ตอนที่ 211 ให้ผมป้อนคุณ

ตอนที่ 211 ให้ผมป้อนคุณ

ไป๋เสว่เอ๋อร์ได้ยินดังนั้น อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาอย่างประชดประชันพลางเงยหน้ามองไปทางคุณแม่ไป๋ “แม่คะ พ่อเข้าไปนานขนาดนั้นแล้ว แม่ไม่คิดอยากจะเข้าไปดูพ่อสักหน่อยหรอคะ?”

สีหน้าของคุณแม่ไป๋ซีดเผือดขึ้นมาอย่างรุนแรง ไม่พูดอะไรออกมาอยู่นาน

เธอสูดหายใจเข้าเต็มปอด ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็เอ่ยปากขึ้นว่า “เคยคิด”

คำสองคำที่เหมือนจะจริงครึ่งไม่จริงครึ่ง ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็เดาไม่ออกว่าความคิดที่แท้จริงของคุณแม่ไป๋เป็นอย่างไร

ด้านนอกประตูห้องผู้ป่วย เผยลี่เชินเดินผ่านระเบียงทางเดินยาว มาถึงยังหน้าประตู

มองเห็นโจ๋วฝันยืนอยู่หน้าประตูด้วยท่าทีที่เคร่งขรึมและจริงจัง เผยลี่เชินจึงเอ่ยปากถามขึ้นว่า “เธอกกำลังพักผ่อน?”

โจ๋วฝันตอบรายงานตามความเป็นจริงว่า “เปล่าครับ คุณแม่ของพี่เสว่เอ๋อร์มาแล้ว ตอนนี้ก็อยู่ด้านใน”

ได้ยิน “คุณแม่ของพี่เสว่เอ๋อร์” สองสามคำนี้ สีหน้าของเผยลี่เชินก็อึมครึมขึ้นมา ไม่ได้คิดอะไรมาก ก็ผลักประตูเข้าไปในทันที

ท่าทีของไป๋เสว่เอ๋อร์ตอนที่เพิ่งรู้ว่าคุณแม่ไป๋อยู่กับผู้ชายคนอื่นเขาไม่ใช่ว่าไม่เคยเห็น ตอนนี้ให้พวกเขาอยู่ตามลำพังกันสองคน ไม่รู้ว่าจะทำให้เรื่องแย่ลงไปอีกหรือเปล่า

ประตูถูกผลักออก คุณแม่ไป๋กับไป๋เสว่เอ๋อร์แทบจะหันหน้ามาตามเสียงอย่างพร้อมเพรียงกัน ในตอนที่เห็นเผยลี่เชินที่ยืนอยู่หน้าประตูนั้น สีหน้าของคุณแม่ไป๋ก็อึมครึมลงไปเล็กน้อยในทันที

เผยลี่เชินเป็นฝ่ายที่ก้าวขาขึ้นมาข้างหน้าก่อน พยักหน้าเล็กน้อยแสดงถึงการทักทายให้กับคุณแม่ไป๋ “คุณนายไป๋”

คุณแม่ไป๋ขมวดคิ้ว เอ่ยปากถามขึ้นมาว่า “เธอปกป้องลูกสาวของฉันอย่างนี้น่ะหรอ?”

ได้ยินการซักถามแบบนี้จากคุณแม่ไป๋ เผยลี่เชินก็แอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

ดูเหมือน ไป๋เสว่เอ๋อร์จะยังไม่ได้เปิดเผยเรื่องนั้นออกมา

เขาเอ่ยปากขึ้นเบาๆว่า “ขอโทษครับ คราวนี้คือความประมาทเลินเล่อของผมเอง”

