ตอนที่ 267
ตอนที่ 267 เจียงหวั่นหวั่นถูกลักพาตัว
October 28, 2026
ตอนที่ 267 เจียงหวั่นหวั่นถูกลักพาตัว
ไป๋เสว่เอ๋อร์ตกตะลึงยังไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับ แม้อีกฝ่ายจะวางสายไปแล้ว
หรือว่าเจียงหวั่นหวั่นจะถูกลักพาตัว?
ความคิดนี้ผุดขึ้นในสมองของไป๋เสว่เอ๋อร์ หัวใจเธอเหมือนถูกอัดแน่น เริ่มรู้สึกกังวลใจ จึงรีบโทรศัพท์กลับไปอีกครั้ง
ไม่มีใครรับสาย!
ความกังวลใจของเธอเพิ่มมากขึ้น ไป๋เสว่เอ๋อร์ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรได้แต่ยืนมองรถที่แล่นผ่านไปผ่านมา รู้สึกเยือกเย็นถึงก้นบึ้งของหัวใจ
ใครกันที่ลักพาตัวเจียงหวั่นหวั่นแล้วยังเรียกชื่อเธอถูกอีก เรียกให้ไปหามีจุดประสงค์อะไรกัน?
แต่ในช่วงเวลาวิกฤติเช่นนี้ ไป๋เสว่เอ๋อรืไม่มีเวลามานั่งสงสัย เธอยืนอยู่ริมถนนโบกมือเรียกรถ แต่ก้ไม่มีรถคันไหนจอดเลย
หลังจากรอมานานก็ไม่เห็นรถแท็กซี่สักคัน ไป๋เสว่เอ๋อร์ร้อนใจจนน้ำตาเกือบจะไหลออกมา ตอนที่ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี รถที่ดูคุ้นเคยดีก็จอดอยู่ตรงหน้าเธอ
เผยลี่เชินเปิดประตูรถก้าวเท้าไปหาเธอ ตอนที่เห็นแสงสะท้อนจากน้ำตาของเธอ เขาตกตะลึงจึงรีบเอ่ยปากถาม “เป็นอะไรไป?”
“เจียงหวั่นหวั่นถูกลักพาตัวไป ตอนนี้จะทำอย่างไรดี?” ไป๋เสว่เอ๋อร์ร้อนใจจนน้ำตาไหลออกมาเป็นทาง
เผยลี่เชินดูเคร่งขรึมเมื่อได้ฟัง จากนั้นจึงยื่นมือโอบกอดเธอไว้ในอ้อมอก “ใจเย็นก่อนนะ เธอค่อยๆ เล่าเหตุการณ์ให้ฉันฟังก่อน?”
“ฉันนัดกับเธอไว้ที่หน้าประตูบ้านเธอ เมื่อกี้ฉันโทรศัพท์หาเธอ แต่เป็นผู้ชายรับสายพูดว่าให้ฉันไปฝั่งตรงข้ามสวนสาธารณะ ไม่เช่นนั้นฉันต้องรับผิดชอบกับผลที่เกิดขึ้น ตอนนี้ฉันควรทำยังไง? อีกฝ่ายรู้จักชื่อฉันด้วย ไม่แน่ว่าอาจเป็นเพราะฉัน....”
ไป๋เสว่เอ๋อร์ร้องไห้เงียบๆ รู้สึกสับสนเผยลี่เชินจึงยกมือตบที่แขนเธอเบาๆ “พวกเราไปด้วยกัน เธอไม่ต้องกังวลไป ไม่มีเรื่องอะไรหรอก”
เมื่อตามเผยลี่เชินขึ้นรถแล้ว เจิงหงก็ขับรถไปที่สวนเอเดน ตอนนี้จิตใจของไป๋เสว่เอ๋อร์สงบมากขึ้น แต่ก็รู้สึกว่าใจเธอจะมาติดขัดอยู่ตรงลำคอ
เผยลี่เชินเงบหน้ามองไป๋เสว่เอ๋อร์กำชับด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง “ตอนนี้ลองโทรหาเธออีกทาง ทางที่ดีควรถ่วงเวลาไว้เพื่อความปลอดภัยของเธอ ที่เหลือปล่อยให้ฉันจัดการเอง”
ไป๋เสว่เอ๋อร์พยักหน้า หยิบโทรศัพท์โทรหาเจียงหวั่นหวั่น โทรถึงสามครั้งจึงมีคนรับสาย
“ห้ามแจ้งตำรวจ เธอมาคนเดียว ตอนนี้เหลืออีกสิบนาที”
ไป๋เสว่เอ๋อร์สั่นไปทั้งตัว พยายามทำให้ตัวเองใจเย็นสงบนิ่ง “เพื่อนฉัน...เธอเป็นยังไงบ้าง! ฉันต้องแน่ใจในความปลอดภัยของเธอ คุณต้องการเงินเท่าไร ฉันจะไปถอนเงินมาให้เดี๋ยวนี้!”
“พวกฉันไม่ต้องการเงิน เธอมาให้ตรงเวลาล่ะกัน ไม่อย่างนั้นฉันไม่รับประกันความปลอดภัยของเธอ”
พูดจบก็วางสายโดยไม่ลังเล
ไป๋เสว่เอ๋อร์สะอื้น มือกำโทรศัพท์แน่น “ไม่ใช่เพราะเงิน บอกให้ฉันไปคนเดียว มันแน่ชัดว่าเป้าหมายคือ ฉัน.....”
“ใช่เลย” สีหน้าเผยลี่เชินดูเคร่งเครียด “พวกมันไม่ได้มีแค่คนเดียว”
ขระพูดเขาก็หยิบโทรศัพท์ออกมาโทร “โจ๋วฝัน พาคนสักสามสี่คนมาที่ถนนเฟิงซิ่ง ฝั่งตรงข้ามสวนดอกไม้ในสวนเอเดน รีบมาทันทีเลยนะ”
เขาวางสาย แล้วหันมามองไป๋เสว่เอ๋อร์ที่ดูตื่นเต้น จึงยื่นมือไปจับมือที่เย็นเหมือนน้ำแข็งของเธอ จากนั้นก็พูดปลอบโยน “มีฉันอยู่ทั้งคน วางใจเถอะ”
ไป๋เสว่เอ๋อร์พยักหน้า น้ำตาที่แก้มแห้งหมดแล้ว จิตใจสับสนบอกไม่ถูก
เจียงหวั่นหวั่นเกิดเรื่องก็เพราะเธอ ไม่ว่าอย่างไรเธอก็ต้องรักษาความปลอดภัยของเจียงหวั่นหวั่น