ตอนที่ 215 แกมีสิทธิ์อะไร

ตอนที่ 215 แกมีสิทธิ์อะไร

เผยลี่เชินกับเผยอี้ลงไม้ลงมือกัน?

ไป๋เสว่เอ๋อร์ร้อนรนขึ้นมาในชั่วขณะ ไม่รอช้ารีบตามเสี่ยวจางไปที่ห้องประชุมในทันที

ช่วงนี้เผยอี้ยุ่งอยู่กับการเตรียมงานแต่ง ตอนนี้ทำไมอยู่ๆถึงมายังบริษัทได้?

ยังเดินไม่ทันถึงห้องประชุม ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็เห็นกลุ่มคนมุงอยู่ที่หน้าประตูมาแต่ไกลๆ

เสี่ยวจางแหวกกลุ่มคนออก รีบเปิดทางให้กับไป๋เสว่เอ๋อร์ ไป๋เสว่เอ๋อร์รีบก้าวขาขึ้นไป เป็นไปอย่างที่คิดเอาไว้จริงๆ เผยลี่เชินกับเผยอี้ต่างก็อยู่ในห้องประชุม ด้านข้างยังมีคนที่ดูเหมือนเป็นพนักงานอีกสองสามคนกำลังพูดโน้มน้าวอะไรอยู่ด้วยเสียงที่แผ่วเบา

ไป๋เสว่เอ๋อร์รีบเดินเข้าไป เอ่ยถามเผยลี่เชินว่า “เป็นอะไรไปคะ? เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”

“ไม่มีอะไร” เผยลี่เชินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ ทว่าสีหน้ากลับเคร่งขรึมและจริงจังสุดๆ

พอเห็นไป๋เสว่เอ๋อร์ ความรู้สึกบนใบหน้าของเผยอี้ก็ยิ่งเพิ่มความเยือกเย็นขึ้นมา เขาหันหน้ามองไปทางเผยลี่เชิน ถามย้อนกลับด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาว่า “อะไรที่เรียกว่าไม่ใช่คนประเภทเดียวกันเข้ามาอยู่ร่วมกันไม่ได้? เผยลี่เชินพี่ด่าใครกันแน่！”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ถึงได้เข้าใจ ที่แท้เป็นเพราะเรื่องของเมื่อวาน แน่นอนว่าเป็นจินจิงจิงที่กลับบ้านไปนำเรื่องนี้ตอกไข่ใส่สีพูดให้กับเผยอี้ฟังจนหมด เขาถึงได้มาก่อเรื่องถึงบริษัท

เผยลี่เชินก็ถามย้อนกลับด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาเช่นเดียวกัน แทบจะไม่ได้เอาการตอบสนองของเผยอี้มาใส่ใจเลยแม้แต่น้อย “ที่ฉันว่าเป็นใคร แกยังไม่ชัดเจนอีกหรอ?”

“พี่！” เผยอี้เดินเข้ามาด้วยความโมโห ยกหมัดขึ้นเตรียมตัวจะลงมือ พนักงานผู้ชายที่อยู่ด้านข้างรีบเข้ามาห้ามเผยอี้เอาไว้ในทันที แล้วพูดโน้มน้าวออกมาว่า “รองประธานเผย อย่าโมโหเลยครับ...”

เผยลี่เชินยืนอยู่บนที่เดิมไม่ขยับเขยื้อนไปไหน มองดูเผยอี้ที่บ้าคลั่งอยู่นาน มุมริมฝีปากปรากฏรอยยิ้มที่เยือกเย็นออกมา เขาเอ่ยถามย้อนกลับว่า “เผยอี้ คนที่รับโครงการที่มีปัญหาคือแก คนที่ไม่ทำอะไรเลยดีแต่ชี้นิ้วสั่งคนอื่นก็คือแก ตอนที่รับโครงการรับปากอย่างจริงใจน่าเชื่อถือ ตอนทำงานกลับหลบหายไปอย่างไร้ร่องรอย ตอนนี้เป็นเพราะเรื่องเล็กน้อยวิ่งมาถึงที่นี่จะลงไม้ลงมือกับฉัน ฉันขอถามแกหน่อยแกมีสิทธิ์อะไร?”

