ตอนที่ 266
ตอนที่ 266 ไม่เชื่อใจฉันตั้งแต่แรก
October 28, 2026
ตอนที่ 266 ไม่เชื่อใจฉันตั้งแต่แรก
ไป๋เสว่เอ๋อร์มือสั่นกำลังจะรับโทรศัพท์ ใครจะไปรู้ว่าจู่ๆ คุณแม่ไป๋เกิดหันหลังกลับมาดึงแขนเธอแล้วลากเธอไปใกล้ๆ ลู่เหยา “เอกแต่เล่นโทรศัพท์อยู่ได้ลูกคนนี้ จะกลับบ้านอยู่แล้ว มัวแต่คุยกับใครก็ไม่รู้”
ไป่เสว่เอ๋อร์จึงได้แต่กำโทรศัพท์ไว้ในมือ เงยหน้ามองลู่เหยาพร้อมกับรอยยิ้ม
เธอยังไม่ทันได้อ้าปากพูดอะไร คุณแม่ไป๋ก็ชิงพูดตัดหน้าไปก่อน “เสว่เอ๋อร์ แม่กับน้าหรงน้าเจินจะไปด้วยกัน เสี่ยวลู่เขาอาสาจะไปส่งลูกที่บ้านเพื่อน ขับรถดีๆ นะ”
ขณะพูดตัวก็เดินไปที่น้าหรง รอยยิ้มในดวงตาปรากฏอย่างชัดเจน
เห็นได้ชัดเจนว่าเป็นการเปิดโอกาสให้เธอได้อยู่กับลู่เหยาตามลำพัง
รอจนคุณแม่ไป๋เดินไปไกล ไป๋เสว่เอ๋อร์จึงเป่าปากเบาๆ อย่างโล่งอก มองไปที่ลู่เหยาเพื่ออธิบาย “รุ่นพี่ลู่ อย่าเข้าใจผิดนะคะ แม่ฉันเป็นเป็นแบบนี้เอง พอเห็นผู้ชายที่มีคุณสมบัติเพียบพร้อมอย่างพี่ ก็คิดจะหาวิธีจับคู่ให้ฉัน เรื่องในวันนี้อย่าเก็บมาใส่ใจเลยนะคะ เอาไว้วันหลังเราค่อยนัดกินข้าวเป็นการส่วนตัวใหม่นะคะ”
“ไม่เป็นไร ฉันคิดว่าพวกคุณน้าก็น่าสนใจดี” ลู่เหยายิ้มไม่มีน้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความไม่พอใจเลยสักนิด
เขานิ่งไปสักพัก ทันใดนั้นก็นึกอะไรออกได้จึงถามต่อ “อ้อ...คุณน้าเขารู้ไหมว่าเธอมีแฟนแล้ว?”
ไป๋เสว่เอ๋อร์ตะลึง ตอบเบาๆ “รู้......”
สายตาของลู่เหยาเปลี่ยนไป กำลังจะถามต่อ โทรศัพท์มือถือของไป่เสว่เอ๋อร์ดังขึ้นเสียก่อน
ไป๋เสว่เอ๋อร์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูปรากฏว่าเป็นเผยลี่เชินโทรมา เธอจึงหันไปทางลู่เหยาพร้อมรอยยิ้ม “ฉันรับโทรศัพท์ก่อนนะคะ”
จากนั้นเธอก็แนบโทรศัพท์ไว้ที่หู “ฮัลโหล?”
ทันทีหลังจากนั้นเธอก็หันหลังกลับ มองเห็นเงารูปร่างสูงโปร่งอยู่บนถนนไม่ไกลนัก เสียงที่ออกมาจากปากหยุดลงทันที
เผยลี่เชินยืนอยู่ที่นั่นด้วยสีหน้าเรียบๆ สายตาทั้งสองคู่มองเหมือนทำให้เวลาหยุดนิ่งไปชั่วขณะ
“เสว่เอ่อร์.......”
เสียงของลู่เหยาที่อยู่ด้านหลัง ทำให้ไป๋เสว่เอ๋อร์เหมือนตื่นจากฝัน รีบวางโทรศัพท์ไม่สนใจคนข้างหลัง รีบเดินไปหาเผยลี่เชิน
“คุณ....ทำไมถึงกลับมาวันนี้ล่ะ?”
เผยลี่เชินใบหน้าซีดมากๆ ดูเหมือนจะไม่มีอะไรแสดงออกในสายตาของเขา แต่ร่างกายของเขากลับเย็นชา
“คิดถึงเธอ ก็เลยกลับมา”
เผยลี่เชินไม่พูดอะไรมาก หนหลังกลับเปิดประตูขึ้นรถ
ไป่เสว่เอ๋อร์ใจเต้น รู้สึกว่าเขาจะอารมณ์ไม่ค่อยดี รีบหันกลับไปพูดกับลู่เหยา “รุ่นพี่ลู่ ฉันไปก่อนนะคะ”
พูดจบเธอก็รีบขึ้นรถไป
เสียงปิดประตูรถดัง “ปัง” จากนั้นรถก็เคลื่อนตัวกลับไปยังคฤหาสน์
ภายในรถเงียบลงสองสามนาที ไป๋เสว่เอ๋อร์สงบนิ่ง ในความมืดอึมครึม เธอลองทดสอบโดยการยื่นมือไปสัมผัสมือของเผยลี่เชิน เธอพูดเบา “คุณมาจากสนามบินเลยรึเปล่า? กินข้าวมาหรือยัง?”
ไม่มีใครตอบ
ไป๋เสว่เอ๋รอ์รู้สึกตะขิดตะขวงใจบอกไม่ถูก เธอลังเลว่าจะพูดต่อดีไหม ทันใดนั้นเธอก็ถูกกุมมือไว้
ในความมืด ไป๋เสว่เอ๋อร์มองเห็นแสงสว่างในดวงตาของชายหนุ่ม