ตอนที่ 217 การแข่งขันประมูลล้มเหลวแน่

ตอนที่ 217 การแข่งขันประมูลล้มเหลวแน่

ไป๋เสว่เอ๋อร์เข้าใจแจ่มแจ้งขึ้นมาในทันที และรู้แล้วว่ารองเท้าคู่นี้ที่อยู่ในมือมาจากที่ไหน

เธอขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย หอบกล่องขึ้นมาเดินตรงไปยังหน้าประตูใหญ่ในทันที

เพิ่งจะเดินเข้าไปใกล้ เสิ่นหรูเฟิงก็ทักทายเธอด้วยรอยยิ้ม “เป็นไงครับ? ชอบไหม?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์นำกล่องที่อยู่ในมือยื่นไปให้เสิ่นหรูเฟิงในทันที “ขอโทษด้วยค่ะประธานเสิ่น ฉันไม่ต้องการ”

เสิ่นหรูเฟิงยิ้มพร้อมเอ่ยขึ้นอย่างไม่แยแสว่า “ต้องการไม่ต้องการอะไรกัน ผมมอบให้คุณ คุณเก็บเอาไว้ก็พอ”

ได้ยินดังนั้น สีหน้าของไป๋เสว่เอ๋อร์ก็อึมครึมขึ้นมาเล็กน้อย ก้าวขาเข้าไปข้างหน้านำกล่องยัดเข้าไปในอ้อมแขนของเสิ่นหรูเฟิงอย่างยืนกราน “ขอโทษด้วยค่ะ ฉันรับไว้ไม่ได้”

พูดจบ ไม่รอให้เสิ่นหรูเฟิงพูดอะไรออกมาอีก ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็หมุนตัวเดินจากไปอย่างรวดเร็วในทันที

นัยน์ตาของเสิ่นหรูเฟิงแฝงไปด้วยรอยยิ้ม มองดูเงาร่างของไป๋เสว่เอ๋อร์ที่ไกลออกไป รอยยิ้มที่มุมปากก็ยิ่งเพิ่มความล้ำลึก

กลับมาถึงห้องทำงาน พอไป๋เสว่เอ๋อร์ผลักประตูเปิดออก ก็เห็นเผยลี่เชินที่ยืนอยู่ในห้องทำงานของเธอ

เผยลี่เชินดูเหมือนจะอารมณ์ไม่เลวนัก ในตอนที่มองเห็นไป๋เสว่เอ๋อร์สีหน้าอ่อนโยนขึ้นหลายระดับ “ไปไหนมา?”

“มีธุระออกไปข้างนอกนิดหน่อยค่ะ...” ไป๋เสว่เอ๋อร์ตอบกลับแบบลวกๆ “หนังสือการแข่งขันประมูลแก้เสร็จแล้วค่ะ”

ในขณะที่ไป๋เสว่เอ๋อร์พูด ก็รีบเดินไปยังหน้าโต๊ะทำงาน หยิบหนังสือการแข่งขันประมูลออกมาในลิ้นชักส่งให้กับเผยลี่เชินในทันที

“คุณลองดูหน่อยค่ะว่าแก้พอใช้ได้ไหม?”

เผยลี่เชินเปิดดูพอเป็นพิธี มุมริมฝีปากยกขึ้น “งานประกาศการแข่งขันประมูลในวันพรุ่งนี้ คุณไปเป็นเพื่อนผม เป็นไง?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ยิ้มออกมาเล็กน้อย “ไม่ใช่ผู้จัดการหลี่ของฝ่ายวางแผนไปเป็นเพื่อนคุณหรอคะ?”

เผยลี่เชินยักคิ้ว หัวเราะออกมาเบาๆพร้อมเอ่ยขึ้นว่า “ผมอยากให้คุณอยู่เป็นเพื่อนผม”

“ค่ะ ฉันไปเป็นเพื่อนคุณ” ไป๋เสว่เอ๋อร์พยักหน้าเล็กน้อย รับปากลงไป

ชั่วพริบตา ก็ถึงวันประกาศงานเปิดการประมูล สถานที่งานเปิดการประมูลจัดอยู่ที่ชั้นสองของโรงแรมซือไข่

หลังจากที่เผยลี่เชินพาไป๋เสว่เอ๋อร์และพนักงานติดตามเข้ามาในงาน ภายในงานก็ได้มีคนจำนวนมากที่มาถึงแล้ว

มีพนักงานบริการเข้ามาเชิญเข้าสู่ที่นั่ง นำพวกเขาไปยังตำแหน่งที่ดีที่สุดบริเวณตรงกลางของแถวแรกในทันที

การจัดตำแหน่งที่นั่งในงาน ในระดับนึงนั้นก็แสดงให้เห็นถึงท่าทีของผู้เปิดการประมูล แต่ยังไม่ทันรอให้เผยลี่เชินและไป๋เสว่เอ๋อร์ลงสู่ที่นั่ง ก็ได้ค้นพบว่าตำแหน่งด้านข้างของพวกเขา คือคนของบริษัทตระกูลเสิ่น！

เสิ่นหรูเฟิงนั่งไขว่ห้างอยู่ทางนั้น ดวงตาหยีขึ้นเล็กน้อยดูเหมือนยิ้มแต่กลับไม่ได้ยิ้มมองดูพวกเขาเดินเรียงแถวเข้ามา

ในตอนที่เห็นไป๋เสว่เอ๋อร์เดินผ่านจากทางด้านหน้าของเขา เขาถึงขั้นยังโบกมือส่งให้กับเธอ “คุณหนูไป๋ เจอกันอีกแล้วนะครับ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์คิดไม่ถึงว่า ในสถานที่แบบนี้ อยู่ต่อหน้าเผยลี่เชินขนาดนี้เสิ่นหรูเฟิงยังจะสามารถทักทายเธอ น้ำเสียงที่ใช้ยังดูสนิทสนมกันมากอีกด้วย

เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่ได้ส่งเสียงตอบ ก้าวขาเดินไปทางตำแหน่งที่นั่งต่อไป

เพิ่งจะนั่งลงมา ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็พบว่าสีหน้าของเผยลี่เชินค่อนข้างจะอึมครึมเล็กน้อย เป็นอย่างที่คิดเอาไว้จริงๆ เขาหันหน้ามาทางเธอ “คุณสนิทกับเขามาก?”

ในน้ำเสียงของเขาปะปนไปด้วยความไม่สบอารมณ์ ไป๋เสว่เอ๋อร์ฟังออกเป็นธรรมดาอยู่แล้ว เธอรีบส่ายศีรษะ เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แน่ใจว่า “ไม่สนิทค่ะ”