น้ำเสียงของเผยลี่เชินราบเรียบ ทว่าในคำพูดกลับแฝงไปด้วยความเสียดสีและประชดประชันที่เฉียบคม สีหน้าของเผยอี้เดี๋ยวเขียวเดี๋ยวแดง เส้นเลือดนูนขึ้นมาบนมือที่กำเอาไว้แน่น

เขาผลักพนักงานที่ขวางอยู่ด้านหน้าออกอย่างรุนแรง ยกหมัดขึ้นมาเตรียมจะชกไปบนใบหน้าของเผยลี่เชิน เผยลี่เชินถือโอกาสหลบออก หลบหมัดของเขาได้ในทันที

ไป๋เสว่เอ๋อร์มองดูอยู่ด้านข้าง หัวใจแทบจะกระโดดออกมา

แม้ว่าคำพูดของเผยลี่เชินจะไม่น่าฟัง แต่ทุกคำกลับไม่ใช่การใส่ความ และก็เป็นเผยอี้ที่มีส่วนรับผิดชอบแต่กลับไม่ยอมรับจริงๆ ดันทุรังที่จะทำตัวเองจนกลายเป็นสภาพในตอนนี้

เผยลี่เชินยกมือขึ้น จับหมัดของเผยอี้เอาไว้ หมุนวนรอบหนึ่งอย่างรุนแรง “กร๊อบ” ดังขึ้น เป็นเสียงกระดูกที่เคลื่อนไหวผิดที่ อวัยวะบนใบหน้าของเผยอี้ขมวดเข้าหากันในทันที

จากนั้น เผยลี่เชินก็คลายมือออก ถอยไปข้างหลังสองก้าว “ก่อเรื่องในบริษัทให้น้อยลงหน่อย นี่ไม่ใช่สถานที่ที่แกจะมาก่อเรื่อง！”

เผยลี่เชินพูดจบ ก็หมุนตัวกลับอย่างช้าๆ มองไปยังไป๋เสว่เอ๋อร์ที่อยู่ด้านข้าง เอ่ยปากขึ้นเบาๆว่า “พวกเราไปกันเถอะ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ลังเลอยู่ชั่วขณะ มองไปที่เผยอี้แวบหนึ่งอย่างลึกซึ้ง จากนั้นก็ก้าวขาเดินตามเผยลี่เชินออกไป

กลุ่มคนที่มุงล้อมที่หน้าประตูเห็นละครจบลง ก็รีบแตกรังแยกย้ายกันไปในทันที

ไป๋เสว่เอ๋อร์เดินเป็นเพื่อนเผยลี่เชินอยู่สองสามก้าว อดไม่ได้ที่จะถามขึ้นว่า “หากเรื่องนี้ถูกคุณท่านเผยรับรู้เข้า เกรงว่าท่านคงจะโกรธอีก ไม่งั้นคุณบอกกับคุณท่านเผยก่อนสักคำ ยังไงซะท่านก็รักเผยอี้ขนาดนั้น...”

เผยลี่เชินได้ยินดังนั้น ฝีก้าวก็หยุดลงอย่างกะทันหัน หันหน้ามองไปทางไป๋เสว่เอ๋อร์ สายตามืดมนลงเล็กน้อย แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นว่า “ไป๋เสว่เอ๋อร์ ผมในฐานะที่เป็นประธานผู้บริหารของเผยซื่อ ไม่ใช่เพื่อจัดการเรื่องวุ่นวายให้กับเผยอี้เพียงคนเดียว ผมไม่อาจจะคำนึงถึงความรู้สึกของคนทุกคนได้หมด”

นัยน์ตาของเขาสะท้อนความเยือกเย็นออกมา ทำให้ไป๋เสว่เอ๋อร์อดไม่ได้ที่จะเสียวสันหลังวูบ เธอสูดหายใจเข้าเต็มปอด สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก

เธอเพียงแค่ไม่อยากเห็นเผยลี่เชินกับคุณพ่อของเขาเกิดความขัดแย้งกันเพราะเรื่องนี้ แต่คิดไม่ถึงว่าเขาจะเซนซิทีฟขนาดนี้

เผยลี่เชินหมุนตัวก้าวขาออก เดินก้าวเท้ายาวๆไปทางห้องทำงานของตนเอง ไป๋เสว่เอ๋อร์นิ่งเงียบเดินตามหลังของเขาไป

ก่อนที่จะเข้าไปในห้องทำงาน เผยลี่เชินเอ่ยปากด้วยเสียงที่เย็นชา ในน้ำเสียงไม่มีความรู้สึกใดๆเกิดขึ้น “เร่งฝ่ายวางแผนสักหน่อย ให้พวกเขารีบส่งหนังสือแผนการแข่งขันประมูลชุดใหม่เข้ามาให้เร็วที่สุด”

มองดูท่าทีที่อยู่ๆก็เย็นชาขึ้นมาของเผยลี่เชิน ความรู้สึกของไป๋เสว่เอ๋อร์ก็ซับซ้อนขึ้นมาอย่างประหลาด หลังจากที่สูดหายใจเข้าเต็มปอดแล้ว เธอก็หมุนตัวกลับไปยังห้องทำงาน ทำงานของตัวเองต่อไป