ตอนที่ 213 ล็อกตัวคนรายงาน

ตอนที่ 213 ล็อกตัวคนรายงาน

จินจิงจิงโมโหจนสีหน้าแรงระเรื่อ เอ่ยปากออกมาด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำว่า “เธอไม่ใช่ว่าคิดอยากจะคืนดีกับเผยอี้หรอกหรอ！อ่อยเผยลี่เชินคนเดียวยังไม่พอ ยังคิดจะอ่อยเผยอี้อีก หน้าไม่อาย！”

“ใครว่าเขาอ่อยฉัน?”

เสียงที่กึกก้องทรงพลังดังสะท้อนเข้ามา จินจิงจิงตกใจจนใบหน้าซีดขาว รีบหุบปากลงในทันที

เผยลี่เชินก้าวขาเดินเข้ามาที่ข้างกายของไป๋เสว่เอ๋อร์ ยื่นมือออกมาด้วยท่าทีที่เป็นธรรมชาติ โอบตัวเธอเข้ามาไว้ในอ้อมแขนทันที

สายตาที่เยือกเย็นของเขามองกวาดไปบนตัวจินจิงจิงกับน้าชิวแล้วผ่านเลยไป จากนั้นเอ่ยปากขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำว่า “ฉันกับไป๋เสว่เอ๋อร์ทั้งสองฝ่ายต่างมีความรู้สึกที่ดีต่อกัน”

สีหน้าของจินจิงจิงเขียวขึ้นเล็กน้อย สุดท้ายก็หวาดกลัวเผยลี่เชิน ไม่กล้าพูดอะไรออกมา

น้าชิวมองเห็นเผยลี่เชิน ในที่สุดสีหน้าก็มีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้น เธอหัวเราะออกมาเล็กน้อย จากนั้นเอ่ยปากขึ้นว่า “ที่แท้คือลี่เชินนี่เอง อย่าโมโหไปเลย จิงจิงเขานิสัยบุ่มบ่าม พูดจาปากไม่มีหูรูดเท่าไร อย่าใส่ใจไปเลยนะจ๊ะ”

เผยลี่เชินแทบจะไม่ฟังเลยแม้แต่น้อย เดิมทีความรู้สึกที่เขามีต่อแม่ของเผยอี้ก็รังเกียจจนถึงที่สุดแล้ว อารมณ์ความรู้สึกที่หลากหลายต่างก็แสดงออกอยู่บนใบหน้าทั้งหมด ด้วยเหตุนี้ในเวลาปกติน้าชิวจึงได้หาโอกาสที่จะหลบเลี่ยงการพบเจอกับเผยลี่เชิน

ทว่าสถานการณ์แบบในตอนนี้ เกรงว่าคิดจะหลบก็หลบไม่พ้น

เผยลี่เชินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นว่า “ทั้งๆที่รู้ว่าเขาปากไม่มีหูรูด ยังไม่ดูแลจัดการให้ดี ปล่อยให้ออกมากัดคนไปทั่วตามอำเภอใจ คนที่ขายหน้าน่ะคือคนของตระกูลเผย！”

น้าชิวฝืนฉีกยิ้มออกมาเล็กน้อย ตามมาด้วยเอ่ยปากโน้มน้าวขึ้นว่า “ลี่เชิน จิงจิงนี่อีกไม่นานก็เข้ามาในบ้านแล้ว ถึงเวลาพวกเราก็คือครอบครัวเดียวกัน อย่าแบ่งแยกเกินไปนักเลย...”

“ครอบครัวเดียวกัน?” สายตาของเผยลี่เชินเผยให้เห็นความเย้ยหยันออกมา “แม่สามีเป็นมือที่สาม ลูกสะใภ้ที่หามาก็เป็นมือที่สาม ไม่ใช่คนประเภทเดียวกัน เข้ามาอยู่ร่วมกันไม่ได้จริงๆ”

พอคำพูดของเผยลี่เชินหลุดออกไป สีหน้าของน้าชิวก็เปลี่ยนเป็นแย่ลงจนถึงที่สุดในทันที จินจิงจิงที่อยู่ข้างๆก็โกรธจนสีหน้าแดงก่ำ กลับยังคงไม่กล้าเอ่ยอะไรออกมาแม้แต่นิดเดียว

ไม่รอให้น้าชิวได้เอ่ยปากพูดอะไรออกมาอีก เผยลี่เชินก็ก้มหน้าลงเล็กน้อย มองไป๋เสว่เอ๋อร์ที่อยู่ในอ้อมแขน เอ่ยปากออกมาว่า “พวกเราไปกันเถอะ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์พยักหน้าเล็กน้อย ตามเผยลี่เชินเดินออกจากที่นี่ไปพร้อมกัน

