ตอนที่ 216 สวมรองเท้าที่พอดี

ตอนที่ 216 สวมรองเท้าที่พอดี

ในตอนที่กลับมาถึงคฤหาสน์นั้น สีของท้องฟ้าได้มืดลงแล้ว ไป๋เสว่เอ๋อร์เปลี่ยนรองเท้า วางกระเป๋าลงอยู่บริเวณหน้าประตู ก้าวขาเตรียมตัวจะขึ้นไปชั้นบน

ป้าจางเดินเข้ามาต้อนรับ “คุณหนูไป๋ทานอะไรมาหรือยังคะ?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์พยักหน้าเล็กน้อย “ทานแล้วค่ะ ทานมาจากข้างนอก”

ป้าจางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเอ่ยเตือนขึ้นว่า “ใช่แล้วค่ะคุณหนูไป๋ คุณผู้ชายเพิ่งกลับมาได้ไม่นาน ดื่มเหล้ามานิดหน่อย”

ไป๋เสว่เอ๋อร์พยักหน้าเล็กน้อย ไม่ได้พูดอะไร ก้าวขาเดินขึ้นไปชั้นบน

ช่วงนี้บริษัทมีเรื่องมากมาย บวกกับเผยอี้มาก่อเรื่องในวันนี้อีก เรื่องซุบซิบนินทาต่างๆต่างก็แพร่กระจายไปทั่วทั้งบริษัท เขาอารมณ์ไม่ดีก็เป็นเรื่องปกติ

เดินมาถึงหน้าบันได ฝีก้าวของไป๋เสว่เอ๋อร์หยุดชะงักลง หันหลังกลับไปยังห้องครัวใหม่อีกครั้ง อุ่นนมร้อนแก้วนึง ถือโอกาสนำขึ้นไปข้างบน

พอเดินเข้ามาในห้องนอน ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็เห็นเผยลี่เชินยืนอยู่ตรงระเบียง สวมใส่ชุดคลุมอาบน้ำ บนผมยังมีหยดน้ำหยดลงมาอยู่

เธอเดินเข้าไปใกล้เล็กน้อย ถึงได้เห็นชัดว่าในมือของเผยลี่เชินถือแก้วไวน์อยู่ ชั่วพริบตา สีหน้าของเธอก็อึมครึมลงในทันที

ออกไปงานสังคมดื่มเหล้าก็พอว่า ทำไมกลับมายังจะดื่มอีก?

เธอโกรธขึ้นมาเล็กน้อย นำแก้วนมที่อยู่ในมือวางลงบนโต๊ะอย่างไม่หนักและไม่เบามากนัก จากนั้นนั่งลงบนโซฟาที่อยู่ด้านข้าง

เผยลี่เชินได้ยินเสียงการเคลื่อนไหว หันหน้ากลับมาเห็นเธอ ก็ก้าวขาเดินเข้ามา

มองเห็นแก้วนมที่อยู่บนโต๊ะนั่น เผยลี่เชินก็เลิกคิ้วเล็กน้อย “ให้ผมหรอ?”

“เปล่าค่ะ” ไป๋เสว่เอ๋อร์มีความโกรธอยู่เล็กน้อย ยกแก้วนมขึ้นมาดื่มเข้าไปคำใหญ่ สายตาไม่ได้มองไปที่เผยลี่เชินเลยแม้แต่แวบเดียว

เผยลี่เชินโน้มตัว วางแก้วไวน์ที่อยู่ในมือลง จากนั้นยื่นมือเข้ามา “ให้ผม”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ตอบปฏิเสธเสียงแข็ง “ไม่ให้”

ดูเหมือนจะรู้สึกว่าท่าทางโกรธของไป๋เสว่เอ๋อร์นั้นน่าขำ เผยลี่เชินยกมือขึ้น บีบไปบนปลายนิ้วมือที่ถือแก้วเอาไว้แน่นของไป๋เสว่เอ๋อร์เบาๆ “ยังโกรธเพราะเรื่องในเช้านี้อยู่หรอ?”

