ตอนที่ 116 ไม่ขาดทุน

ตอนที่ 116 ไม่ขาดทุน

เห็นไป๋เสว่เอ๋อร์เอ้อระเหยไม่พูดอะไรเป็นเวลานาน โจ๋วฝันจึงพูดต่อ “ในเมืองคุณเองยังไม่มี แล้วผมจะรีบร้อนมีไปทำไมกัน?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์คิดจะแกล้งโจ๋วฝัน แต่ผิดคาดกลับโดนเข้ากับตัวเอง

เธอกำลังจะโต้กลับ ทันใดนั้นก็มีคนเปิดประตูเข้ามา เผยลี่เชินเดินเข้ามาเงยหน้ากวาดตามองโจ๋วฝัน แล้วถามย้อนกลับ “ใครพูดว่าเธอไม่มีแฟน”

เขาลดเสียงลง ภายในห้องก็เงียบสงบลง ไป๋เสว่เอ๋อร์และโจ๋วฝันมองหน้ากันและกัน ทั้งคู่พูดอะไรไม่ออก

ความหมายของเผยลี่เชิน หรือว่า....

ไป๋เสว่เอ๋อร์กระพริบตา ไตร่ตรองคำพูดของเผยลี่เชิน พอเงยหน้าก็พบว่าโจ๋วฝันเดินก้าวเท้าออกจากห้องไป

ประตูเปิดลงพร้อมกับความเงียบภายในห้อง ไป๋เสว่เอ๋อร์จ้องมองเผยลี่เชินอย่างเงียบๆ สองสามวินาทีผ่านไป เธอก็ละสายตาจากเขา ใบหูรู้สึกร้อนๆ

ทำไมเธอถึงดูตื่นเต้น แม้แต่ใบหน้าของเขายังไม่กล้ามองเลย

ไป๋เสว่เอ๋อร์กำลังครุ่นคิดก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเข้ามาใกล้ เขาพูดด้วยเสียงต่ำๆ ดังอยู่เหนือหัวเธอ โดยไม่รอให้เธอเงยหน้า “ข้าวเย็นยังกินไม่เสร็จเลย?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ได้ยินจึงมองไปที่โต๊ะซึ่งอาหารยังเหลืออยู่ จึงรีบพูด “ฉันจะกินแล้ว”

ขระที่เธอยื่นมือหยิบตะเกียบ ก็รู้สึกร้อนๆ ที่หลังมือ ที่แท้มีคนจับมือเธอไว้ เธอเงยหน้าประสานเข้ากับสายตาของเผยลี่เชินพอดี

“ทำไมรึ?”

สีหน้าของเผยลี่เชินดูเคร่งขรึม เหมือนอยากพูดอะไร แต่ก็เปลี่ยนใจพูดเรื่องอื่น “กินให้หมดก่อน ฉันมีเรื่องจะพูดกับเธอ”

พูดเสร็จ เขาก็ปล่อยมือเธอ

ไป๋เสว่เอ๋อร์ตัวแข็งทื่อ หลังมือของเธอยังคงรู้สึกร้อนๆ มองเห็นท่าทางของเผยลี่เชิน รู้สึกไม่สบายใจ

หรือว่าจะมีเรื่องเกิดขึ้น?

เธอก้มหน้ากินอาหารที่อยู่ตรงหน้าต่อไป แต่ในใจรู้สึกแปลกๆ เผยลี่เชินยังคงยืนอยู่ข้างๆ มองออกไปนอกหน้าต่างโดยไม่พูดอะไรเลย

รอเธอกินโจ๊กคำสุดท้ายเสร็จ วางช้อนแล้วหันไปบอกเผยลี่เชิน “ฉันกินเสร็จแล้วคะ”

เผยลี่เชินหันกลับมามองเธอหลังจากได้ยินเสียงเธอ สีหน้าดูผ่อนคลายลงมาก มือข้างหนึ่งหยิบกระดาษขึ้นมา มืออีกข้างก็เสยคางเธอขึ้นมา เช็ดปากให้เธอสองสามครั้ง

การกระทำของเขาค่อยเป็นค่อยไป หลังจากเช็ดปากเสร็จแล้ว ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็ตอบกลับ

“คุณ...มีเรื่องอะไรจะพูดกับฉันหรือคะ?”

“จับคนร้ายได้แล้วนะ”

คำพูดที่ออกมาจากเผยลี่เชิน ทำให้ไป๋เสว่เอ๋อร์ตัวเย็นแข็ง “เป็นใครคะ?”

ภาพที่เธอถูกทำร้ายในวันนั้นกลับมาปรากฏในสมองเธออีกครั้ง เธอไม่เคยมีประสบการณ์กับเรื่องเลวร้ายแบบนี้มาก่อน พอกลับไปนึกถึงก็รู้สึกกลัวจับใจ

เผยลี่เชินพูดด้วยเสียงเย็นชา “พี่ชายของอู๋เจียเจีย---อู๋จวิ้น”

คิ้วของไป๋เสว่เอ๋อร์ตึงขึ้นโดยไม่รู้ตัว หลังจากนิ่งไปสักครู่ จึงเงยหน้ามองเขาพร้อมคำถาม “เพราะฉันไล่อู๋เจียเจีย ดังนั้นเธอจึงให้พี่ชายมาเล่นงานฉัน?”

เผยลี่เชินเห็นมือของไป๋เสว่เอ๋อร์สั่นเล็กน้อย มันบีบหัวใจเขามาก เขานั่งลงข้างๆ หญิงสาวจับมือของเธอเบาๆ “อย่ากลัวไปเลยนะ ฉันให้คนพาเขาส่งตำรวจแล้ว”

ร่างของไป๋เสว่เอ๋อร์เย็นไปทั้งตัว ไม่พูดอะไรอยู่นาน ถ้าวันนั้นอู๋จวิ้นลงมือกับเธอหนักกว่านี้ เธอคงกระดูกหักไปแล้ว เรื่องแบบนั้นช่างน่ากลัว ทำให้เธอไม่กล้าเก็บไว้ในความทรงจำ

“ไป๋เสว่เอ๋อร์” เผยลี่เชินเรียกชื่อเธอเบาๆ “ฉันไม่ควรให้เธอจัดการเรื่องนั้น เรื่องนี้ต้องโทษฉัน ต่อไปฉันจะไม่ให้เธอต้องเจ็บตัวอีกต่อไป”