เดินออกไปไกลมากพอสมควร ไป๋เสว่เอ๋อร์ยังคงรู้สึกว่าทั้งเนื้อทั้งตัวของเผยลี่เชินแผ่กระจายไปด้วยความเยือกเย็น เธอยื่นมือออกไป พลิกฝ่ามือกุมไปที่มือของเผยลี่เชินเอาไว้ในทันที

คิ้วที่ขมวดเข้าหากันแน่นของเผยลี่เชินคลายลงเล็กน้อย เขาก้มหน้ามองมายังไป๋เสว่เอ๋อร์ จากนั้นเอ่ยปากขึ้นมาว่า “ในตอนแรกคุณพ่อคงต้องมนต์ของเย่ชิวหรง ถึงได้ให้เธอเข้ามาในบ้าน”

ไป๋เสว่เอ๋อร์เต็มไปด้วยความสงสัย “แต่ว่า...ก่อนที่เธอจะเข้าไปในบ้านตระกูลเผย เธอก็เคยเป็นคนรับใช้ในบ้านของฉัน อีกทั้ง...เธอยังเคยให้ท่าคุณพ่อของฉันด้วย”

เผยลี่เชินขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย เอ่ยปากขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำว่า “คุณไม่รู้หรอ เย่ชิวหรงมีชื่อเสียงมากในกลุ่มคนมีฐานะรุ่นที่หนึ่งในเมืองไห่เฉิง”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ตกตะลึงเล็กน้อย ฟังเผยลี่เชินอธิบายต้นสายปลายเหตุ ถึงได้เข้าใจขึ้นมา

ที่แท้ ในตอนแรกเย่ชิวหรงทำงานเป็นแม่บ้านในบ้านคนมีเงินของกลุ่มคนมีฐานะในเมืองไห่เฉิง และเคยทำอยู่ที่บ้านตระกูลเผยระยะหนึ่ง ถือโอกาสให้ท่าคุณท่านเผย และยังตั้งท้องได้สำเร็จ แต่ต่อมากลับถูกคุณนายเผยไล่ออกจากบ้าน เย่ชิวหรงตัวคนเดียวให้กำเนิดบุตรออกมา และไปเป็นแม่บ้านในกลุ่มคนมีฐานะต่อ เพื่อสามารถมีชีวิตที่ดีขึ้น เธอมักจะให้ท่าคุณผู้ชายของบ้านอย่างไม่มีศีลธรรม และเคยให้ท่าคุณพ่อของไป๋เสว่เอ๋อร์ แต่กลับไม่สำเร็จ ถูกไล่ออกไปอีกครั้ง

ต่อมา คุณแม่ของเผยลี่เชินเสียชีวิตลง เย่ชิวหรงก็ได้พาเผยอี้ไปยังบ้านตระกูลเผย ขอให้คุณท่านเผยรับเลี้ยง ภายใต้ความจำใจของคุณท่านเผย ยอมรับเผยลี้ กลับไม่ยอมรับสถานะของเย่ชิวหรง สุดท้ายชักแม่น้ำทั้งห้ามาพูด ให้เธอเข้ามาในบ้าน ยังมอบคฤหาสน์หลังเล็กให้เธออีกหลังหนึ่ง ระยะทางห่างจากคฤหาสน์เดิมของตระกูลเผยเพียงแค่สิบนาทีเท่านั้น

ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้เพียงแค่เรื่องที่เย่ชิวหรงอยู่ที่บ้านของตัวเองเหล่านั้น กลับไม่รู้เรื่องเหล่านี้เลย ตอนนี้มาได้ฟัง เธอถือว่าได้เข้าใจแล้วว่าทำไมเผยลี่เชินถึงได้รังเกียจแม่ของเผยอี้ขนาดนั้น

บนทางกลับบ้าน ไป๋เสว่เอ๋อร์นิ่งเงียบตลอดทาง คิดถึงคำพูดเมื่อตอนที่เจอกับเสี่ยวส้งผู้ช่วยของไป๋ซื่อในคราวก่อนขึ้นมาอย่างประหลาด คนที่สามารถเห็นเอกสารลับส่วนตัวของไป๋ซื่อได้ นอกจากคนที่อยู่ในบริษัทแล้ว ก็อาจจะเป็นคนที่อยู่ข้างกายของคุณพ่อ

ก่อนหน้านี้เย่ชิวหรงเคยเป็นแม่บ้านในบ้านตระกูลไป๋ ก็ต้องเก็บกวาดห้องหนังสือเป็นธรรมดาอยู่แล้ว หากในตอนนั้นเธอมีความคิดอยากจะดูเอกสารเหล่านั้น เกรงว่าคงไม่ยากที่จะทำได้