ตอนที่ 210 นักข่าวผู้มาถึงอย่างกะทันหัน

ตอนที่ 210 นักข่าวผู้มาถึงอย่างกะทันหัน

ภายในห้องผู้ป่วย ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกเบื่อหน่ายกับการต้องนอนเฉยๆ อยู่ในห้องนี้อย่างมาก เธอจึงเรียกโจ๋วฝันมาพูดคุยด้วย

โจ๋วฝันอายุยังน้อย ไป๋เสว่เอ๋อร์จึงมักจะถามเขาเกี่ยวกับเรื่องอารมณ์ความรู้สึกของเขาเสมอ เมื่อถามไปได้ไม่กี่คำถาม เธอก็ถามถึงสาเหตุที่โจ๋วฝันหน้าแดงขึ้นมา

เมื่อไม่อาจต้านทานคำถามที่ถูกไป๋เสว่เอ๋อร์ยิงมาได้ โจ๋วฝันจึงรีบโบกมือและยอมรับความพ่ายแพ้ “ผมจะไม่ตอบแล้ว! ผมไปดีกว่า ไม่อยู่คุยด้วยแล้ว!”

เมื่อไป๋เสว่เอ๋อร์เห็นว่าโจ๋วฝันกำลังจะออกไปจากห้อง เธอก็รีบเรียกเขาพร้อมกับยิ้มกว้าง “เอาล่ะๆ พี่สาวไม่แกล้งหนูน้อยแล้ว”

แต่ทว่าโจ๋วฝันตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว จากนั้นเขาก็ผลักประตูออกไปในทันทีโดยไม่สนใจคำพูดใดๆ ของหญิงสาว

แต่แล้วภายในไม่กี่นาทีต่อมา ประตูของห้องผู้ป่วยก็ถูกโจ๋วฝันผลักเข้ามาอีกครั้ง เขาเดินเข้ามาพร้อมกับความกลัวที่ปรากฏอยู่บนใบหน้า

เมื่อไป๋เสว่เอ๋อร์เห็นสีหน้าของเขาดูไม่ดีนัก เธอจึงรีบเอ่ยปากถามในทันที “เป็นอะไรไปเหรอ”

“มีนักข่าวจำนวนมากอยู่ตรงระเบียงทางเดิน พวกเขากำลังตรงมาที่ห้องของพวกเรา หรือว่าพวกเขากำลังมาหาคุณ...”

ไป๋เสว่เอ๋อร์อึ้งไปครู่หนึ่ง เธอลังเลก่อนที่จะพูดว่า “ไม่หรอกมั้ง”

แต่ในไม่ช้า ขณะที่หญิงสาวยังไม่ทันคิดได้รอบคอบดี ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นมาในทันที

เมื่อครู่นี้ โจ๋วฝันได้ล็อกประตูห้องเรียบร้อยแล้ว ทำให้คนที่อยู่ข้างนอกไม่สามารถเปิดประตูเข้ามาได้ ทำได้แต่เพียงเคาะประตูเท่านั้น

“ปึง ปึง ปึง! คุณไป๋ครับ! พวกเราขอสัมภาษณ์หน่อยได้ไหมครับ”

“คุณไป๋คะ ได้ยินมาว่าคุณถูกทำร้ายจนบาดเจ็บ ไม่ทราบว่าบาดแผลสาหัสมากไหมคะ”

“......”

คำถามนานับสิบคำถามที่ไม่ซ้ำกันดังขึ้นที่ด้านนอกของประตู เห็นได้ชัดว่าคนพวกนั้นคือนักข่าวที่มารอสัมภาษณ์เธอจริงๆ ด้วย

ไป๋เสว่เอ๋อร์ตะลึงงันไป เธอมองไปที่โจ๋วฝัน พร้อมกับถามเขาว่า “ทำไมถึงได้กะทันหันแบบนี้นะ ตอนที่เกิดเรื่องขึ้นเมื่อวานนี้ยังไม่มีนักข่าวคนไหนมาสัมภาษณ์เลย วันนี้วันที่สองแล้ว ทำไมจู่ๆ ถึงได้มีนักข่าวมากันมากขนาดนี้ได้ล่ะ”

โจ๋วฝันเองก็รู้สึกสับสนเช่นกัน เขายืนอยู่ตรงประตูทางเข้า พร้อมกับถามกลับมาว่า “แล้วพวกเราควรทำอย่างไรดีครับ”

ตอนนี้บรรดานักข่าวต่างออกันอยู่ที่หน้าประตูห้อง เกรงว่าพวกเขาทั้งคู่จะไม่สามารถออกจากห้องไปได้!

