ตอนที่ 229
ตอนที่ 229 ฉันใช้หนี้แทนเธอ
October 28, 2026
ตอนที่ 229 ฉันใช้หนี้แทนเธอ
ออกมาจากบ้านเก่า เผยลี่เชินขึ้นรถสักครู่ก็โทรศัพท์ “เรื่องอีเมล์สืบไปถึงไหนแล้ว?
“อีกฝ่ายไม่ทิ้งร่องรอยใดๆ ไว้ ไม่มีกล้องวงจรปิด ไม่มีวิธีพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของไป๋เสว่เอ๋อร์ได้เลย แต่ก็ขจัดความสงสัยในตัวเธอได้อยู่”
เผยลี่เชินถามทันทีเมื่อได้ยินแบบนี้ “ยังไง?”
“ช่วงเวลาที่อีเมล์ถูกส่งออกไป ไป๋เสว่เอ๋อร์ไม่อยู่ในออฟฟิศ สามารถดูได้จากกล้องวงจรปิดที่ประตูหน้าบริษัท ตอนนั้นเธอไปพบเสิ่นหรูเฟิง อาศัยช่วงเวลาที่เธอไม่อยู่ มีคนอีเมล์ส่งออกไปจากคอมพิวเตอร์เธอ”
สายตาของเผยลี่เชินดูเคร่งขรึม ถามด้วยเสียงเย็นชา “พูดได้ว่าอาจจะเป็นเสิ่นหรูเฟิงกับหนอนบ่อนไส้ในบริษัท สมรู้ร่วมคิดกัน ตั้งใจให้ไป๋เสว่เอ๋อร์ออกไปแล้วหนอนตัวนั้นก็อาศัยจังหวะนี้ลงมือ”
เผยลี่เชินเข้าใจชัดเจนขึ้น จากนั้นเขาก็สั่งด้วยเสียงเข้ม “สืบต่อไป ทุกซอกทุกมุม ทุกคนอย่าให้เล็ดรอดการตรวจสอบไปได้”
“ครับ”
เผยลี่เชินหายใจลึก ลังเลก่อนจะถาม “โจ๋วฝันไปถึงรึยัง?”
“ถึงสิงคโปร์เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน”
“ดี บอกให้เขาคอยดูแลไป๋เสว่เอ๋อร์อย่างลับๆ หากไม่จำเป็นอย่าเปิดเผยตัว”
“ครับ”
หลังจากวางโทรศัพท์จิตใจของเผยลี่เชินรู้สึกสับสน ดูเหมือนครั้งนี้เขาจะเข้าใจเธอผิดจริงๆ รอให้งานยุ่งๆ ผ่านพ้นไปก่อน เขาจะรีบบินไปสิงคโปร์อย่างแน่นอน
เช้าวันถัดมา ในร้านกาแฟ เผยลี่เชินนั่งเผชิญหน้ากับเสิ่นหรูเฟิง
“หายากจริงๆ ที่ประธานเผยจะเชิญผมมาดี่มกาแฟ!” เสิ่นหรูเฟิงหัวเราะ ฟังดูเหมือนจะชมแต่สายตากลับประชดประชัน
“สนุกมากไหม?” เผยลี่เชินมองหน้าเขา น้ำเสียงเย็นชา
“สนุกอะไรเหรือ?” เสินหรูเฟิงทำแกล้งโง่ แต่มีรอยยิ้มที่สดใส “ประธานเผยค้นพบอะไรที่สนุกล่ะ? พาผมไปสนุกด้วยซิ?”
เผยลี่เชินไม่ต้องการพูดเรื่องไร้สาระอีกต่อไป ดังนั้นจึงพูดเข้าประเด็น “นายจัดการให้หนอนบ่อนไส้ขโมยหนังสือการประมูล แล้วก็ใส่ร้ายโยนความผิดให้ไป๋เสว่เอ๋อร์ เสิ่นหรูเฟิง นายคิดว่าฉันจะสืบไม่รู้หรือไง?”
เมื่อได้ยินแบบนี้ในที่สุดเสิ่นหรูเฟิงก็หยุดยิ้ม หยิบแก้วกาแฟขึ้นจิบ “กาแฟรสชาติไม่เลว”
เผยลี่เชินวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะอย่างแรง เสียงดัง “ปัง” “ไม่ควรทำตัวได้คืบจะเอาศอก”
“ประธานเผยไม่ควรพูดแบบนี้ คุณยังจำได้ไหมตอนแรกที่คุณเคยพูดไว้ ตอนแรกไม่คิดว่าผมจะเป็นคู่ต่อสู้ แต่มาตอนนี้ทั้งเสิ่นซื่อและเผยซื่อต่างอยู่บนเวทีเดียวกัน ไม่ใช่เพราะแบบนี้ถึงชนะการประมูลมาได้?” เสิ่นหรูเฟิงวางแก้วกาแฟแม้จะมีรอยยิ้ม แต่สายตาที่มองก็ทำให้คนกลัวได้ “ลมน้ำยังหมุนเวียนไปมา คำพูดบางคำก็ไม่สามารถพูด”
เผยลี่เชินยิ้มแบบเย็นชา “ใช้วิธีการลับหลังแบบนี้นายคิดว่าจะชนะได้สักกี่ครั้ง?”
เขาลุกขึ้นยืนมองเสิ่นหรูเฟิงด้วยสายตาเหยียดหยาม “ฉันขอเตือนนายไว้ก่อน ทางที่ดีห้ามมาแตะต้องคนของฉันอีก”
พูดจบเขาก็เดินตรงไปประตูทางออก
สีหน้าของเสิ่นหรูเฟิงดูไม่สนใจใยดี จ้องมองเงาของเผยลี่เชินที่ค่อยๆ ลับหายไป ยิ้มที่มุมปาก
เขาเองก็อยากเห็นว่าเขากับเผยลี่เชินใครจะไปได้ไกลกว่ากัน
สิบนาทีต่อมา สวี่เยว่หรูก็เดินมาจากอีกด้าน นั่งลงตรงหน้าเสิ่นหรูเฟิง
เธอถามด้วยน้ำเสียงประหม่า “พวกคุณคุยเรื่องอะไรกัน? เขาเริ่มสงสัยฉันแล้วใช่ไหม?”
เสิ่นหรูเฟิงเลิกคิ้วแล้วยิ้มให้ “เปล่า เขายังสืบไม่พบอะไร ดังนั้นจึงมาแค่ข่มขู่ฉัน”
สวี่เยว่หรูสบายใจเมื่อได้ยินแบบนี้ ชายตรงหน้าสังเกตสีหน้าของเธอที่เอาแต่ก้มหน้า “ทำไม? ตื่นเต้นขนาดนี้? กลัวเขาจับได้แล้วไล่เธอออกหรือ?”
สวี่เหว่หรูกัดริมฝีปาก ไม่พูดอะไร