ตอนที่ 260 เธอเป็นภาระของเขาใช่ไหม

ตอนที่ 260 เธอเป็นภาระของเขาใช่ไหม

เผยลี่เชินขมวดคิ้ว และปฏิเสธออกมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาว่า “เปล่าสักหน่อย ทำไมผมจะต้องหึงเขาด้วย”

เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มมีทีท่าปฏิเสธไม่ยอมรับ ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็ยิ้มกว้างและได้แต่เออออตามที่ชายหนุ่มพูด “ไม่หึงก็ไม่หึงค่ะ ตอนนี้ก็สายมากแล้ว พวกเราไปกินข้าวกันดีกว่านะ!”

จะว่าไปแล้ว ผู้ชายที่หึงแล้วแต่กลับปากแข็งไม่ยอมรับว่าหึงนี่ มันช่างน่ารักเหลือเกิน

เมื่อพวกเขาทานอาหารกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว เผยลี่เชินก็อารมณ์ดีขึ้นเล็กน้อย ไป๋เสว่เอ๋อร์ควงแขนของชายหนุ่ม พร้อมกับเดินออกมาจากร้านอาหาร เมื่อเธอเหลือบไปเห็นร้านขายของเล็กๆ ของชายคนหนึ่ง เธอก็ดึงแขนของเผยลี่เชิน และถามออกไปอย่างแผ่วเบาว่า “อยากช้อปปิ้งหน่อยไหมคะ”

เผยลี่เชินขมวดคิ้ว ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ค่อยเต็มใจเสียเท่าไร แต่เมื่อเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของหญิงสาวเข้า ในที่สุด เขาก็พยักหน้าและตอบตกลง

ไป๋เสว่เอ๋อร์อารมณ์ดีอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน บาดแผลของเธอก็ไม่ทำให้รู้สึกเจ็บปวดมากนัก เธอจึงลากเผยลี่เชินไปที่ร้านค้าที่ตั้งอยู่ข้างๆ ในทันที

ร้านค้าร้านนี้มีรูปแบบที่เน้นไปทางธุรกิจเป็นอย่างมาก ซึ่งเหมาะสมกับนักธรุกิจชั้นนำอย่างเผยลี่เชินเป็นอย่างดี เมื่อไป๋เสว่เอ๋อร์เดินไปรอบๆ และเลือกเสื้อเชิ้ตและเสื้อคลุมตัวนอกมาได้แล้วหลายตัวแล้ว เธอก็ถือมันกลับไปให้เผยลี่เชินเพื่อให้เขาลองสวมใส่ดูที่ห้องลองชุด

เมื่อเห็นว่าไป๋เสว่เอ๋อร์ส่งเสื้อผ้ามาให้เขาจำนวนไม่น้อย เผยลี่เชินก็เอ่ยปากถามเธอกลับไปด้วยความประหลาดใจว่า “ต้องลองหมดนี่เลยเหรอ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ยิ้มพลางพยักหน้าให้กับเขา “ฉันไปเดินดูรอบๆ มาค่ะ และคิดว่าชุดพวกนี้เข้ากับคุณมากๆ เลย คุณไม่อยากลองใส่ดูหน่อยเหรอคะ”

เมื่อเห็นดวงตากลมโตของหญิงสาวทั้งสองข้าง เผยลี่เชินก็ยากที่จะปฏิเสธได้ เขาทำได้เพียงรับเสื้อผ้าทั้งหมดไป พร้อมกับหันหลังและเดินไปยังห้องลองชุด

เมื่อเผยลี่เชินเดินจากไป พนักงานขายที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็รีบเข้ามาเอ่ยปากชื่นชมในทันทีว่า “คุณคะ แฟนของคุณหล่อมากเลยค่ะ ทั้งยังเชื่อฟังแล้วก็เป็นไม้แขวนเสื้อเดินได้คอยช่วยถือของให้เราด้วย!”

ไป๋เสว่เอ๋อร์รู้ดีอยู่เต็มอกว่าพนักงานขายของที่อยู่หน้าร้านนั้นเก่งในการชื่นชมลูกค้าเป็นที่สุด แต่ถึงเธอจะรู้อย่างนั้น เธอก็ยังดีใจและมีความสุขอย่างมาก เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้นอยู่ดี

เมื่อเธอหันกลับมา และเห็นเสื้อเชิ้ตตัวหนึ่งที่สวยเตะตาวางอยู่บนแผงหน้าร้านข้างๆ เธอ ทันทีที่เธอเดินไปที่หน้าร้านนั้น เธอก็ได้ยินเสียงแหลมสูงของผู้หญิงดังขึ้นมาจากข้างตัวเธอ “กำลังนึกอยู่ว่าใคร ที่แท้ก็คุณไป๋นี่เอง ไม่เจอกันเสียนานเลยนะคะ”

