ตอนที่ 270 ไม่ได้ท้องตั้งแต่แรก

ตอนที่ 270 ไม่ได้ท้องตั้งแต่แรก

แม่บ้านกลัวจนไม่กล้าเงยหน้า ได้แต่พยักหน้าไม่พูดอะไรเลย

ใบหน้าของจินจิงจิงตกใจมาก จนหายใจถี่

เผยอี้ก้าวมาข้างหน้า ผูกเน็คไทให้เข้าที่เข้าทาง สีหน้ายังคงดูปกติ “ทำไมอ่ะ?”

จินจิงจิงยังคงนิ่ง จนแม่บ้านต้องพูดซ้ำอีกครั้ง “คุณชายใหญ่มาคะ...”

เผยลี่เชินมีสีหน้าเคร่งขรึมเมื่อได้ยิน จากนั้นก็เดินออกไปด้านนอกโดยไม่ลังเล

จินจิงจิงตื่นตระหนกดวงตาเธอหันกลับมา พอเดาออกว่าเรื่องอะไร เธอรีบเดินไปข้างหน้าคว้าแขนของเผยอี้ไว้ “เผยอี้...ให้ฉันไป คุณอยู่ที่นี่เถอะ....”

“พูดอะไรของเธอ?” เผยอี้ขมวดคิ้ว จากนั้นก็แกะมือเธอออก “ฉันเองก็อยากรู้ว่าเขาคิดจะทำอะไร?”

ที่ผ่านมา เผยลี่เชินขัดแย้งกับเผยอี้ตลอด ไม่ใช่เพราะเรื่องของบริษัท แต่เป็นเรื่องส่วนตัว ทั้งสองคนต่างมองหน้ากันไม่ติด เห็นหน้ากันที่เกิดอาการหมั่นไส้

เผยอี้รีบลงไปชั้นล่าง เห็นเผยลี่เชินนั่งบนโซฟาพร้อมไป๋เสว่เอ๋อร์นั่งอยู่ข้างๆ สีหน้าดูเย็นชามากกว่าเดิม

จินจิงจิงไม่กล้าพูดอะไรมาก ระมัดระวังเดินตามหลังเผยอี้ลงไปข้างล่าง

ไป๋เสว่เอ๋อร์เห็นเผยอี้และจินจิงจิง สายตาเธอแสดงความโกรธเคือง ใจที่เมื่อสักครู่สงบนิ่งกลับรู้สึกสับสน แทบอยากจะขึ้นไปจับจินจิงจิงแล้วถามให้รู้เรื่องว่าเธอคิดจะทำอะไร?

ทันใดนั้นเผยลี่เชินที่อยู่ข้างดึงแขนเธอไว้ ประมาณว่าให้นิ่งไว้ก่อน

เผยอี้ยกคิ้ว ใช้น้ำเสียงหยอกล้อ “พี่ใหญ่ หากฉันจำไม่ผิด นี่เป็นครั้งแรกที่พี่มาเรือนหอของฉัน ช่างหายากจริง ไม่รู้ว่าลมอะไรหอบพี่มาถึงนี่ได้?”

เผยลี่เชินลุกขึ้นด้วยสีหน้าเย็นชาหลังจากได้ยิน เข้าเรื่องทันที “พวกฉันไม่ได้มาหานาย”

เผยอี้ขมวดคิ้ว หันไปมองที่จินจิงจิงด้วยความรู้สึกงงงวย

จินจิงจิงดูท่าทางกล้าๆ กลัวๆ หลบอยู่ที่ด้านหลังเผยอี้

ไป๋เสว่เอ๋อร์เดินไปข้างหน้าจ้องมองจินจิงจิง พร้อมถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา “คนพวกนั้นคือคืนที่เธอส่งไปใช่ไหม?”

ในเวลานั้นสายตาของทุกคนจับจ้องมาที่จินจิงจิง จินจิงจิงรู้ว่าหลบซ่อนต่อไปไม่ได้ จึงแกล้งทำเป็นฟังไม่รู้เรื่อง “เธอพูดเรื่องอะไรของเธอ ฉันไม่เห็นจะเข้าใจ?”

“ไม่เข้าใจ?” ไป๋เสว่เอ๋อร์ยังคงจ้องมองด้วยสายตาเย็นชา “เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้ว เธอยังแกล้งทำเป็นไม่เข้าใจอีก? ต้องให้ฉันพาหลี่เซียวมาใช่ไหมเธอถึงจะยอมรับ? สะกดรอยตามฉัน ลักพาตัวเพื่อนฉัน นอกจากเรื่องพวกนี้แล้ว เธอคิดจะทำอะไรอีก?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ท่าทางแข็งกร้าวอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน เผยอี้ที่มองอยู่ข้างๆ ยังตะลึง เขามองจินจิงจิง อย่างไม่อยากเชื่อสายตาและถามว่า “คุณทำอะไร?”

สีหน้าจินจิงจิงดูเคร่งเครียด แต่ก็ยังปฏิเสธเสียงแข็ง “ฉัน....ฉันไม่รู้อะไรเลย”

เธอยื่นมือออกมาด้วยความหวาดกลัว จับแขนเผยอี้ไว้ “เผยอี้ คุณก็รู้ว่าช่วงนี้ฉันไม่ได้ออกไปไหน แล้วฉันทำเรื่องที่เธอพูดได้อย่างไร? คุณอย่าไปเชื่อเรื่องที่เธอพูด!”

สีหน้าเผยอี้ดูหมอง มองเผยลี่เชินและไป๋เสว่เอ๋อร์ด้วยสายตาเชิงทดสอบ “พวกเธอไม่มีหลักฐาน ทำไมต้องโยนความผิดทั้งหมดมาให้จิงจิง?”

“เมื่อคืนเพื่อนของไป๋เสว่เอ๋อร์ถูกลักพาตัว แล้วให้เธอไปช่วยเพื่อน ตอนนี้คนทั้งสองอยู่ในมือฉันแล้ว ถ้านายไม่เชื่อ ฉันจะพาสองคนนั้นส่งให้นาย” สายตาของเผยลี่เชินเฉียบคม แล้วพูดต่อ “หลังจากจับสองคนนี้ ฉันก็จับชายคนที่อยู่เบื้องหลังได้ เขายอมรับว่าจินจิงจิงเป็นคนสั่งการทั้งหมด”

“คุณ....คุณพูดเรื่องบ้าอะไร” สีหน้าจินจิงจิงเปลี่ยนไป หันไปมองเผยอี้ ทำหน้าเหมือนคนที่ถูกกลั่นแกล้ง ถูกใส่ร้าย “เผยอี้....ฉันไม่ได้ทำนะ พวกเขาใส่ร้ายฉัน....”