คุณแม่ไป๋ได้ยินดังนั้น ความโกรธดูเหมือนจะไม่ได้หายไปเลยแม้แต่น้อย “ขอโทษคำเดียวก็ได้แล้วหรอ? หากในมือของคนๆนั้นไม่ใช่ท่อนไม้แต่เป็นมีดเล่มหนึ่ง เธอเคยคิดถึงผลลัพธ์ที่ตามมาในภายหลังบ้างหรือเปล่า！”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ที่นั่งอยู่บนเตียงเอ่ยปากขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำว่า “แม่คะ พอได้แล้ว”

คุณแม่ไป๋ปิดปากลง ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก แต่สีหน้ายังคงไม่สู้ดีนัก เธอหมุนตัวเดินกลับไปยังข้างเตียง มองไปที่ไป๋เสว่เอ๋อร์พลางเอ่ยปากว่า “เสว่เอ๋อร์ สองสามวันนี้แม่จะมาอยู่ดูแลลูกทุกวัน ลูกอยากทานอะไรบอกแม่มาได้เลย”

ในใจของไป๋เสว่เอ๋อร์ปรากฏความรู้สึกที่ซับซ้อนขึ้นมาระลอกหนึ่ง ด้านหนึ่งเธอรู้สึกถือโทษคุณแม่ที่ทรยศหักหลังเธอกับพ่อ แต่กลับรู้สึกซาบซึ้งเพราะความห่วงใยของท่าน

ความรู้สึกของไป๋เสว่เอ๋อร์พัวพันกันจนกลายเป็นความขัดแย้ง เธอสูดหายใจเข้าเต็มปอด เอ่ยปากออกมานิ่งๆว่า “แม่คะ แม่ไม่ต้องมาหรอก หนูดูแลตัวเองได้ แผลบนศีรษะของหนูไม่มีอะไร พรุ่งนี้ก็ออกจากโรงพยาบาลแล้ว”

“แบบนี้จะได้ยังไงกัน เสว่เอ๋อร์ บาดแผลบนศีรษะไม่ใช่เรื่องเล็กๆ...”

“แม่ หนูเหนื่อยแล้วค่ะ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ตัดบทของท่านอย่างใจร้าย จากนั้นหันศีรษะไปทางอีกด้านหนึ่งแล้วเอนตัวลง

คุณแม่ไป๋เห็นไป๋เสว่เอ๋อร์ไม่ยอมพูดอะไรออกมาอีก เธอจึงถอนหายใจออกมาแล้วเอ่ยปากขึ้นว่า “ได้ งั้นลูกก็พักผ่อนเยอะๆ”

คุณแม่ไป๋หยุดชะงักลงไปครู่หนึ่ง จากนั้นหันตัว ก้าวขาเดินออกจากห้องไปในทันที

ไป๋เสว่เอ๋อร์ได้ยินเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยไกลออกไปเรื่อยๆ ปลายหางตาก็เปียกชื้นขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว

ประตูห้องปิดลง ใจของเธอก็ “ตึกๆ” กระตุกขึ้น รู้สึกเศร้าใจขึ้นมาอย่างแปลกประหลาด

ถึงแม้คุณแม่จะทำดีกับเธอ แต่เธอก็ยังไม่สามารถที่จะให้อภัยกับสิ่งที่ท่านทรยศหักหลังพวกเธอได้

ไป๋เสว่เอ๋อร์ซุกหน้าลงไปกับหมอน น้ำตาทะลักออกมาอย่างหยุดเอาไว้ไม่ไหว

อยู่ๆ หัวไหล่ของเธอก็รู้สึกอุ่นขึ้นมา ข้างใบหูดังสะท้อนเสียงที่คุ้นเคยขึ้น “ผมยังอยู่ข้างๆคุณ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ได้ยินดังนั้น ก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เธอเงยหน้าขึ้นมา ก็สบเข้ากับดวงตาที่มีอารมณ์ซับซ้อนคู่นั้นของเผยลี่เชิน เกราะป้องกันทั้งหมดอยู่ๆก็พังทลายลงภายในชั่วพริบตา

เธอยื่นมือออกไป โอบรอบคอของเผยลี่เชินเอาไว้เบาๆ