ตอนที่ 194 คุณไม่เคยเป็นปัญหาสำหรับผม

ตอนที่ 194 คุณไม่เคยเป็นปัญหาสำหรับผม

ไป๋เสว่เอ๋อตกใจตะลึง ชะงักไปทันที

เมื่อครู่เขายังปากแข็งบอกว่าตัวเองไม่ได้เมา แต่ทำไมจู่ๆก็มายอมรับว่าตัวเองเมาซะงั้นล่ะ?

“มึนหัว” เผยลี่เชินพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ ตัวของเขาเริ่มโอนเอนหันไปซบไป๋เสว่เอ๋อ

เขาเข้ามาใกล้ข้างหูของหล่อน กระซิบขึ้นเบาๆ น้ำเสียงแฝงไปด้วยการหยอกล้อ “ผมเมาแล้ว คืนนี้คุณช่วยอาบน้ำให้ผมดีไหม?”

ไป๋เสว่เอ๋อรู้สึกมึนไปหมด เมื่อได้ยินเขาพูดเช่นนี้ หล่อนก็เข้าใจทันที

เผยลี่เชินเมาซะที่ไหนกัน เขาก็แค่อยากจะฉวยโอกาสนี้ลวนลามหล่อน!

ไป๋เสว่เอ๋อทั้งโกรธทั้งขำ แทบอยากจะสะบัดมือเขาออก แต่แขนของเผยลี่เชินโอบเอวหล่อนไว้อยู่ จะผลักยังไงก็ผลักไม่ออก

สีหน้าของไป๋เสว่เอ๋อนิ่งขรึม แสร้งทำน้ำเสียงจริงจัง “เผยลี่เชิน ฉันรู้นะว่าคุณกำลังแกล้งฉันอยู่”

“เปล่านะ ผมพูดจริง” เผยลี่เชินพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ใช้ปากไปกระซิบเบาๆข้างหูของไป๋เสว่เอ๋อ

ไป๋เสว่เอ๋อหัวเราะ เมื่อหล่อนเงยหน้าขึ้นมามองไปเห็นเจิงหงที่กำลังเดินมาทางนี้พอดี หล่อนคิดบางอย่างขึ้นมาได้ ในเมื่อเขาคิดสกปรกกับหล่อน ก็ต้องโดนแกล้งกลับ หล่อนพูดกับเจิงหง “ลุงหงคะ ประธานเผยเมาแล้วค่ะ คุณรีบประคองเขาไว้หน่อยนะ!”

ไป๋เสว่เอ๋อตั้งใจใช้น้ำเสียงที่ฟังดูจริงจังกระวนกระวาย เมื่อเจิงหงได้ยินเช่นนั้น เขารีบยื่นมือเขาไปประคองเผยลี่เชินจากไป๋เสว่เอ๋อ

เมื่อเห็นมือของเจิงหงยื่นเข้ามา เผยลี่เชินกลับยืนตรงขึ้นมาทันที สีหน้าจริงจังพูดขึ้น “ผมไม่เป็นอะไร ไม่ได้เมา...”

เผยลี่เชินกลับกลายเป็นคนละคน เมื่อครู่ยังแสร้งทำเป็นเมาออดอ้อนอยู่ในอ้อมอกของหล่อน แต่ตอนนี้เมื่อเห็นเจิงหงเดินเข้ามาประคอง เขาก็รีบหายเป็นปกติทันที ทั้งยังลุกขึ้นยืนเดินเป็นปกติด้วยตัวเองได้

เมื่อเจิงหงเห็นเหตุการณ์เปลี่ยนเป็นเช่นนี้ เขารีบเก็บมือลง สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย มองไปที่ไป๋เสว่เอ๋อ และ มองไปที่เผยลี่เชิน เขาไม่เข้าใจเลยว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

ไป๋เสว่เอ๋อฝืนยิ้ม รีบก้าวเดินไปด้านหน้า แสร้งทำเหมือนไม่รู้เรื่องอะไร

เมื่อขึ้นรถไป เพิ่งจะออกรถได้ไม่นาน เผยลี่เชินก็หันไปซบไหล่ของไป๋เสว่เอ๋ออีกครั้ง “มึนหัว.....”

ไป๋เสว่เอ๋อยักคิ้วขึ้น มองดูเผยลี่เชินที่แกล้งเมาจนติด ทั้งยิ้มขึ้นด้วยความเอ็นดู หล่อนหยุดชะงักไปสักพัก กระซิบถามขึ้น

“ถ้าเมาแล้วก็จะพูดแต่ความจริง ในเมื่อคุณเมาแล้ว ฉันก็มีคำถามจะถามคุณสักหน่อย ฉันถามอะไรคุณต้องตอบ เล่นไหมคะ?”

“อื้ม” เผยลี่เชินที่พิงไหล่ของไป๋เสว่เอ๋ออยู่ ตอบกลับเบาๆ

ไป๋เสว่เอ๋อเงียบไปครู่หนึ่ง ถามขึ้นด้วยความสงสัย “คุณมีความลับรึเปล่า?”

สีหน้าของเผยลี่เชินชะงักไป จากนั้นก็ตอบกลับ “มี”

หลังจากที่เขาตอบกลับ ไม่นานนัก เขาก็มองไปที่ไป๋เสว่เอ๋อ ย้อนถาม “คุณล่ะ? มีความลับรึเปล่า หรือว่ามีบางอย่างปิดบังผมอยู่?”

น้ำเสียงของเขากลับไม่เหมือนที่เขาแกล้งเมาเมื่อครู่ ทันใดนั้นเองเขาดูจริงจังเคร่งขรึมขึ้นมาทันที

ไป๋เสว่เอ๋อนิ่งเงียบ ไม่ตอบอะไร

ถ้าพูดไปว่ามีเรื่องบางอย่างปิดบังเผยลี่เชินอยู่ งั้นเรื่องที่หล่อนแอบสืบหาจดหมายฟ้องร้องถือเป็นหนึ่งเรื่อง แต่เพียงเพราะเรื่องนี้ หล่อนไม่อยากพูดถึงต่อหน้าเผยลี่เชิน

ผ่านไปสักพัก หล่อนตอบกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งเฉย “ไม่มีค่ะ”

เมื่อเป็นแบบนี้ การรพูดโกหกก็จะต้องโกหกต่อไปให้จบ ถ้าหล่อนไม่อยากพูดเรื่องจดหมายฟ้องร้องออกมา ก็ต้องพูดโกหกต่อไป

ทันใดนั้น ไหล่ของไป๋เสว่เอ๋อเบาลงทันที เผยลี่เชินที่เดิมทีพิงไหล่ของหล่อนอยู่ก็ยืดตัวห่างออกมา หล่อนรู้สึกถึงลางสาหรณ์ที่ไม่ดี รีบหันมองไป ในความมืดมิดนั้น หล่อนหันไปสบสายตาอันเยือกเย็นของเขาพอดี

เผยลี่เชินสูดหายใจเข้าลึก ราวกับกำลังรวบรวมความกล้าถามหล่อนขึ้น “ไป๋เสว่เอ๋อ คุณจะไม่ยอมบอกผมจริงๆงั้นเหรอ?”