ตอนที่ 227 เผยซื่อไม่ใช่ลูกพลับที่ใครจะเด็ดไปง่ายๆ

ตอนที่ 227 เผยซื่อไม่ใช่ลูกพลับที่ใครจะเด็ดไปง่ายๆ

อีกฝ่ายเป็นป้าจางที่รีบรับโทรศัพท์ “ฮัลโหล? คุณผู้ชาย”

เผยลี่เชินถามเสียงเข้ม “ป้าจาง มีเรื่องอะไร?”

“คุณไป๋เก็บข้าวของแล้วออกจากบ้านไป บอกว่าพรุ่งนี้ไปทำงานต่างประเทศ”

“ว่าไงนะ?” เผยลี่เชินขมวดคิ้ว เขาเพิ่มระดับเสียงให้ดังขึ้นโดยไม่รู้ตัว

เธอจะบินไปมะรืนไม่ใช่หรือ? ทำไมวันนี้เก็บของแล้วออกไปเลย?

กู้หลี่เหลียงซึ่งนั่งดื่มเหล้าอยู่ข้างๆ เห็นผิดสังเกต จึงรีบถาม “มีอะไรหรือ?

เผยลี่เชินฟังที่ป้าจางพูดไม่กี่ประโยค ก็ตอบกลับเสียงเข้ม “อืม”

หลังจากวางสาย เผยลี่เชินก็วางแก้วเหล้าที่อยู่ในมือลุง “ไป๋เสว่เอ๋อร์เก็บของออกไปแล้ว”

ขณะพูดเขาก็ก้าวเท้าเดินออกไปข้างนอก กู้หลี่เหลียงรีบตามเขาไป “อะไร? เธอไปไหน?”

“ไม่รู้ซิ สงสัยยังโกรธอยู่ ก็เลยไปเลย ฉันจะโทรถามอยู่เนี่ย”

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือ สั่งให้คนตามหาที่อยู่ของไป๋เสว่เอ๋อร์ ทั้งคฤหาสน์ตระกูลไป๋ โรงแรมที่เธอไปค้างเมื่อคืน ยังมีที่บริษัทอีก สถานที่ทั้งหมดที่คาดว่าเธอจะไปพักอาศัย เขาให้คนไปตามหาแต่ก็ไม่พบ โทรไปเธอก็ไม่รับสาย

เผยลี่เชินกลับมาคฤหาสน์ด้วยความอึดอัดใจ มาถึงห้องนอน ของใช้ที่ไป๋เสว่เอ๋อร์ใช้อยู่เป็นประจำก็ไม่อยู่ที่โต๊ะแล้ว ในตู้เสื้อผ้าก็มีเสื้อผ้าเหลือเพียงไม่กี่ชุด

ไม่รู้จะทำอย่างไรดี เผยลี่เชินจิตใจว่างเปล่า

ในที่สุดสายตาของเขาเหลือบไปมองเห็นกระดาษโน้ตที่หัวเตียง เขาหยิบขึ้นมาอ่านดู ในนั้นเขียนเป็นอักษรเรียงกันเป็นแถว : ขอไปทำความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมใหม่ล่วงหน้าก่อน

ประโยคง่ายๆ พูดชัดเจนถึงสาเหตุที่เธอรีบไป ไม่ได้พูดถึงอย่างอื่น

เผยลี่เชินกำกระดาษโน้ตไว้แน่น ในใจยังคงสับสนว่าไป๋เสว่เอ๋อร์จงใจที่จะไปล่วงหน้าด้วยเหตุผลเพียงแค่นี้ใช่หรือไม่

ช่างเถอะ! เธอไปล่วงหน้าก็ดี อีกสองวันเขาค่อยไปตามหาเธอที่สิงคโปร์

แต่เรื่องมันไม่ง่ายอย่างที่คิดไว้แต่แรก เผยลี่เชินวางแผนให้ฉีเฟิงไปจองตั๋วเครื่องบิน แต่ใครจะไปรู้ได้ว่าจู่ๆ ก็มีเรื่องวิ่งมาหาเขา