เมื่อไป๋เสว่เอ๋อร์เงยหน้าขึ้น เธอก็มองเห็นเหอหย่าหานที่ยืนอยู่ไม่ไกลนักจากเธอ เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง จากนั้นเธอก็มองไปที่เหอหย่าหานและยิ้มให้กับหญิงสาวผู้นั้น “ไม่เจอกันนานอย่างที่ว่าจริงๆ ค่ะ สวัสดีค่ะ คุณเหอ”

เหอหย่าหานเงยหน้าและมองไปที่ด้านหลังของเธอ เมื่อเธอมองไม่เห็นเงาของคนที่เธออยากเจอ เธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิดหวังขึ้นมาเล็กน้อย

ไป๋เสว่เอ๋อร์ยิ้มเบาๆ และเอ่ยปากถามออกไปเบาๆ ว่า “คุณเหอมาเดินที่ร้านขายสินค้าสำหรับผู้ชายคนเดียวเหรอคะ หรือว่าคุณเหอจะมีแฟนแล้วคะเนี่ย”

“จะมีหรือไม่มีแล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอด้วย” ความเย็นชาปรากฏขึ้นภายในดวงตาของเหอหย่าหานเล็กน้อย “แต่ว่าคุณนี่สิ คอยแต่จะหาเรื่องให้เผยลี่เชินต้องวุ่นวายซ้ำแล้วซ้ำเล่า คุณรู้ไหมคะ ว่าเป็นเพราะคุณ เผยลี่เชินเลยต้องถูกผู้ถือหุ้นบริษัทหลายคนคัดค้านไม่เห็นด้วย ฉันล่ะไม่เข้าใจจริงๆ เลยว่าเขาเห็นอะไรในตัวของคุณกัน”

หลังจากที่หญิงสาวพูดประโยคที่เสียดแทงใจเหล่านี้ออกมา เหอหย่าหานก็เดินก้าวเข้ามาหาเธอ และเมื่อเธอเข้ามายืนที่ข้างๆ ไป๋เสว่เอ๋อร์ เหอหย่าหานก็ใช้ไหล่ของเธอกระแทกไป๋เสว่เอ๋อร์เข้าให้อย่างรุนแรง

ไหล่ของไป๋เสว่เอ๋อร์รู้สึกเจ็บขึ้นมา และแม้แต่แผลที่บริเวณหน้าอกก็เจ็บขึ้นมาด้วยเช่นกัน เธอหันหลังกลับไป และยืนมองร่างสูงโปร่งของเหอหย่าหานกำลังเดินจากไป เพราะความเจ็บปวดจากบาดแผลทำให้เธอขมวดคิ้วขึ้นมา และทำให้เธอไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้เลย

เหอหย่าหานเมื่ออยู่ต่อหน้าคนอื่นคือคุณหนูจากตระกูลที่เพียบพร้อมและร่ำรวย แต่กลับคาดไม่ถึงว่าเมื่อเธออยู่ลับหลังคนอื่นนั้น เธอก็ไร้หัวใจอย่างสิ้นเชิง ไป๋เสว่เอ๋อร์ถอนสายตากลับมา และเหลือบไปเห็นเผยลี่เชินเดินออกมาจากห้องลองชุดพอดี เธอจึงรีบคลายคิ้วที่ขมวดกันแน่น และทำหน้าให้กลับไปเป็นเหมือนเดิมในทันที

ถึงแม้เธอจะพยายามอย่างเต็มที่แล้ว แต่เผยลี่เชินก็ยังมองออกว่าสีหน้าของเธอมีบางอย่างที่ผิดแผกไป เขาจึงเอ่ยปากถามออกไปเบาๆ ว่า “เป็นอะไรไปน่ะ”

“ไม่มีอะไรค่ะ” ไป๋เสว่เอ๋อร์ยิ้มให้กับเขา และเปลี่ยนหัวข้อสนทนาในทันที “คุณสวมชุดนี้แล้วดูหล่อทีเดียวนะคะ”

เพราะความเจ็บปวดจากบาดแผล ทำให้ความอยากเดินเล่นของไป๋เสว่เอ๋อร์ลดลงมากทีเดียว เมื่อต้องเผชิญกับการถามย้ำซ้ำไปซ้ำครั้งแล้วครั้งเล่าของเผยลี่เชิน เธอจึงตอบกลับไปอย่างแผ่วเบาว่า “แค่ง่วงนิดหน่อยเองค่ะ ตอนนี้ก็สายมากแล้ว พวกเรากลับบริษัทกันเถอะค่ะ”

เผยลี่เชินตอบตกลง จากนั้นก็พาหญิงสาวออกไปจากห้างสรรพสินค้าในทันที

ระหว่างทางกลับไปยังบริษัท ไป๋เสว่เอ๋อร์คิดกลับไปกลับมาถึงคำพูดทั้งหมดของเหอหย่าหาน

เธอจับมืออันใหญ่โตของชายหนุ่มอย่างเบามือ และพิงเข้าไปที่บ่าของเขา จากนั้นเธอก็หลับตาลง

หรือว่าสำหรับเผยลี่เชินแล้ว เธอเป็นภาระของเขาจริงๆ ใช่ไหม