ตอนที่ 117 คิดจะพาใครไป

ตอนที่ 117 คิดจะพาใครไป

ไป๋เสว่เอ๋อร์ทำท่าทางและสีหน้าจริงจัง “แม่…ครั้งที่แล้วก็อธิบายให้ฟังแล้วไม่ใช่หรือ?”

คุณแม่ไป๋ไม่เชื่อ “เสว่เอ๋อร์ แม่เห็นลูกมาแต่เล็กแต่น้อย ลูกจะยังมาปิดบังแม่อีก?”

จากมุมมองของเผยลี่เชิน ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็เป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของเขา และเธอก็ไม่มีค่าพอที่เขาจะมานั่งหาบอดี้การ์ดคุ้มกันเธอั้งวันทั้งคืนเป็นเวลาหลายวัน

ถ้าพูดว่าเผยลี่เชินกับไป๋เสว่เอ๋อร์ไม่มีความสัมพันธ์อะไรกัน เธอก็คงไม่เชื่อ

คุณแม่ไป๋ถอนหายใจแล้วพูดต่อ “เสว่เอ๋อร์อย่าหาว่าแม่เจ้ากี้เจ้าการเลยนะ แม่เป็นห่วงลูก อายุลูกก็สมควรมีครอบครัวได้แล้ว เรื่องความรักแม่ไม่ขอยุ่งเกี่ยว แต่ลูกมีอะไรก็ควรบอกให้แม่รู้บ้าง อย่าทำให้แม่ต้องเป็นห่วงเข้าใจไหม?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกอบอุ่นใจ ขณะเดียวกันก็รู้สึกเศร้าใจเล็กน้อย เธอสูดหายใจลึกๆ จ้องมองคุณแม่ไป๋แล้วพยักหน้ารับ “แม่…หนูรู้แล้วคะ แม่วางใจเถอะ"

ถ้าเธอกับเผยลี่เชินเป็นแฟนกันจริงๆ ไป๋เสว่เอ๋อร์ต้องบอกคุณแม่ไป๋แน่นอน แต่พวกเขาไม่ใช่และตอนนี้เธอก็อยากทำงานให้ดี อีกทั้งเธอก็อยากสืบเรื่องที่พ่อถูกใส่ร้าย ส่วนเรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลัง

หลังจากออกจากโรงพยาบาล ไป๋เสว่เอ๋อร์และคุณแม่ไป๋ไปทานข้าวด้วยกัน กลับถึงบ้านก็พักผ่อนสักครู่ ตอนบ่ายก็ตรงไปบริษัท

เมื่อถึงออฟฟิศของประธานเผย เธอกวาดตามองไปรอบๆ ไม่เห็นแม้กระทั่งเงาของเผยลี่เชิน ที่น่าแปลกกว่าคือว่า ไม่เห็นแม้แต่เงาของสวี่เยว่หรูและผู้ช่วยฝึกงาน

หรือว่าจะไปประชุม?

ไป๋เสว่เอ๋อร์กลับมาถึงออฟฟิศตัวเอง หยิบแก้วน้ำเดินไปที่ห้องน้ำชา ตอนเดินมาถึงประตูได้ยินเสียงพูดคุยซุบซิบนินทา

“ฉันได้ยินว่า งานการกุศลครั้งนี้ไม่เหมือนคั้งก่อน มีการวางแผนจัดการกิจกรรมที่น่าสนใจมากมาย และยังอนุญาตให้ผู้เข้าร่วมงานพาพาร์ทเนอร์ต่างเพศเข้าร่วมด้วย"

“ทำไมถึงพาพาร์ทเนอร์ต่างเพศเข้าร่วมได้?”

“เพราะกิจกรรมบางอย่างต้องใช้แรงกายมาก ถ้าเป็นเพศเดียวกันมันก็จะไม่ยุติธรรม ครั้งนี้ต้องการเลือกตัวแทนงานการกุศลของเมืองไห่เฉิง ใครชนะไม่เพียงแต่ตัวเองจะได้หน้า แต่ยังเป็นตัวแทนบริษัทอีกด้วย”

“แบบนี้นี่เอง ฟังดูเข้าท่าดีเน้อ แต่พวกเธอคิดว่าประธานเผยของพวกเราจะพาใครไปเป็นพาร์ทเนอร์งานการกุศลครั้งนี้"

มันก็บอกยาก อาจจะเป็นเลขา เพราะฉันได้ยินว่ารองประธานฟางจะพาเลขาอานไป…”

“งั้นประธานเผย…ก็อาจจะพาเลขาไป๋ไปก็ได้?”

“เป็นไปไม่ได้ ก็ไป๋เสว่เอ๋อร์ถูกทำร้ายไม่ใช่หรือ? ไม่เห็นเธอมาทำงานตั้งหลายวัน ฉันว่าประธานเผยอาจจะพาเลขาสวี่ไปก็ได้ เพราะเธออยู่บริษัทนี้มานาน.....”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ยืนอยู่ด้านนอกประตู ได้ยินคำพูดของพวกเธอชัดเจน มือถือแก้วแน่น หันหลังเดินกลับออกมาจากห้องน้ำชา

ครั้งก่อนเธอได้ยินเผยลี่เชินพูดถึงเรื่องงานการกุศล คิดไม่ถึงพริบตาเดียวก็ใกล้วันงานแล้ว วันนี้บริษัทแจ้งให้ทุกคนทราบ ดังนั้นเห็นทุกคนต่างซุบซิบนินทางจึงเป็นเรื่องปกติ

เผยลี่เชินก็เคยพูดว่าจะพาเธอไป แต่เรื่องที่เธอถูกทำร้ายแพร่สะพัดในบริษัท

เธอกำลังคิดถึงเรื่องนี้ เหลือบมองเห็นเงาที่อยู่ด้านหน้า เธอเงยหน้าขึ้นก็เห็นฟางหรงเทียนและอานโหรว

เธอกลับมามีสติพร้อมรอยยิ้มทักทายพวกเขา “ท่านรองประธานฟาง”

ฟานหรงเทียนพยักหน้า กวาดสายตาไปที่ร่างของเธอ แล้วถามต่อ “ประธานเผยของพวกคุณล่ะ?ทำไมไม่เห็นเขา?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ตอบพร้อมรอยยิ้ม “ประธานเผยอาจจะมีธุระออกไปข้างนอกคะ”

“อาจจะ?” สีหน้าของฟางหรงเทียนเปลี่ยไป เสียงสูงขึ้น เธอเป็นเลขา ประธานไปไหน เธอกลับไม่รู้?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์รีบอธิบาย “ขอโทษคะ รองประธานฟาง ฉันเพิ่งมาถึงบริษัทคะ”