ตอนที่ 212 ใช้เงินกับเรื่องของคุณ คุ้มค่ามาก

ตอนที่ 212 ใช้เงินกับเรื่องของคุณ คุ้มค่ามาก

“ไม่...ไม่ต้องค่ะ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ได้สติกลับคืนมา รีบจับตะเกียบที่อยู่ในมือเอาไว้แน่น ก้มศีรษะลงเริ่มรับประทานอาหารต่อไป

มุมปากของเผยลี่เชินขยายออกเป็นรอยยิ้มที่กว้างขึ้น ยื่นมือออกไปนำไรผมที่ตกลงมาบนข้างแก้มของเธอทัดกลับไปบนหลังใบหู จากนั้นเอ่ยขึ้นด้วยเสียงนิ่งๆว่า “ทานเยอะๆหน่อย เรี่ยวแรงจะได้ตามทัน”

เรี่ยวแรง?

การเคลื่อนไหวของไป๋เสว่เอ๋อร์หยุดชะงักลงในทันที หญิงสาวคนหนึ่งอย่างเธอ...ต้องการเรี่ยวแรงอะไรกัน?

หยุดชะงักไปสองสามวินาที มารู้ตัวอีกทีเธอถึงเข้าใจความหมายในคำพูดของเขา ทันใดนั้น ใบหน้าก็แดงก่ำจนดูเหมือนเลือดกำลังจะหยดออกมา

กระทั่งทานอาหารเสร็จ ไป๋เสว่เอ๋อร์ดื่มน้ำไปหนึ่งคำ จากนั้นถือโอกาสมองไปยังเผยลี่เชินที่ยืนอยู่ด้านข้าง แล้วเอ่ยถามออกมาว่า “ฉันอยากออกจากโรงพยาบาลวันนี้ค่ะ”

เมื่อครู่นี้ตอนที่ทานอาหารอยู่เธอก็คิดดีแล้ว ตอนนี้เป็นช่วงเวลาสำคัญของการแข่งขันประมูล ข้างกายของเผยลี่เชินขาดคนไม่ได้ บาดแผลของเธอก็ไม่ได้ร้ายแรงอะไร เปลี่ยนยาให้ตรงตามเวลาก็พอแล้ว

เผยลี่เชินขมวดคิ้วขึ้น เห็นได้ชัดว่ากำลังจะเอ่ยปากปฏิเสธ แต่ใครจะรู้ว่า ไป๋เสว่เอ๋อร์กลับจู่โจมยื่นมือออกไป กุมมือของเขาเอาไว้ในทันที “ฉันอยากไปอยู่เป็นเพื่อนคุณที่บริษัท และเป็นการไม่เสียเวลาคุณวิ่งไปวิ่งมา ไม่ดีหรอคะ?”

เผยลี่เชินได้ฟังดังนั้น คิ้วที่แต่เดิมขมวดเข้าหากันเล็กน้อยก็คลายลงไปบ้าง เขาพยักหน้าให้กับไป๋เสว่เอ๋อร์ “ได้ แต่คุณต้องรับปากกับผมว่า ออกจากโรงพยาบาลแล้วอย่าไปไหนซี้ซั้ว”

ไป๋เสว่เอ๋อร์พยักหน้าติดต่อกันหลายครั้ง

เก็บของทุกอย่างเสร็จ ทำเรื่องออกจากโรงพยาบาล ไป๋เสว่เอ๋อร์กับเผยลี่เชินออกจากโรงพยาบาลไปพร้อมกัน ไป๋เสว่เอ๋อร์ไม่ทันได้ระวังที่เท้า ลงจากบันไดมาก็เหยียบเข้ากับแอ่งน้ำขังไปเต็มๆ เปียกชุ่มไปหมดทั้งรองเท้าในทันที

เผยลี่เชินขมวดคิ้วขึ้น ดึงเธอและเอ่ยออกมาอย่างไม่เปิดโอกาสให้ได้แก้ตัวว่า “ผมพาคุณไปซื้อรองเท้าใหม่ในห้างใกล้ๆแถวนี้”

“ไม่ต้องค่ะ...กลับถึงบ้านค่อยเปลี่ยนก็ได้”

ไป๋เสว่เอ๋อร์เพิ่งจะเอ่ยออกมา ก็ถูกเผยลี่เชินจับเอาไว้แน่น ดึงเธอเดินไปยังรถที่จอดอยู่ข้างทาง ขึ้นไปบนรถ เผยลี่เชินก็สั่งให้เจิงหงตรงไปยังซิงเย่าสแควร์ที่อยู่ใกล้ๆในทันที

ไป๋เสว่เอ๋อร์ไม่มีวิธีจะเปลี่ยนแปลงเขาได้ ทำได้เพียงตามเขาลงจากรถ เดินเข้าไปในตัวห้างพร้อมกัน