ล่าสุดเรื่องของเจ้าของสแคว์หั้นต๋าเกิดปัญหามากมาย สะสมมาจนถึงตอนนี้ ทั้งสองฝ่ายยังไม่สามารถปรึกษาหารือเพื่อหาวิธีแก้ไขได้

เรื่องนี้ไม่สามารถแก้ไขได้ภายในวันเดียว สำหรับเผยซื่อมันคือภาระ ครั้งล่าสุดเรื่องที่เจ้าของธุรกิจล็อบบี้เผยซื่อก็ขยายวงกว้างออกไป ใครจะรู้ครั้งหน้าพวกเขาจะทำอะไรอีก อีกอย่างเรื่องนี้มันง่ายมากที่จะถูกคนอื่นใช้ประโยชน์ แต่เป็นอันตรายมากสำหรับเผยซื่อ

การพบปะเจรจาเป็นครั้งที่สามกับตัวแทนร้านค้า ครั้งนี้เผยซื่อจะไม่ยอมเสียเวลาอีก จึงถามออกไปตรงๆ “คุณพูดมาเลยดีกว่าว่าต้องการอะไร?”

ตัวแทนเจ้าของร้านค้าคนหนึ่งเป็นชายอายุประมาณสี่สิบกว่าๆ เมื่อก่อนเคยมีประสบการณ์ทางการค้า จึงถูกส่งมาให้เป็นคนเจรจากับพวกเขา

“สิ่งที่พวกเราต้องการก็ไม่มีอะไรยุ่งยาก ถ้าหากห้างสรรพสินค้าใหม่สร้างเสร็จแล้ว พวกคุณต้องจัดสรรร้านค้าใหม่ ตามกำหนดเดิมของพวกคุณ ไม่เช่นนั้นก็คืนเงินที่พวกเราจ่ายไปตั้งแต่แรก

สายตาเผยลี่เชินเคร่งเครียด พูดด้วยเสียงเย็นชา “แต่พวกคุณก็ควรรู้ คนที่รับเงินพวกคุณไปตั้งแต่แรกไม่ใช่เผยซื่อ”

อีกฝ่ายปฏิเสธ “แต่เผยซื่อรับช่วงการบริหารพื้นที่ร้านค้า ก็ต้องรับผิดชอบพวกเรา”

เผยลี่เชินเงียบไป จากนั้นมองไปที่ฉีเฟิงที่อยู่ข้างๆ แล้วถาม “ฝ่ายการเงินเก็บสถิติไว้ไหม?”

“เก็บไว้เรียบร้อยดีครับ” ฉีเฟิงหยิบเอกสารส่งให้

เผยลี่เชินรับเอกสารแล้วพลิกไปมา จากนั้นก็ส่งเอกสารให้กับตัวแทนเจ้าของร้านค้า “พวกเรายินดีจัดสรรร้านค้าให้ใหม่ แต่ค่าเช่าไม่สามารถเป็นไปตามข้อสัญญาก่อนหน้าของพวกคุณได้ นี่คือข้อเรียกร้องของพวกเรา ถ้าพวกคุณรับไม่ได้ พวกเราก็ไม่จำเป็นต้องเจรจากันอีก”

ตัวแทนเจ้าของมองดูแล้ว ขมวดคิ้วดูเหมือนไม่ยอมรับ เผยลี่เชินลุกขึ้นก่อนที่เขาจะพูดอะไรต่อไป

ใบหน้าเขาดูเย็นชาพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “พวกคุณคิดให้ดีก่อนนะ ถ้าพวกคุณไม่ยอมรับ พวกเราก็จะดำเนินการตามกฎหมายต่อไป”

พูดจบเขาก็เดินจากไปโดยไม่รอยให้อีกฝ่ายตอบโต้