ตอนที่ 250
ตอนที่ 250 ยิ่งนานวันเข้าก็ยิ่งดูซับซ้อน
October 28, 2026
ตอนที่ 250 ยิ่งนานวันเข้าก็ยิ่งดูซับซ้อน
หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ภายในหัวใจของเผยลี่เชินก็ได้คำตอบที่แน่ชัดเรียบร้อยแล้ว เขาจ้องมองไปที่ผู้ชายคนนั้นที่กำลังนอนอยู่ที่พื้น พร้อมกับพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “แกยังรู้อะไรอีก พูดออกมาให้หมด”
ผู้ชายคนนั้นสั่นเทิ้มไปทั้งตัว “เรื่องอื่น ผมไม่รู้แล้วครับ...”
“โทรศัพท์หาผู้หญิงคนนั้น นัดให้เธอออกมา”
“เบอร์โทรศัพท์ของเธอติดต่อไม่ได้ครับ ผมลองมาแล้ว... เธอบอกว่ารอให้เธอติดต่อมาฝ่ายเดียว เธอไม่ยอมรับโทรศัพท์ของผมเลยครับ...”
เมื่อได้ยินดังนั้น เผยลี่เชินก็ฮึดฮัดออกมาด้วยความไม่พอใจ เขาคาดไม่ถึงว่าจินจิงจิงจะคิดมาแล้วรอบคอบได้ขนาดนี้
เขากดเลื่อนปิดกระจกหน้าต่าง พร้อมกับมองไปทางโจ๋วฝันที่อยู่ด้านนอก และพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “จัดการมันต่อไป เอาให้คนอื่นไม่มีทางจำหน้าของมันได้”
ในเมื่อต้องรอให้จินจิงจิงเป็นฝ่ายติดต่อผู้ชายคนนั้นมา ถ้าเกิดผู้ชายคนนั้นไม่รายงานการเคลื่อนไหวของไป๋เสว่เอ๋อร์ในช่วงนี้กลับไปแล้วล่ะก็ ภายในไม่กี่วัน จินจิงจิงจะต้องติดต่อเขามาอย่างแน่นอน
และเมื่อถึงเวลานั้น ขอแค่ให้จินจิงจิงได้เห็นสภาพใบหน้าและจมูกอันบวมปูดของผู้ชายคนนี้เท่านั้น เธอก็จะเข้าใจสถานการณ์ทั้งหมดขึ้นมาอย่างแน่นอน
นี่เป็นเพียงคำเตือนเล็กๆ ที่ส่งถึงเธอเท่านั้น ถ้าเกิดเธอคิดจะวางแผนลงมือทำอะไรอีกล่ะก็ ครั้งหน้ามันจะไม่ง่ายแบบนี้แน่
หลังจากลงมือทำร้ายผู้ชายคนนั้นแล้ว ใบหน้าและจมูกของผู้ชายคนนั้นก็ฟกช้ำและบวมปูดอย่างมาก เขาถูกทิ้งไว้ที่ลานจอดรถใต้ดินตรงนั้น ส่วนเผยลี่เชินที่นั่งอยู่ภายในรถยนต์ ก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและกดโทรออก
ในไม่ช้า ปลายสายก็รับในทันที
“ความลับดำมืดพวกนั้นที่จินจิงจิงให้คุณเก็บมันเอาไว้ก่อนหน้านี้ คุณเอามันออกมาเปิดโปงให้คนอื่นรู้ได้เลย”
เดิมทีนั้นนึกว่าจินจิงจิงจะเป็นแค่ปลาซิวปลาสร้อย คงไม่กล้าคิดที่จะลงมือกับไป๋เสว่เอ๋อร์ด้วยตัวเองอย่างแน่นอน แต่ทว่าเมื่อดูจากสถานการณ์ในตอนนี้แล้ว ความกล้าของเธอยิ่งนานวันก็ยิ่งเพิ่มขึ้นมากทีเดียว
การที่เธอแกล้งท้องและหลอกทั้งเผยอี้และคุณพ่อเผย เพื่อให้สามารถก้าวเท้าเข้าไปในตระกูลเผยได้ ก็ถือว่าจบเรื่องไปแล้ว แต่การที่เธอคิดที่จะทำร้ายคนของเขานั้น เขาไม่มีวันยอมได้เด็ดขาด!
