ตอนที่ 226
ตอนที่ 226 ใครที่ใส่ใจจริงๆ
October 28, 2026
ตอนที่ 226 ใครที่ใส่ใจจริงๆ
หลังจากเก็บเอกสารข้อมูลที่ต้องการเรียบร้อยแล้ว ไป๋เสว่เอ๋อร์ออกจากบริษัทกลับไปคฤหาสน์
พอเข้าไปก็เจอป้าจางออกมาทักทาย ถามด้วยรอยยิ้ม “คุณไป๋ในที่สุดก็กลับมาแล้ว เห็นคุณออกไปเมื่อคืน ป้าเองก็เป็นห่วง”
ได้ยินคำพูดอบอุ่นใจเช่นนี้ไป๋เสว่เอ๋อร์จึงยิ้มให้ป้าจาง “ป้าจางคะ ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ ฉันดูแลตัวเองได้คะ”
พูดจบเธอก็เดินขึ้นไปชั้นบน
“คุณไป๋!” ป้าจางเดินไปขวางและดึงเธอไว้ “จะไม่กินอะไรสักหน่อยรึคะ? วันนี้มี....”
คุณผู้ชายกำชับให้เธอทำเกี๊ยวน้ำใสและบะหมี่ทะเล
ไป๋เสว่เอ๋อร์พยักหน้า “ไม่คะ ฉันกินมาแล้ว”
“แบบนี้....” ป้าจางไม่มีคำพูดใดต่อ จึงได้แต่ปล่อยไป๋เสว่เอ๋อร์ไป
กลับถึงห้องไป๋เสว่เอ๋อร์หยิบกระเป๋าเดินทางออกมา เก็บเสื้อผ้าและของใช้ใส่กระเป๋าเดินทางเรียบร้อยแล้ว จึงหิ้วกระเป๋าออกไป
ป้าจางตะลึงตกใจเมื่อเห็นไป๋เสว่เอ๋อร์กำลังหิ้วกระเป๋าเดินทางออกไปทางประตู จนถือผ้าขี้ริ้วติดมือไว้ “คุณไป๋....คุณ.... นี่คือ....”
ไป๋เสว่เอ๋อร์อธิบาย “ป้าจาง ฉันจะไปทำงานนอกสถานที่ที่สิงคโปร์ พรุ่งนี้เช้าไปขึ้นเครื่อง วันนี้ก็เลยจะออกไปอยู่ข้างนอก พรุ่งนี้จะได้ตรงไปสนามบินเลย”
ป้าจางได้ยินว่าไปทำงาน แม้จะสงสัย แต่ก็พยักหน้ารับทราบ “คะ”
หลังจากเห็นไป๋เสว่เอ๋อร์ออกจากประตูใหญ่ไปแล้ว ป้าจางลังเลว่าจะโทรแจ้งเผยลี่เชินดีไหม
ผ่านไปสองสามวินาที ป้าจางหยิบโทรศัพท์กดเบอร์ของเผยลี่เชิน
“กริ๊ง....กริ๊ง....”
โทรศัพท์ที่โต๊ะดังขึ้น แต่ไม่มีคนรับสาย
เผยลี่เชินไปเป็นเพื่อนเหอหลิงเฟิงเพื่อเลือกไวน์ พอกลับมาถึงที่โต๊ะอาหารเสียงดังจากโทรศัพท์มือถือก็ดับไปแล้ว
ตอนแรกเหอหย่าหานก็อยากบอกเผยลี่เชิน แต่พอมาคิดอีกที กลัวว่าจะเป็นไป๋เสว่เอ๋อร์โทรมา จึงแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น ไม่พูดอะไร
“ลี่เชิน..อะ! นานแล้วนะที่เธอไม่ได้มานั่งดื่มไวน์เป็นเพื่อนลุงแบบนี้!”
เหอหลิงเฟิงพูดขณะที่เขาเทไวน์ให้เผยลี่เชิน
สีหน้าของเผยลี่เชินดูอ่อนโยน “ลุงเหอ หากผมว่าง งานไม่ยุ่ง ผมก็จะมาทุกวัน”
เหอหลิงเฟิงยิ้ม “เธอพูดเองนะ อย่าดีแต่พูดนะ!”
“แน่นอนครับ”
เผยลี่เชินชนแก้วกับเหอหลิงเฟิง จากนั้นก็ดื่มไวน์จนหมด
ดื่มติดต่อกันหลายแก้ว จนเหอหย่าหานทนดูไม่ไหว เธอจึงหันไปมองเหอหลิงเฟิงพร้อมกับพูดต่อ “พ่อคะ อย่ามัวแต่ดื่มอย่างเดียว กินกับแกล้มด้วยซิคะ”
เหอหลิงเฟิงหัวเราะ “ไม่สบายใจ ใช่ไหม?”
เหอหย่าหานหน้าแดง รีบปฏิเสธ “อะไรคะ หนูแค่ห่วงร่างกายคุณพ่อคะ”
เหอหลิงเฟิงหัวเราะไม่พูดต่อ แต่สีหน้าของเผยลี่เชินดูเฉยเมย
บรรยากาศดูแปลกไป เหอหลิงเฟิงจึงเปลี่ยนหัวข้อสนทนา “อ้อ....ช่วงนี้บริษัทเป็นไงบ้าง? ฉันเห็นมีข่าวเกี่ยวกับเผยซื่ออยู่บ่อยๆ”
“ช่วงนี้มีเรื่องยุ่งค่อนข้างเยอะ ผมกำลังจัดการอยู่...”
คุยไปคุยมาก็มาถึงช่วงสุดท้ายของอาหาร เผยลี่เชินเป็นเพื่อนดื่มไวน์กับเหอหลิงเฟิง สุดท้ายเหอหลิงเฟิงจึงพูดต่อ “ลี่เชิน วันนี้นั่งดื่มไวน์กับเธอดีกว่านั่งกินข้าวที่บ้าน แต่ตอนนี้ดึกมากแล้ว...”
เผยลี่เชินยิ้มพร้อมปฏิเสธ “ไม่เป็นไร ผมมีคนขับรถมาด้วย”
ฟังเขาพูด เหอหลิงเฟิงก็ไม่มีเหตุผลอะไรจะอ้างอีก ได้แต่พยักหน้า จึงพูดต่อ “งั้น..ก็เดินทางโดยสวัสดิภาพนะ”
ขณะพูดก็หันไปมองเหอหย่าหานข้างๆ “หย่าหานไปส่งลี่เชินที”
เหอหย่าหานรีบพยักหน้า ไปส่งเผยลี่เชินที่ประตู
“ส่งแค่นี้เถอะ ข้างนอกหนาว”
เผยลี่เชินพูดจบก็ลงจากบันไดแต่เหอหย่าหานกลับยื่นมือดึงแขนเขาไว้ “ลี่เชิน!”