินไป

เผยลี่เชินมองเธอ ยักคิ้วเล็กน้อย “หัวเราะอะไร?”

“ไม่มีอะไร” ไป๋เสว่เอ๋อร์หยุดหัวเราะ ใบหน้ากลับมานิ่งสงบ

เผยลี่เชินเห็นเธอแสดงออกแบบนี้ คิ้วขมวดเข้มพอคิดจะถามเสียง “ติง” จากลิฟต์ก็ดังขึ้น แสดงว่าถึงชั้นแรก ประตูลิฟต์เปิดออก