ตอนที่ 264 ต่างคนต่างจีบ

ตอนที่ 264 ต่างคนต่างจีบ

ไป๋เสว่เอ๋อร์ตะลึง ทันใดนั้นในรถก็เงียบกริบ เจียงหวั่นหวั่นและโจ๋วฝันต่างกลั้นยิ้มไว้ สายตามองไปที่ไป๋เสว่เอ๋อร์

ไป๋เสว่เอ๋อร์ก็ไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไรดีเมื่อยังมีอีกสองคนนั่งอยู่ในรถ เสียงในวิดีโอคอลก็ดังเหลือเกิน แม้เธอไม่ได้เปิดสปีกเกอร์โฟน คนในรถก็ได้ยินอย่างชัดเจน ที่สำคัญกว่านั้นเผยลี่เชินไม่รู้ว่ามีคนอยู่ในรถ

“หืม?” เผยลี่เชินขมวดคิ้วพร้อมกับรอยยิ้ม “เมื่อตอนบ่ายยังส่งอิโมจิรูปจูบมาให้ตั้งเยอะ มิใช่รึ? แล้วทำไมตอนนี้ถึงดูเขินอายขนาดนี้?”

เจียงหวั่นหวั่นซึ่งนั่งข้างๆ ได้ยินเผยลี่เชินพูดแบบนี้ หัวเราะจนหน้าแดง ส่วนไป๋เสว่เอ๋อร์ก็เขินจนไม่รู้จะตอบว่าอะไร หน้าตาร้อนผ่าวขึ้นมา “รอให้กลับก่อนแล้วฉันค่อยโทรหาใหม่นะ?”

เผยลี่เชินหน้าตาจริงจัง “แต่ฉันอยากฟังตอนนี้”

ได้ยินเขาพูดไป๋เสว่เอ๋อร์ก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี เวลานี้เธอรู้สึกเสียใจที่เชื่อเจียงหวั่นหวั่นให้รับโทรศัพท์

ไป๋เสว่เอ๋อร์หายใจลึกๆ พร้อมกับพูดเสียงแข็ง “ฉัน...คิดถึงคุณ”

เจียงหวั่นหวั่นอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

ไป๋เสว่เอ๋อร์หน้าแดง เห็นชายหนุ่มบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือ จึงรีบพูด “ฉันยุ่งอยู่ตอนนี้ วางสายก่อนนะ กลับถึงแล้วจะโทรหา”

พูดจบเธอไม่รอให้เผยลี่เชินพูดตอบรับ รีบตัดสายวิดีโอคอล

จากนั้นเธอก็ได้ยินเจียงหวั่นหวั่นหัวเราะ แม้แต่โจ๋วฝันที่นั่งอยู่ด้านหลัง ก็ยังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

เจียงหวั่นหวั่นหัวเราะจนหายใจแทบไม่ออก “เสว่เอ๋อร์ ฉันคิดไม่ถึงจริงๆ เกิดมาจะได้ยินเธอกับประธานเผยจีบกันผ่ายวิดีโอคอล! วันนี้ได้เห็นกับตา”

เธอพูดจบหันไปถามโจ๋วฝัน “โจ๋วฝันคุณว่าไง?”

โจ๋วฝันกลั้นหัวเราะ “ผมไม่ว่าไง”

ไป๋เสว่เอ๋อร์หน้าแดง แต่ก็พูดไม่ออก จึงได้แต่นั่งดูพวกเขายิ้มหัวเราะ

หลังจากกินอาหารเสร็จ เจียงหวั่นหวั่นกับโจ๋วฝันสังเกตเห็นแววตาของเธอดูล่องลอย สุดท้ายดูไม่เหมือนไป๋เสว่เอ๋อร์ที่คุ้นเคย

กลับถึงบ้านโจ๋วฝันส่งพวกเธอทั้งสองคนไปที่หน้าประตูบ้านของเจียงหวั่นหวั่น เมื่อเหลือแต่พวกเธอสองคน เจียงหวั่นหวั่นกอดที่แขนของไป๋เสว่เอ๋อร์ “เสว่เอ๋อร์ ฉันดูออกว่าประธานเผยชอบเธอจากใจจริง ฉันอิจฉาเธอจริงๆ”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ยิ้มที่มุมปากเมื่อได้ยิน ทันใดนั้นเธอพบว่าเผยลี่เชินเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของตัวเอง

เขาจากไปเพียงแค่หนึ่งวัน แม้ว่าจะมีเจียงหวั่นหวั่นและโจ๋วฝันอยู่เป็นเพื่อนไม่รู้สึกเหงา แต่ใจเธอกลับรู้สึกว่างเปล่า คิดถึงเขาโดยไม่รู้ตัว

อาจเป็นไปได้ว่าการชอบใครสักคน ก็จะรู้สึกกังวลใจแบบนี้?

เช้าวันถัดมา ไป๋เสว่เอ๋อร์ไปทำงานพร้อมเจียงหวั่นหวั่น มีประสบการณ์กับผู้โดยสารเบียดเสียดบนรถไฟฟ้าเพื่อไปทำงาน แวะกินอาหารเช้า แม้จะไม่สบายเหมือนอยู่บ้าน แต่ก็ทำให้ชีวิตดูมีรสชาติ

เพราะเผยลี่เชินไม่อยู่ งานทั้งหมดจึงตกเป็นภาระของเธอและสวี่เยว่หรู หลังจากจัดการเรียบร้อย ก็จะแบ่งงานตามความสำคัญเร่งด่วน แล้วรวบรวมส่งให้เขา

งานพวกนี้ฟังแล้วก็ไม่ยาก แต่พอได้ลองทำแล้ว ก็ยุ่งยากอยู่ไม่น้อย

เมื่อสักครู่ส่งงานที่จัดการเสร็จไปแล้ว โทรศัพท์ดังขึ้น ไป๋เสว่เอ๋อร์จึงหยิบขึ้นมาดูเป็นแม่ของเธอโทรมา

“สวัสดีค่ะ แม่ หนูกำลังทำงานอยู่ มีเรื่องอะไรคะ?”

“เสว่เอ๋อร์ครั้งที่แล้วบอกว่าจะไปกินข้าวกับลู่เหยาไม่ใช่หรือ? วันนี้แม่โทรไปหาเขาเพื่อนัดกินข้าวที่บ้าน แต่เขากลับบอกว่าเขานัดกับลูกไว้แล้ว แม่คิดว่ากินข้าวกันสามคนก็ไม่เลวนะ สะดวกกว่า”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ประหลาดใจเล็กน้อย “แม่....แม่รู้เบอร์โทรศัพท์รุ่นพี่ลู่ได้ยังไง?”