ซิงเย่าสแควร์เต็มไปด้วยเคาน์เตอร์แบรนด์ใหญ่ต่างๆ เผยลี่เชินราวกับนามบัตรที่กำลังเดินอยู่ ทุกย่างก้าวที่เดินไปถึงประตูหน้าร้าน ก็มีพนักงานแนะนำสินค้าออกมาตอนรับด้วยรอยยิ้ม

เผยลี่เชินจูงไป๋เสว่เอ๋อร์เดินเข้าไปยังร้านๆหนึ่ง ให้เธอนั่งลงบนโซฟา จากนั้นกวาดตามองไปยังชั้นวางรองเท้า ชี้ไปสองสามแบบ แล้วเอ่ยปากขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำว่า “สองสามคู่นี้เอาไซส์37มาอย่างละคู่”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ที่นั่งอยู่ตรงนั้นพอได้ฟังก็ตะลึงไปชั่วขณะ คิดไม่ถึงว่าเผยลี่เชินจะรู้ว่าเธอสวมรองเท้าไซส์ไหน

พนักงานแนะนำสินค้ารีบไปหยิบรองเท้าที่โกดังด้วยรอยยิ้มที่เบ่งบานในทันที และเผยลี่เชินก็หันกลับมานั่งลงบนโซฟาข้างๆไป๋เสว่เอ๋อร์ ยกขาของเธอขึ้นมาเบาๆ วางไว้บนหัวเข่าของตนเอง จากนั้นยื่นมือออกไปปลดเชือกรองเท้าออก

ไป๋เสว่เอ๋อร์นิ่งอึ้งไปชั่วขณะ รีบดึงขาออกมา แล้วมองไปยังเผยลี่เชินด้วยความตื่นตะลึง “ฉัน...ฉันทำเองได้ค่ะ”

ให้เผยลี่เชินช่วยถอดรองเท้าให้เธอ เธอจะคิดยังไงก็รู้สึกขัดๆกันไปหมด

แต่ใครจะรู้ว่า มือของเผยลี่เชินที่วางไว้บนหัวเข่าของเธอออกแรงขึ้นมาเบาๆ ยืดขาของเธอให้ตรงออกมา จากนั้นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำว่า “อย่าขยับ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์จนปัญญา ทำได้เพียงไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย แม้แต่หายใจแรงยังไม่กล้าทำ มองดูทุกการเคลื่อนไหวของเผยลี่เชิน

ในขณะที่เผยลี่เชินปลดเชือกรองเท้าของเธอออกแล้วนั้น มือข้างหนึ่งจับข้อเท้าของเธอเอาไว้ มืออีกข้างหนึ่งถอดรองเท้าที่อยู่บนเท้าของเธอออกด้วยท่วงท่าที่อ่อนโยน

หัวใจของไป๋เสว่เอ๋อร์เต้นแรงขึ้นสองจังหวะอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว ใบหูร้อนระอุ แก้มทั้งสองข้างก็ร้อนผ่าวขึ้นมาเช่นเดียวกัน

ใครจะไปจินตนาการออกได้อีกว่า เผยลี่เชินที่ในวันปกติอยู่ล่างคนเพียงคนเดียวอยู่สูงกว่าคนนับหมื่นในเผยซื่อ คิดไม่ถึงเลยว่าจะมาถอดรองเท้าให้กับเธอได้...

พนักงานแนะนำสินค้านำรองเท้าสองสามคู่นั้นมาถึงแล้ว เห็นเผยลี่เชินกำลังถอดรองเท้าอีกข้างให้กับไป๋เสว่เอ๋อร์ รอยยิ้มบนใบหน้าก็คลุมเครือทั้งยังเก้อเขิน “คุณหนู แฟนของคุณช่างรักคุณมากจริงๆค่ะ！”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ได้ยินดังนั้น รู้สึกทำตัวไม่ถูก ส่งยิ้มให้กับพนักงานแนะนำสินค้าเล็กน้อย ไม่พูดอะไรออกมา

รองเท้าสองสามคู่นั้นลองไปอย่างละหนึ่งรอบ ไป๋เสว่เอ๋อร์เลือกหนึ่งในนั้นมาคู่หนึ่ง เผยลี่เชินกลับเลิกคิ้วเอ่ยถามขึ้นว่า “สองสามคู่ที่เหลือไม่พอดีหรอ?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์พยักหน้า กำลังจะเอ่ยปากว่าซื้อคู่เดียวก็พอแล้ว แต่ใครจะรู้ว่าเผยลี่เชินกลับผงกศีรษะเล็กน้อย ส่งสัญญาณให้กับพนักงานแนะนำสินค้าที่อยู่ด้านข้าง “ใส่ถุงทั้งหมดเลยครับ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ตกตะลึงไปชั่วขณะ รีบยื่นมือออกไปดึงมือของเขาเอาไว้ในทันที แล้วเอ่ยปากขึ้นมาว่า “ซื้อคู่เดียวก็พอแล้วค่ะ...”

เธอไม่ได้ขาดรองเท้า ไม่มีความจำเป็นที่เพียงครู่เดียวก็ซื้อหลายคู่ขนาดนี้