ตอนที่ 259 ไม่มีโอกาสที่สองอีกต่อไปแล้ว

ตอนที่ 259 ไม่มีโอกาสที่สองอีกต่อไปแล้ว

ทันทีที่พวกเขามาถึงโรงพยาบาลอย่างรวดเร็ว ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็รีบเข้าไปรักษาตัวยังห้องรักษาผู้ป่วย หลังจากที่หมอพยาบาลช่วยประคบเย็นที่บริเวณบาดแผลของเธอแล้ว บริเวณแผลที่โดนน้ำร้อนลวกก็ทุเลาขึ้นค่อนข้างมากทีเดียว

โชคดีที่บริเวณแผลน้ำร้อนลวกนั้นไม่ได้รุนแรงมากเท่าไร แค่เพียงทาครีมและใช้ผ้าพันแผลปิดแผลเอาไว้ เท่านี้บาดแผลก็ได้รับการดูแลรักษาจนเกือบหายดีเรียบร้อยแล้ว

คุณหมอจ่ายครีมยาทาแผลน้ำร้อนลวกให้ จากนั้นก็กำชับเธอว่า “ถ้าจะให้ดีที่สุดคือช่วงนี้ต้องอย่าให้แผลโดนน้ำนะครับ แล้วก็งดรับประทานอาหารทะเลในช่วงนี้ก่อน ทานได้แต่อาหารรสจืด แล้วก็พักผ่อนให้มากๆ ครับ”

ลู่เหยาไม่รอให้ไป๋เสว่เอ๋อร์เอ่ยปากตอบกลับไป เขากลับรีบเอ่ยปากตอบรับคุณหมอออกไปแทน “ขอบคุณมากนะครับ คุณหมอ พวกเราจะทำตามนั้นครับ”

เมื่อรับครีมยาทาเรียบร้อยแล้ว ลู่เหยาก็พาไป๋เสว่เอ๋อร์ออกจากห้องรักษาผู้ป่วย เขาเอ่ยปากพูดขึ้นมาอย่างนุ่มนวลว่า “ขอโทษด้วยนะครับ เป็นเพราะผมไม่ได้ดูแลคุณเป็นอย่างดี เลยทำให้คุณต้องมาบาดเจ็บเสียได้”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ยิ้มให้กับเขา “รุ่นพี่ลู่ รุ่นพี่อย่าพูดแบบนี้เลยค่ะ มันเป็นแค่อุบัติเหตุเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้นเอง อย่าไปคิดมากเลยค่ะ”

ลู่เหยายิ้ม “ไม่ว่าคุณจะพูดอย่างไร ยังไงวันนี้ก็ถือว่าเป็นความผิดของผม ผมขอพาคุณไปเลี้ยงข้าวก็แล้วกัน ครั้งนี้คุณปฏิเสธผมไม่ได้แล้วนะ”

“แต่ว่า...ฉันยังไม่เลิกงานเลยนะคะ” ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกลังเลเล็กน้อย “ไว้เราค่อยนัดไปทานข้าวกันวันอื่นดีไหมคะ”

จากนั้นไป๋เสว่เอ๋อร์ก็เดินไปที่หน้าลิฟต์ ลู่เหย้าอยปากถามออกไปอย่างสุภาพว่า “เสว่เอ๋อร์ ผมนัดคุณตั้งหลายครั้งแล้ว แต่คุณไม่เคยยอมออกไปไหนมาไหนกับผมสองคนเลย หรือว่าคุณมีเหตุผลอื่นอยู่ในใจกันแน่ครับ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์นิ่งไปเล็กน้อย และก่อนที่เธอจะพูดอะไรออกมานั้น หูของเธอก็ได้ยินเสียงของชายหนุ่มดังขึ้นมาอีกครั้งว่า “ผมรู้แล้ว คุณมีแฟนแล้วสินะ”

เธอหันกลับไปมองลู่เหยาด้วยความประหลาดใจอย่างมาก “รุ่นพี่......รู้ด้วยเหรอคะ”

ลู่เหยาพยักหน้า รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความขมขื่นปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา “ตอนแรกที่ผมเพิ่งกลับมาที่นี่ ผมก็ยังไม่แน่ใจเท่าไร แต่ตอนหลังมาผมก็บังเอิญได้ยินคนอื่นเขาพูดกันว่าคุณมีเจ้าของเสียแล้ว”

