ตอนที่ 218 ไม่ปล่อยไปอย่างเด็ดขาด

ตอนที่ 218 ไม่ปล่อยไปอย่างเด็ดขาด

สีหน้าของชายหนุ่มที่อยู่ด้านข้างเยือกเย็นจนถึงขีดสุด ไป๋เสว่เอ๋อร์ฟังเสียงจอแจที่ดังขึ้นเรื่อยๆของแขกผู้ร่วมงานที่นั่งอยู่ทางด้านหลัง ก็อดไม่ได้ที่คิ้วจะขมวดเข้าหากันขึ้นมา

งานเก็บรายละเอียดส่วนท้ายที่สุดของหนังสือแผนการแข่งขันประมูลในครั้งนี้เป็นเธอที่ทำสำเร็จ ว่ากันตามหลักเหตุผล นอกจากผู้จัดการหลี่ของฝ่ายวางแผน เผยลี่เชิน และก็เธอแล้ว น่าจะไม่มีใครเคยเห็นต้นฉบับอันล่าสุด แต่นี่แพร่งพรายออกไปได้ยังไงกันล่ะ?

ไป๋เสว่เอ๋อร์คิดไม่ตกไม่ช้า ผู้จัดการหลี่ก็บรรยายจบ โค้งคำนับให้กับคนที่อยู่ด้านล่าง แขกผู้ร่วมงานนิ่งเงียบไปชั่วขณะ จากนั้นถึงได้มีเสียงปรบมือไม่กี่เสียงดังขึ้น

เสียหน้าจนถึงขีดสุด ประสบการณ์แบบนี้สำหรับเผยซื่อราชาแห่งวงการธุรกิจแล้ว นี่ไม่ใช่แค่การใส่ร้ายป้ายสีที่รุนแรงอย่างไม่ต้องสงสัย

ผู้จัดการหลี่ลงมาจากเวที มองดูเผยลี่เชินแล้วเอ่ยขึ้นด้วยท่าทีที่กลัวจนตัวสั่นงันงกว่า "ท่านประธานเผย ขอโทษครับ..."

เผยลี่เชินกวาดตามองเขาแวบหนึ่งอย่างเยือกเย็น ไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่หันไปมองอีกด้านหนึ่งแทน

ไป๋เสว่เอ๋อร์มองตามสายตาของเขาไป มองเห็นอีกด้านหนึ่ง เสิ่นหรูเฟิงนั่งอยู่กับหัวจั๋ว ทั้งสองคนกำลังพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน สถานการณ์ที่เห็นในตอนนี้ ได้ชัดเจนแล้ว

หนังสือการแข่งขันประมูลของบริษัทตระกูลเสิ่นแม้ว่าระดับความคล้ายคลึงกลับเผยซื่อจะสูงมาก แต่กลับสมบูรณ์แบบยิ่งกว่าเผยซื่อ บวกกับการบรรยายของตัวแทนบริษัทที่ประสบความสำเร็จยอดเยี่ยม ดังนั้น หัวจั๋วก็ต้องยิ่งโอนเอียงไปทางบริษัทตระกูลเสิ่นอย่างแน่นอน

รอจนหลังจากที่ตัวแทนของทุกบริษัทต่างก็ขึ้นบรรยายกันครบแล้ว หัวจั๋วก็ขึ้นเวทีกล่าวขอบคุณ และเป็นการแสดงว่าผลการชนะการประมูลจะประกาศออกมาให้เร็วที่สุด หลังจากนั้นก็เป็นเวลาบุฟเฟ่ต์อาหารว่างที่เตรียมไว้ให้กับแขกทุกคนภายในงาน

ครั้งนี้บริษัทจำนวนไม่น้อยต่างก็มาร่วมงานด้วยเฉยๆ ทุกคนไม่ได้มาเพื่อชนะการประมูล แต่เข้ามาเพื่อแลกเปลี่ยนความรู้กันและกัน คิดไม่ถึงว่าจะได้เห็นละครฉากนี้ของสองบริษัทใหญ่เผยซื่อและบริษัทตระกูลเสิ่น ก็ต้องตื่นเต้นดีอกดีใจขึ้นมาเป็นธรรมดาอยู่แล้ว

กลุ่มคนแตกกระจายกันอย่างคึกคัก เผยลี่เชินลุกยืนขึ้น หยิบโทรศัพท์มือถือเดินไปยังริมหน้าต่าง พอโทรติดก็ออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นว่า “เรื่องงานเปิดการประมูล ไปตรวจสอบมา！”

หนังสือการแข่งขันประมูลเอกสารลับแบบนี้ยังสามารถถูกแพร่งพรายออกไปได้ มากเพียงพอที่จะพิสูจน์ได้ว่าภายในของบริษัทไม่ปลอดภัยแล้ว ในขณะที่ยังไม่มีหลักฐานใดๆนั้น เขาจะไม่สงสัยใครง่ายๆอย่างเด็ดขาด รวมทั้งไป๋เสว่เอ๋อร์และผู้จัดการหลี่

วางสายโทรศัพท์ลง เผยลี่เชินหันหน้ากลับไป เห็นไป๋เสว่เอ๋อร์กำลังอยู่กับเสิ่นหรูเฟิงในบริเวณที่ไม่ไกลมากนัก ไม่รู้ว่ากำลังพูดอะไร ทันใดนั้น คิ้วของเขาก็ขมวดเข้าหากันแน่น สายตาดุดันขึ้นหลายระดับ

“คุณหนูไป๋ คุณไม่รู้สึกว่าช่วงนี้พวกเรามีวาสนาต่อกันมากเลยหรอครับ? ไม่ว่าจะเป็นการพบกันโดยบังเอิญหรือว่าทำงาน ก็มักจะได้พบกัน สู้เย็นนี้ผมเลี้ยงข้าวคุณ? ผมรู้จักร้านนึงอาหารทะเลสุดยอดมาก จะยอมมาเป็นเกียรติให้ผมไหม?”

