ตอนที่ 228 การเข้าใจผิดต้องได้รับการแก้ไข

ตอนที่ 228 การเข้าใจผิดต้องได้รับการแก้ไข

เน็คไทเส้นนี้ดูเหมือนถูกออกแบบมาเป็นพิเศษสำหรับเผยลี่เชิน

พื้นเป็นสีน้ำเงิน ด้านบนเป็นเส้นประสีขาว ดูเป็นระเบียบเรียบร้อย ให้ความรู้สึกสบายตาเมื่อได้พบเห็น

ไป๋เสว่เอ๋อร์ก้าวเข้าไปโดยไม่ตั้งใจ จ้องมองเน็คไทเป็นเวลานาน จนคนขายออกมาแนะนำเน็คไทเส้นนี้

“สวัสดีคะคุณลูกค้า สนใจเน็คไทเส้นนี้ เดี๋ยวดิฉันจะหยิบให้ดูนะคะ?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์เรียกสติกลับมาอยากจะปฏิเสธ แต่แล้วก็พยักหน้าตอบรับโดยไม่รู้ตัว

เน็คไทเส้นนี้ถักทอด้วยความประณีตเป็นเงางาม แม้ว่าจะไม่สะดุดตามากเท่าไร แต่ก็ทำให้คนไม่อาจละสายตาได้

คนขายพูดต่อ “เน็คไทลายแบบนี้มีจำนวนจำกัด ผลิตแค่สองร้อยเส้นเท่านั้น แล้วตอนนี้ก็เหลืออยู่เพียงเส้นนี้เส้นสุดท้ายคะ”

ทันใดนั้นก็มีเสียงดังมากจากข้างๆ “พี่เสว่เอ๋อร์ พี่อยากซื้อเน็คไทใช่ไหม?”

เสี่ยวจางท่าทางกระตือรือร้น มองไปที่สายตาของไป๋เสว่เอ๋อร์

สีหน้าของไป๋เสว่เอ๋อร์ดูแปลกๆ เธอปฏิเสธโดยไม่รู้ตัว “เปล่า แค่ดูเฉยๆ”

เสี่ยวจางไม่เชื่อ จึงแกล้งชนไหล่ไป๋เสว่เอ๋อร์เบาๆ ด้วยรอยยิ้มคลุมเครือ “พี่เสว่เอ๋อร์ อย่ามาหลอกกันเลย พี่ตั้งใจซื้อให้ประธานเผยใช่ไหมคะ?”

“ซื้อให้ที่ไหนกัน” ไป๋เสว่เอ๋อร์ปฏิเสธ แต่ใบหน้ากับรู้สึกร้อนผ่าว

ทำไมเธอต้องซื้อให้เขาด้วย เขาไม่เชื่อใจเธอสักนิด ทำไมเธอต้องคิดถึงเขาด้วย

ไป๋เสว่เอ๋อร์เดินออกจากร้านไป เสี่ยวจางเดินตามพร้อมรอยยิ้ม “โอเค! พี่เสว่เอ๋อร์ ในเมื่อไม่ซื้อ งั้นพวกเราไปกันเถอะ”

เสี่ยวจางพูดต่อพร้อมยื่นมือดึงแขนของไป๋เสว่เอ๋อร์ จงใจพูดต่อ “พรุ่งนี้พวกเราคงไม่มีเวลามาเดิน...”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่สบายใจเมื่อได้ยินแบบนี้ ยังคงก้าวไปข้าวหน้า แต่ในใจกลับนึกเสียดาย

สายตายังคงมองไปที่ร้านที่เพิ่งเดินออกมา ไป๋เสว่เอ๋อร์กัดฟัน สักพักก็หันหลังรีบเดินกลับไปที่ร้านเสื้อบุรุษที่เพิ่งออกมา บอกกับคนขายโดยไม่ลังเล “ช่วยห่อเน็คไทเส้นนั้นให้ฉันที”

หลังจากอออกมาจากร้านเสื้อผ้าบุรุษ ใบหน้าเสี่ยวจางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ไม่พูดอะไร แต่ไป๋เสว่เอ๋อร์ยังคงสงบนิ่ง ใกล้จะเดินถึงทางออกประตู โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น

หยิบขึ้นมาดูปรากฏว่าเป็นอักษรจีนสามตัว “เผยลี่เชิน” ไป๋เสว่เอ๋อร์ลังเลจากนั้นก็ตัดสายทิ้งแล้วก็เก็บโทรศัพท์ไว้ที่เดิม

เสี่ยวจางที่อยู่ข้างๆ สังเกตอากัปกิริยาของเธอทุกย่าวก้าว อดไม่ได้ที่จะถาม “พี่เสว่เอ๋อร์ ทำไมพี่ถึงไม่รับโทรศัพท์ประธานเผยคะ?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์เงียบไม่ตอบ

เสี่ยวจางพอจะเข้าใจว่าเพราะอะไร จึงเงียบไม่พูดอะไรอีก

ระหว่างทางกลับโรงแรม บรรยากาศค่อนข้างแปลกไปถึงประตูโรงแรม เสี่ยวจางจึงพูดคุยกับเธอ “พี่เสว่เอ๋อร์ ฉันอิจฉาพี่กับประธานเผยมากเลย รู้สึกว่าพวกพี่เหมาะสมกันมาก เรื่องที่ประธานเผยลงโทษพี่ ฉันว่าเขาเองก็ไม่อยากให้เกิดขึ้น ถ้าหากมีโอกาส ก็ควรจะปรับความเข้าใจกัน ไม่เช่นนั้นความเข้าใจผิดก็จะมากขึ้นเรื่อยๆ”

เสี่ยวจางอายุน้อยกว่าไป๋เสว่เอ๋อร์แค่สองสามปี แต่เวลาพูด คำพูดของเธอเหมือนผู้ใหญ่มาก

ไป๋เสว่เอ๋อร์ลังเลสักครู่ก่อนจะพยักหน้ารับ เห็นเสี่ยวจางเดินเข้าไปในโรงแรม เธอก็กลับมามีสติ

กลับถึงห้องพักไป๋เสว่เอ๋อร์นั่งนิ่งที่เตียง คิดว่าระหว่างเธอกับเผยลี่เชินเป็นแค่ความเข้าใจผิดใช่ไหม?”

อีกด้านหนึ่ง เผยลี่เชินที่กำลังนั่งรถกลับคฤหาสน์ มองดูโทรศัพท์ที่ไม่มีคนรับสาย เขาขมวดคิ้วแน่น