อีกอย่าง สาเหตุที่บรรดานักข่าวมาที่นี่นั้นก็ยังไม่แน่ชัด การรายงานเรื่องที่ไป๋เสว่เอ๋อร์ถูกคนทำร้ายจนบาดเจ็บออกไป ไม่รู้ว่าจะกลายเป็นผลดีหรือผลร้ายต่อบริษัทเผยซื่อกันแน่ ไม่มีทางที่เธอจะให้สัมภาษณ์โดยที่ไม่คิดให้รอบคอบแบบนี้ได้หรอก

ไป๋เสว่เอ๋อร์สูดลมหายใจเข้าไปลึกๆ เธอนิ่งเงียบอยู่ครู่ใหญ่ แต่ก็ยังคิดหาทางออกไม่ได้

“ปึง ปึง ปึง!”

ยิ่งเวลาผ่านไป เสียงเคาะประตูก็ยิ่งดังขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับที่ด้านนอกมีเสียงจอแจผสมดังขึ้นมา แสดงให้เห็นว่ามีคนจำนวนไม่น้อยทีเดียวกำลังออกันอยู่ที่บริเวณหน้าประตู ถ้าเกิดตอนนี้เปิดประตูล่ะก็ ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็ไม่อาจวิ่งหนีออกไปได้ จะถูกถูกบรรดานักข่าวพวกนั้นล้อมไว้อย่างแน่นอน

เมื่อเธอเห็นโจ๋วฝันหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเพื่อจะกดโทรออก ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็รีบเรียกให้เขาหยุดทันที “เดี๋ยวก่อน!”

“พี่ ถ้าไม่โทรหาท่านประธานล่ะก็ อีกไม่นานพวกนักข่าวก็จะเข้ามากันได้แล้วนะครับ พวกเราจะทำอย่างไรดีล่ะ”

ไม่ใช่ว่าโจ๋วฝันนั้นไม่มีความสามารถพอที่จะจัดการกับบรรดานักข่าว แต่เมื่อฟังเสียงที่ดังขึ้น ด้านนอกนั้นจะต้องมีนักข่าวอยู่ไม่ต่ำกว่าสิบคนแน่นอน การที่มีแต่เขาที่สามารถปกป้องไป๋เสว่เอ๋อร์ได้เพียงคนเดียวนั้น ถือว่าอันตรายไม่เบาทีเดียว

ไป๋เสว่เอ๋อร์ขมวดคิ้ว สายตาของเธอไปหยุดอยู่ที่ปุ่มกดเรียกที่อยู่เหนือหัวเตียง ทันทีที่เธอคิดแผนการบางอย่างออกแล้ว เธอก็รีบเอื้อมมือและกดปุ่มนั้นลงไปทันที

ไม่นานนัก บริเวณด้านนอกของห้องผู้ป่วยที่เคยมีเสียงอึกทึกนั้น กลับยิ่งดังกระหน่ำขึ้นมากกว่าเดิม เสียงนั้นดูเหมือนว่าจะเป็นเสียงของแพทย์และพยาบาลที่กำลังวิ่งมาทางนี้

เมื่อผ่านไปสักพัก เสียงดังที่อยู่ด้านนอกก็ค่อยๆ เบาลงขึ้นมาก และสุดท้าย บริเวณด้านนอกก็เงียบสงบลงในที่สุด

ในที่สุด โจ๋วฝันที่ยืนอยู่ที่หน้าประตูก็ถอนหายใจด้วยความโล่งใจได้แล้ว เขาเงยหน้ามองไปที่ไป๋เสว่เอ๋อร์ และอดไม่ไหวที่จะชื่นชมเธอ “พี่สาว พี่ก็ไม่เบานี่นา”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ยิ้มขึ้นที่มุมปาก เธอไม่ได้พูดอะไร แต่ทว่าในใจของเธอนั้นกลับรู้สึกว้าวุ่นอย่างบอกไม่ถูก

เมื่อวาน เธอถูกเผยลี่เชินนำมาส่งที่โรงพยาบาล ตลอดทั้งค่ำของวันนั้น เธอไม่เห็นเงาของนักข่าวเลยสักคนเดียว แสดงให้เห็นว่าข่าวคราวเรื่องที่เธอพักอยู่ที่โรงพยาบาลนี้นั้นไม่ได้ถูกปล่อยออกไปแต่อย่างใด แต่ทว่าตอนเช้าของวันนี้ บรรดานักข่าวพวกนี้รีบวิ่งหาเธออย่างกับผึ้งที่บินไล่ตามนางพญา พวกเขามารวมตัวกันและยังมีเจตนาแฝงที่แรงกล้ามาก ถึงได้พุ่งตรงมาที่ห้องพักผู้ป่วยของเธอแห่งนี้ทันที