ตอนที่ 268 ฉันต้องรับผิดชอบเรื่องนี้

ตอนที่ 268 ฉันต้องรับผิดชอบเรื่องนี้

หัวใจของไป๋เสว่เอ๋อร์เต้นแรงเหมือนเสียงกลอง ชายคนนั้นก้าวมาข้างหน้าเธอก็ก้าวถอยหลัง แบบนี้กลับไปกลับมาเพื่อยื้อเวลาไว้

รอจนทั้งสองเปลี่ยตำแหน่ง ไป๋เสว่เอ๋อร์จึงค่อยโล่งอก พูดด้วยน้ำเสียงกลบเกลื่อนความกลังในใจ “หวั่นหวั่นอยู่ที่ไหน ฉันอยากเห็นว่าเธอปลอดภัย”

“ตามฉันมา” ชายผอมใช้มีดสั้นในมือกวัดแกว่งด้วยสีหน้าดุร้าย

ทันใดนั้นข้างหลังชายผอมปรากฏเงาคน เผยลี่เชินยกเท้าขึ้นถีบร่างของชายผอมจนเกือบล้มลงกับพื้น ยังไม่ทันได้โต้ตอบ มีดสั้นในมือก็ถูกเผยลี่เชินเตะทิ้ง “เพ้ง” ล่วงลงพื้น

เผยลี่เชินก้าวไปข้างหน้าจับไหล่คนผอม มืออีกข้างจับมือของเขาไขว้หลังไว้ จนชายผอมร้องด้วยความเจ็บปวด

ไป๋เสว่เอ๋อร์รีบหยิบมีดสั้นที่หล่นลงพื้น กวาดตามองไปรอบๆ “หวั่นหวั่น! หวั่นหวั่นเธออยู่ไหน?”

เผยลี่เชินใช้แรงมากขึ้นจนชายผอมร้องออกมา “เจ็บ...เจ็บ.โอ๊ย!”

“พูดมาเร็ว คนอยู่ไหน”

“ที่....อยู่หลังต้นไม้ไ

ขณะกำลังพูด ก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นมา ไป๋เสว่เอ๋อร์และเผยลี่เชินต่างก็ตกตะลึง

ชายอ้วนจับเจียงหวั่นหวั่นที่ถูกมัดไว้ แล้วตะโกนใส่พวกเขา “พวกแกปล่อยเขาเดี๋ยวนี้!”

เมื่อเห็นชายอ้วนดูท่าไม่ค่อยมีแรง ทั้งการเคลื่อนไหว น้ำเสียงดูอ่อนแอ เผยลี่เชินคิดอยู่ในใจ แล้วมองไปที่ไป๋เสว่เอ๋อร์พร้อมออกคำสั่ง “อยู่ข้างหลังฉันไว้ แล้วสงมีดสั้นมาให้ฉัน”

ไป๋เสว่เอ๋อร์รีบทำตามคำสั่ง ส่งมีดสั้นในมือให้เผยลี่เชิน

เผยลี่เชินใช้มือข้างหนึ่งควบคุมชายผอม มืออีกข้างถือมีดสั้นจี้ไว้ที่คอเขา ปลายมีดเย็นๆ อยู่บนคอชายผอม จนทำให้เขาตกใจ

“ไอ้อ้วน...เร็ว! รีบปล่อยเธอ!”

เห็นได้ชัดว่าชายอ้วนตกใจ มองเจียงหวั่นหวั่นที มองคนผอมที ลังเลไม่กล้าตัดสินใจ

“รีบปล่อยคนเร็ว ไม่อย่างนั้นแกได้เห็นเลือดเขาแน่” เผยลี่เชินพูดอย่างโหดเหี้ยม ออกแรงจับมีดสั้น

ชายร่างผอมสั่นสะท้านด้วยความตกใจ

ชายอ้วนยังคงลังเล ไม่รู้จะทำอย่างไรดี

ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าก็ดังเข้ามาอย่างรวดเร็ว เสียงของโจ๋วฝันดังขึ้น “ประธานเผย”

“มาเร็ว”

คนกลุ่มหนึ่งรีบก้าวมาอย่างรวดเร็ว เผยลี่เชินผลักชายผอมที่อยู่ในมือเขาส่งให้โจ๋วฝัน

ชายสองสามคนที่อยู่ข้างๆ รับรู้ความหมายของเผยลี่เชินทางสายตา รีบก้าวไปข้างหน้าล้อมชายอ้วนไว้

ชายอ้วนตกใจจนรีบปล่อยมือ ยกมือขึ้นเหนือหัวทั้งสองข้าง เดินถอยหลังพูดเสียงสั่น “ฉัน...ฉันไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น”

เห็นชายพยุงเจียงหวั่นหวั่นออกมาจากพุ่มไม้ ไป๋เสว่เอ๋อร์ตื่นเต้น รีบก้าวมาหา “หวั่นหวั่น! เธอไม่เป็นไรใช่ไหม!”

เจียงหวั่นหวั่นส่ายหัว “ไม่...ไม่เป็นไร เสว่เอ๋อร์”

ขณะพูด ร่างกายของเธออ่อนแรง เป็นลมล้มลงข้างกายของไป๋เสว่เอ๋อร์

“หวั่นหวั่น!” ไป๋เสว่เอ๋อร์ใจเต้นแรง รีบมองดูคนข้างๆ “เร็ว...เร็วเข้ารีบพาเธอไปส่งโรงพยาบาล”

“โจ๋วฝัน...ที่เหลือให้นายจัดการ” เผยลี่เชินกำชับด้วยเสียงเข้ม จากนั้นก็อุ้มเจียงหวั่นหวั่น รีบออกจากสวนดอกไม้ไป