ตอนที่ 118 ไม่สนใจจริงนะ

ตอนที่ 118 ไม่สนใจจริงนะ

ดูเหมือนฟางหรงเทียนจะกลับไปแล้ว

ไป๋เสว่เอ๋อร์กังวลใจ แต่ก็วางงานที่ทำแล้วเข้าไปในออฟฟิศที่อยู่ไม่ห่าง เปิดประตูเข้าไป ก็พบใบหน้าอึมครึมของชายหนุ่ม

“ประธานเผย มีอะไรจะสั่งคะ?”

เผยลี่เชินจ้องมองเธอ รู้สึกโกรธ “ใครอนุญาตให้เธอออกจากโรงพยาบาล? บอกแล้วใช่ไหมว่าให้เธอรักษาตัวให้หายดีก่อน?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ตอบด้วยความรู้สึกเฉยๆ “ฉันรู้สึกดีขึ้นมากแล้ว อยู่ที่โรงพยาบาลคนเดียวมันน่าเบื่อ”

เธอยังพูดไม่จบ เผยลี่เชินลุกขึ้นก้าวเดินไปหาเธอ

ร่างเขาเหมือนมีน้ำแข็งปกคลุม มันน่ากลัวอย่างยิ่ง ไป๋เสว่เอ๋อาร์รู้สึกได้จึงก้าวถอยหลังไป “ประ..ประธานเผย”

วินาทีต่อมา เธอรู้สึกแน่นเอว ถูกคนดึงเข้าสู่อ้อมอก “ไป๋เสว่เอ๋อร์ เดี๋ยวนี้ชักเอาใหญ่..ไม่ฟังกันบ้างเลย หืม?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ปฏิเสธ “เปล่า”

ที่เธอไม่อยากอยู่โรงพยาบาล เพราะเธอเจอเขาน้อยมาก เธอมาที่บริษัทเธอก็ได้เจอเขาบ่อยมากขึ้น...

เพียงแต่คำพูดนี้ถูกกลืนลงคอ เธอกลับไม่พูดออกมา

ไป๋เสว่เอ๋อร์เงยหน้าถาม “อ้อ...งานการกุศลคุณคิดจะพาฉันไปจริงหรือ?”

ถ้าเผยลี่เชินพาเธอไปจริง เกรงว่าสวี่เยว่หรูจะไม่พอใจ

เผยลี่เชินก้มหน้าตอบกลับ “ทำไม? เธอไม่อยากไป?”

เธออยากไป แต่เธอเกรงว่าคนในบริษัทจะเข้าใจเธอผิด

เธอลังเลสักพักก่อนจะพูดเบาๆ “รองประธานฟางพาเลขาอาน ถ้าคุณพาฉันไปแต่ไม่พาเลขาสวี่ไป เธอต้องไม่พอใจเป็นแน่”

เผยลี่เชินขมวดคิ้ว “เธอแคร์ว่าคนอื่นจะพอใจไม่พอใจ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์จุกจนพูดไม่ออก

เห็นเธอกังวลใจ เผยลี่เชินใช้มือเสยคางของเธอให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับสายตาของเขา “ไป๋เสว่เอ๋อร์ ฉันเลือกเธอก็มีเหตุผลในการเลือก สังคมนี้คือการเอาตัวรอด ผู้เหมาะสมก็ได้อยู่ต่อ ฉันเลือกเธอเพราะฉันวางใจในตัวเธอ ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องอื่น”

ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องส่วนตัวของพวกเขา รวมทั้งเรื่องความรักด้วย

เธอรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ ปรากฏรอยยิ้มที่มุมปาก “จริงหรือ?”

“ฉันเคยหลอกเธอรึ?” เขาเห็นรอยยิ้มของเธอ เผยลี่เชินหัวใจแทบละลาย อยากจะฝังร่างเธอไว้ทั้งหมด

ทันใดนั้นในสมองของเขานึกถึงภาพหนึ่งจึงถามเธอ “เมื่อกี้ฟางหรงเทียนพูดอะไรกับเธอ?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์คิ้วย่น เงียบไปสักครู่ เขาค่อยๆ ปล่อยเธอและเตือนเธอ “ฟางหรงเทียนเจ้าเล่ห์ อย่าเข้าใกล้าเขาให้มากนัก เขาถามอะไรเธอก็ตอบไปเรื่อยเปื่อยก็พอ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกผิดปกติ “เขาไม่ใช่แขนขาของคุณท่านเผยหรือคะ?”

“ใครบอกว่าเป็นแขนขา ก็แค่ความทะเยอทะยาน”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ได้ยินดังนี้ถึงเข้าใจ จึงพยักหน้าไม่พูดอะไรอีก

ถึงตอนนี้มีเสียงเคาะประตูด้วยความรีบร้อน จากนั้นมีเสียงของสวี่เยว่หรูดังขึ้น “ประธานเผย มีคนมาหา....”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ถอยกลับไปอยู่ด้านข้างอยู่ห่างจากเผยลี่เชิน สีหน้าของเผยลี่เชินเปลี่ยนเป็นเย็นชาตามปกติพร้อมกับคำพูด “เข้ามา”

สวี่เยว่หรูเปิดประตูเข้ามารีบร้อนพูดออกมา “ประธานเผย คุณหนูลู่ครั้งที่แล้วมาไม่พบ ครั้งนี้เลยมาหาคุณถึงที่”

เธอพูดเพียงครึ่งเดียว ก็เหลือบเห็นไป๋เสว่เอ๋อร์ที่อยู่ด้านข้าง สีหน้าเย็นชาหยุดพูดไปชั่วขณะ