ช่วงเช้าเขาอารมณ์เสีย ท่าทีที่ปฏิบัติต่อไป๋เสว่เอ๋อร์จึงเย็นชาไปสักหน่อยอย่างยากที่จะหลีกเลี่ยงได้

ไป๋เสว่เอ๋อร์เบือนสายตาหนี ไม่ตอบอะไรออกมาสักคำ

เผยลี่เชินดึงแก้วที่อยู่ในมือของเธอออก จากนั้นแยกช่วงแขนทั้งสองข้างของเธอออกจากกัน กดไปบนที่วางมือทั้งสองข้างของโซฟาสำหรับนั่งคนเดียว จากนั้นเข้าใกล้ไป๋เสว่เอ๋อร์ไปอย่างช้าๆ

ไป๋เสว่เอ๋อร์หันหน้ากลับมาอย่างรุนแรง “คุณจะทำอะไร...”

เธอนั่งอยู่บนโซฟาสำหรับนั่งคนเดียว ถูกท่าทางนี้ของเผยลี่เชินควบคุมเอาไว้อย่างแน่นหนา จะหนีก็ไม่มีที่จะให้หนี

“ช่วยคุณกำจัดความโกรธ” เผยลี่เชินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ ในขณะที่พูด อยู่ๆเขาก็เงยหน้าขึ้น ประกบไปบนริมฝีปากของไป๋เสว่เอ๋อร์ในทันที

ไป๋เสว่เอ๋อร์ตกตะลึงไปชั่วขณะ รู้สึกได้ถึงกลิ่นแอลกอฮอล์อ่อนๆกระจายอยู่ในปากของเธอ คละคลุ้งไปทั่ว ชั่วพริบตา คิดไม่ถึงว่าจะมีความรู้สึกล่องลอยเหมือนถูกแอลกอฮอล์ทำให้สูญเสียการรับรู้ไปยังไงอย่างงั้น

เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย ยื่นมือออกไปจะผลักเผยลี่เชินออก แต่ใครจะรู้ว่ามือทั้งสองข้างกลับถูกฝ่ามือใหญ่ของชายหนุ่มรวบเอาไว้อย่างแม่นยำ เธอจะสะบัดยังไงก็สะบัดไม่ออก

อยู่ๆ ช่วงเอวก็ตึงแน่น ทั้งตัวของเธอถูกอุ้มขึ้นมา ไป๋เสว่เอ๋อร์ยื่นมือออกไปโดยจิตใต้สำนึก โอบรอบคอของเผยลี่เชินเอาไว้แน่นในทันที

ชายหนุ่มหมุนตัวครั้งเดียว ชั่วขณะก็เปลี่ยนเป็นเขาที่นั่งลงบนโซฟา และเธอกลับนั่งอยู่บนตัวของเขา...

เผยลี่เชินโอบเธอเข้ามาไว้ในอ้อมกอด เอ่ยปากขึ้นเหมือนยิ้มแต่กลับไม่ได้ยิ้มว่า “ยังโกรธอยู่ไหม?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์เข้าใจกลอุบายของเผยลี่เชินอย่างชัดเจนแจ่มแจ้งมาตั้งนานแล้ว รู้ว่าหากเธอพูดว่าโกรธ เขาจะต้องจูบอย่างเร่าร้อนมาอีกครั้งเพื่อบีบบังคับให้เธอยอมอ่อนข้ออย่างแน่นอน

เธอส่ายศีรษะอย่างรู้สถานการณ์ “ไม่โกรธแล้วค่ะ”

เผยลี่เชินได้ยินดังนั้น รอยยิ้มที่อยู่ในดวงตายิ่งเข้มข้นขึ้น “งั้นดีมาก ผมพาคุณไปอาบน้ำ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ได้ฟัง สีหน้าก็ซีดเผือดขึ้นมาในทันที “คุณไม่ใช่ว่า...อาบไปแล้วหรอคะ?”

“อื้ม คราวนี้เป็นเพื่อนคุณ”

ในขณะที่พูด เขาก็ลุกยืนขึ้น อุ้มไป๋เสว่เอ๋อร์เดินไปยังห้องอาบน้ำในทันที

ในใจของไป๋เสว่เอ๋อร์ตื่นตระหนกและวุ่นวายไปหมด ดูแล้ว ไม่ว่าเธอจะพูดยังไง ต่างก็หลีกไม่พ้นกลอุบายของเผยลี่เชิน...