เขานิ่งไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็พูดต่อไปว่า “แต่ถ้าเกิดผมในฐานะรุ่นพี่ของคุณ จะขอเลี้ยงข้าวคุณสักมื้อ ก็คงจะไม่มีที่ไหนที่เราจะไปไม่ได้หรอกใช่ไหมครับ”

“รุ่นพี่ลู่คะ พี่อย่าคิดมากเลยค่ะ ไว้พวกเราว่างเมื่อไร ค่อยนัดเจอกันใหม่ก็ยังไม่สายไปนะคะ”

ลู่เหยาพยักหน้าอย่างลังเล “ครับ ถ้าอย่างนั้นผมจะไปส่งคุณนะ”

เป็นเพราะว่าเมื่อสักครู่นี้ไป๋เสว่เอ๋อร์ต้องจัดการกับแผลน้ำร้อนลวก ทำให้เธอต้องถอดเสื้อสเว็ตเตอร์ตัวนอกออก ทั่วทั้งร่างกายของเธอตอนนี้เหลือเพียงแต่เสื้อเชิ้ตด้านในกับเสื้อกันหนาวเท่านั้น เมื่อเธอเดินมาถึงประตูหน้าของโรงพยาบาล ทันทีที่มีลมหอบเอาความเย็นจัดพัดมาต้องตัวเธอ ไป๋เสว่เอ๋อร์อดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้านเป็นทั้งตัวด้วยความหนาวเย็น

เมื่อลู่เหยาสังเกตเห็นถึงความเปลี่ยนแปลงของหญิงสาว เขาก็รีบถอดเสื้อคลุมตัวนอกของเขาออก และนำมันวางคลุมลงบนไหล่ของไป๋เสว่เอ๋อร์อย่างรวดเร็ว

ในใจของไป๋เสว่เอ๋อร์อยากที่จะปฏิเสธออกไป แต่กลับได้ยินลู่เหยาพูดออกมาอย่างสุภาพว่า “วันนี้ที่คุณบาดเจ็บมันก็เป็นเพราะผมนะครับ ช่วงนี้อุณหภูมิก็ต่ำลง ยังไงผมก็ควรจะต้องดูแลคุณนะครับ”

เมื่อเห็นทัศนคติที่แนวแน่ของชายหนุ่มแบบนี้แล้ว ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็ไม่กล้าที่จะพูดอะไรออกมาอีก และยอมให้เสื้อคลุมนอกของเขาวางอยู่บนไหล่ของตัวเองต่อไป

ทั้งสองคนเดินเคียงข้างกันไปถึงบริเวณบันไดทางเข้า ลู่เหยาเอื้อมมือของเขาออกไป และคอยประคองแขนของไป๋เสว่เอ๋อร์อย่างเป็นธรรมชาติ “ระวังบันไดครับ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกลำบากใจกับความระมัดระวังของเขา เธอก็หันไปยิ้มให้กับเขา “ขอบคุณค่ะ รุ่นพี่”

เมื่อเธอก้าวลงบันไดไปได้ไม่กี่ขั้น หลังของไป๋เสว่เอ๋อร์ก้รู้สึกเย็นวาบขึ้นมาในทันที เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นโดยบังเอิญ เธอก็พบกับเผยลี่เชินที่ยืนอยู่ที่ขั้นบันไดล่างสุดซึ่งห่างกับเธอออกไปไม่กี่ขั้น

ทันใดนั้น ร่างกายของเธอก็แข็งทื่อไปชั่วครู่ เมื่อเผชิญหน้าเข้ากับสายตาที่แสนเย็นชาของชายหนุ่ม ชั่วครู่นั้นเธอก็รู้สึกทำอะไรไม่ถูกขึ้นมาในทันที

เธอคาดไม่ถึงว่าเผยลี่เชินจะมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ในเวลาแบบนี้ และยังต้องมาเห็นพวกเธอสองคนในสภาพที่ดูใกล้ชิดสนิทสนมกันแบบนี้ด้วย เธอรีบชักมือของตัวเองออกมาจากมือของลู่เหยาในทันที พร้อมกับเดินลงบันไดไปและเอ่ยปากถามชายหนุ่มว่า “คุณมาที่นี่ได้ยังไงคะ”

เผยลี่เชินก้าวไปข้างหน้าเล็กน้อย พร้อมกับถามหญิงสาวอย่างแผ่วเบาว่า “แฟนของผมโดนน้ำร้อนลวก คิดว่าผมจะทนนั่งอยู่เฉยๆ โดยไม่สนใจได้เหรอ”