นัยน์ตาของไป๋เสว่เอ๋อร์สะท้อนความเย็นชาออกมา คิดถึงเนื้อหาในหนังสือแผนการที่ตัวแทนบริษัทตระกูลเสิ่นขึ้นบรรยายเมื่อสักครู่นี้ ก็อดไม่ได้ที่จะโมโหขึ้นมาในทันที “ประธานเสิ่น เป็นคนอย่าไร้ศีลธรรมเกินไปนัก หนังสือแผนการแข่งขันประมูลของบริษัทพวกคุณมาได้ยังไง เกรงว่าในใจของคุณรู้ดีกว่าใครล่ะมั้งคะ?”

เสิ่นหรูเฟิงได้ยินดังนั้น ไม่โกรธกลับยังหัวเราะออกมาอีกด้วยว่า “คุณหนูไป๋หมายความว่ายังไงกันครับ? นี่คือรู้สึกว่าหนังสือแผนการของบริษัทเราลอกเลียนแบบมาจากหนังสือแผนการของเผยซื่องั้นหรอ? แต่เมื่อครู่นี้ตัวแทนของทั้งสองบริษัทขึ้นเวทีบรรยาย ต่างฝ่ายต่างอาศัยความสามารถของตนเอง ใครยอดใครแย่ ทุกคนต่างก็เห็นอยู่กับตา ในใจต่างก็มีการพิจารณาตัดสินเป็นของตัวเอง”

“คุณ！” ไป๋เสว่เอ๋อร์กำหมัดแน่น รู้มาตั้งนานแล้วว่าเสิ่นหรูเฟิงมีลิ้นเหมือนดังขลุ่ย เกรงว่าหากเธอไม่มีหลักฐาน พูดปากเปล่าคงเอาชนะเขาไม่ได้

เสิ่นหรูเฟิงหัวเราะขึ้นอย่างไร้ยางอาย เอ่ยขึ้นต่อไปว่า “คุณหนูไป๋ เย็นนี้จะไปทานข้าวด้วยกันกับผมไหมครับ?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ได้ยินดังนั้น ตัวเองก็เข้าใจในทันทีว่าสืบหาข่าวอะไรที่มีประโยชน์จากตัวเขาไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว จึงหันตัว เดินจากไปอย่างรวดเร็วภายในทันที

หันตัวเพิ่งจะเดินออกไปไม่กี่ก้าว พอเธอเงยหน้าขึ้น ก็เห็นเผยลี่เชินที่อยู่บริเวณไม่ไกลนัก กำลังจ้องมองเธอด้วยสายตาที่เยือกเย็น

ฝีก้าวของไป๋เสว่เอ๋อร์หยุดชะงักลง ในใจรู้ทันทีว่าตอนที่พูดคุยกับเสิ่นหรูเฟิงเมื่อครู่นี้จะต้องถูกเขาเห็นเข้าแล้วอย่างแน่นอน

เธอรีบเร่งฝีเท้าเดินขึ้นไปข้างหน้า รอเผยลี่เชินเอ่ยปากถาม ทว่าชายหนุ่มเพียงแต่จ้องมองเธออย่างเงียบๆ ไม่ได้เอ่ยคำถามอะไรออกมา ไป๋เสว่เอ๋อร์สูดหายใจเข้าเต็มปอด จากนั้นเอ่ยปากขึ้นมาว่า “เมื่อครู่นี้ฉันอยากลองไปหลอกถามอะไรจากปากของเขาหน่อย แต่เขาไม่ได้พูดอะไรออกมาเลย”

เผยลี่เชินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นเอ่ยปากขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบว่า “ผมได้ให้คนไปสืบหาแล้ว”

ใช้เวลาไม่นาน ก็สามารถที่จะรู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

ไป๋เสว่เอ๋อร์พยักหน้าเล็กน้อย เอ่ยปากถามความเห็นของเผยลี่เชินด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาว่า “พวกเราไปกันเถอะค่ะ?”

สีหน้าของเผยลี่เชินอืมครึมและเยือกเย็น เขาพยักหน้าเล็กน้อย พาไป๋เสว่เอ๋อร์กับผู้จัดการหลี่เดินนำออกไป

ยังไม่ทันที่จะเดินออกจากประตู อยู่ๆก็มีคนเข้ามา ขวางหน้าประตูเอาไว้ในทันที

“ประธานเผย ทำไมกลับเร็วขนาดนี้ล่ะ? ไม่อยู่ต่ออีกสักหน่อยรองานเลี้ยงอาหารว่างจบแล้วค่อยกลับหรอ?”