ในเมื่อให้โอกาสเธอแล้ว แต่เธอก็ยังไม่คิดที่จะปรับปรุง ตอนนี้ก็อย่ามาหาว่าเขาไร้ความเมตตาก็แล้วกัน
เมื่อดูหนังกับเจียงหวั่นหวั่นเสร็จแล้ว ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็รู้สึกอารมณ์ดีอย่างมาก เธอโบกรถเรียกแท็กซี่และกลับไปยังคฤหาสน์ทันที
เมื่อเธอเดินเข้าไปภายในคฤหาสน์ ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็เห็นว่ามีเพียงโคมโฟดวงเล็กเปิดสลัวอยู่ในห้องรับแขกเท่านั้น และป้าจางเองก็ดูเหมือนว่าจะไม่อยู่ที่นั่นด้วย
ดูเหมือนว่าตอนนี้คงจะค่ำมืดมากแล้ว ป้าจางและคนอื่นๆ คงเข้าไปพักผ่อนกันหมดแล้วล่ะ
ไป๋เสว่เอ๋อร์เปลี่ยนไปสวมรองเท้าแตะ และรีบเดินขึ้นไปข้างบนอย่างเบาๆ พร้อมกับผลักประตูเปิดเข้าไปในห้องนอนอย่างเบามือ
เธอค่อยๆ ก้าวเท้าย่องเข้าไปในห้องและเดินไปเรื่อยๆ ภายใต้ความมืดมิด เธอกลัวว่าเสียงเปิดไฟของเธออาจจะไปปลุกเผยลี่เชินที่กำลังนอนหลับเข้าได้ ทันใดนั้น เสียง “ปึง” ก็ดังขึ้นมา เธอบังเอิญเตะของบางอย่างที่หนักอึ้งเหลือเกินเข้าให้ เธอเจ็บที่หัวแม่เท้าของเธออย่างมาก เจ็บจนน้ำตาไหลออกมาเลยทีเดียว
โชคยังดีที่บนเตียงขนาดใหญ่นั้นไม่ปรากฏความเคลื่อนไหวใดๆ เกิดขึ้น ไป๋เสว่เอ๋อร์จึงถอนหายใจด้วยความโล่งใจ เธอค่อยๆ คลำหาทางและเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ อีกครั้ง ทันใดนั้น เสียง “แป๊ะ” ก็ดังขึ้น จู่ๆ ไฟในห้องนอนก็สว่างขึ้นมาเสียได้
ห้องนอนที่เคยมืดสนิทก็พลันสว่างขึ้นมาทันตาเห็น ไป๋เสว่เอ๋อร์ชะงักเล็กน้อย เธอหันหลังกลับไปมองที่สวิตช์ไฟบริเวณทางเข้าห้องในทันที และเธอก็มองเห็นร่างที่สูงใหญ่ของใครบางคนกำลังยืนอยู่ที่ประตู
เผยลี่เชินจ้องมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความขบขัน เขาเลิกคิ้วขึ้นพร้อมกับเอ่ยปากถามว่า “ทำตัวเหมือนโจรแบบนี้ คุณคิดที่จะทำอะไรเหรอ”
“ฉัน......” ไป๋เสว่เอ๋อร์อ้ำอึ้งไปครู่หนึ่ง “คุณยังไม่นอนเหรอคะ”
“อืม” เผยลี่เชินก้าวไปข้างหน้าเล็กน้อย ทันทีที่เขาเอื้อมมือของเขาออกมา เขาก็คว้าตัวหญิงสาวเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของเขา เขาก้มหน้ามองไปที่เธอด้วยสายตาอันลึกซึ้ง พร้อมกับพูดขึ้นมาว่า “ผมรอคุณอยู่”
คำไม่กี่คำที่แสนเรียบง่าย ทำให้หัวใจของไป๋เสว่เอ๋อร์ถูกจู่โจมด้วยความอบอุ่นจากชายหนุ่มในทันที เธอเอื้อมมือออกไป และกอดคอของเผยลี่เชินเอาไว้ พร้อมกับเอียงคอเล็กน้อยและถามออกไปว่า “จริงเหรอคะ”
“จริงสิครับ” เมื่อได้ฟังคำถามที่ถามกลับมาของหญิงสาว เผยลี่เชินก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มขึ้นมาเบาๆ เขายกมือขึ้นและลูบศีรษะน้อยๆของหญิงสาว “เมื่อเย็นสนุกไหมครับ”
ไป๋เสว่เอ๋อร์พยักหน้า “หนังสนุกมากเลยค่ะ คราวหน้าพวกเราไปด้วยกันดีไหมคะ”
เผยลี่เชินมักไม่ชอบสถานที่ที่มีคนพลุกพล่านเต็มไปหมด โดยฉพาะโรงหนังซึ่งเป็นสถานที่ที่เขาไม่ชอบเอาเสียเลย เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แต่แล้วเขาก็พยักหน้าตอบตกลง
ดูเหมือนว่าการแสดงออกของเผยลี่เชินนั้นดูแปลกๆ ไปจนสามารถสังเกตเห็นได้อย่างชัดเจน ไป๋เสว่เอ๋อร์จึงอดไม่ได้ที่จะถามกลับไปว่า “ไม่ชอบเหรอคะ”