ตอนที่ 271 เธอนี่มีความสามารถมากจริงๆ

ตอนที่ 271 เธอนี่มีความสามารถมากจริงๆ

พอไป๋เสว่เอ๋อร์เอ่ยประโยคนี้ออกไป บรรยากาศของทั้งห้องรับแขกก็เย็นยะเยือกลงมาทันที แม้แต่คนรับใช้ที่ยืนอยู่ด้านข้าง ต่างก็แอบมองมาทางนี้ด้วยสีหน้าที่ตกตะลึงและประหลาดใจ

จินจิงจิงมีการตอบสนองกลับมาก่อนเป็นคนแรก เธอถลึงตาพร้อมเอ่ยถามย้อนกลับด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นว่า “ไป๋เสว่เอ๋อร์เธอพูดจาซซี้ซั้วอะไรของเธอ?”

“ฉันพูดจาซี้ซั้ว?” ไป๋เสว่เอ๋อร์หัวเราะออกมาอย่างประชดประชัน “วันที่สามพฤศจิกายน เวลาประมาณสิบโมงเช้า ที่โรงพยาบาลเหรินหมิน เธอยัดบัตรธนาคารใบหนึ่งให้กับคุณหมอฉาวหลิงแผนกสูตินรีเวช ใช่หรือเปล่า?”

จินจิงจิงสีหน้าแดงระเรื่อขึ้น รีบปฏิเสธออกมาในทันที “พูดจาซี้ซั้ว！ฉันไม่เคยทำแบบนั้นมาก่อน！”

ไป๋เสว่เอ๋อร์เดาออกได้ตั้งนานแล้วว่าเธอจะต้องปฏิเสธ จึงเอ่ยปากขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่สงบเยือกเย็นว่า “ในเมื่อเธอไม่เคยทำ งั้นตอนนี้พวกเราก็ลองโทรศัพท์ไปถามคุณหมอฉาวหลิงดดูก็ได้ หรือไม่พวกเราทั้งหมดไปโรงพยาบาลเหรินหมินด้วยตัวเอง เธอกล้าไหม?”

“หากที่ฉันเดาไม่ผิด การผ่าตัดทำแท้งของเธอ ก็คงจะเป็นคุณหมอฉาวหลิงที่ทำให้ ใช่หรือเปล่า?”

ไป๋เสว่เอ๋อร์ถามย้อนกลับไปสองสามประโยค ชั่วพริบตาจินจิงจิงก็สั่นไปทั้งตัวขึ้นมาในทันที แม้แต่คำโต้แย้งก็พูดไม่ออก

เผยลี้มองไปทางจินจิงจิงอย่างยากที่จะเชื่อ เอ่ยปากถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำว่า “สิ่งที่เขาพูดเป็นความจริงหรอ?”

สีหน้าของจินจิงจิงซีดขาวขึ้นมาเล็กน้อย ร่างกายสั่นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว เช่นเดียวกันกับมุมปากต่างก็มีความสั่นขึ้นมาอย่างยากที่จะควบคุม

จริงหรือไม่จริง เกรงว่าพอเห็นการตอบสนองเช่นนี้ของเธอ ในใจของทุกคนต่างก็รู้ดีกันหมดแล้ว

ไป๋เสว่เอ๋อร์หันมองไปทางเผยอี้ เอ่ยปากพูดขึ้นเบาๆว่า “หากคุณไม่เชื่อ ลองไปตรวจสอบดูได้ เชื่อว่าอาศัยความสามารถและฝีมือของคุณ ไม่ช้าก็สามารถค้นหาความจริงของเรื่องนี้จนชัดเจนได้อย่างแน่นอน”

เผยอี้นิ่งเงียบอยู่นาน ค่อยๆทำให้การคาดเดาที่อยู่ในใจของตนเองเด็ดเดี่ยวแน่วแน่ขึ้นมาอย่างช้าๆ เขาก้าวขาขึ้นไปข้างหน้าด้วยความโมโหอย่างยากที่จะควบคุมได้ ยืนมือออกไปข้างหนึ่งกุมปกคอเสื้อของจินจิงจิงเอาไว้แน่น กดเสียงให้ทุ้มต่ำพร้อมกับเอ่ยถามขึ้นว่า “จินจิงจิง เรื่องแบบนี้คุณยังกล้าหลอกผม！”

“เผยอี้...เป็นเพราะฉันกลัวว่าคุณจะจากฉันไป...” จินจิงจิงดูเหมือนกับลนลานไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี ยื่นมือออกไปกุมมือของเขาเอาไว้ด้วยความสั่นเทา “เพราะฉันกลัวที่จะเสียคุณไปถึงทำแบบนี้...”

เผยอี้รู้สึกอับอายขายหน้าจนกลายเป็นความโกรธ ออกแรงผลักจินจิงจิงออกไปอีกด้านอย่างไม่ปรานีเลยแม้แต่น้อย จินจิงจิงโซเซยืนไม่นิ่ง ล้มลงไปนั่งกับพื้นในทันที

ไป๋เสว่เอ๋อร์ยืนอยู่ข้างๆ จ้องมองจินจิงจิงที่อยู่บนพื้นด้วยสายตาที่เยือกเย็น มือกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว

ทันใดนั้น หัวไหล่ของเธอก็รู้สึกอุ่นขึ้น พอหันหน้ากลับไปก็เห็นเผยลี่เชินยืนอยู่ที่ข้างกายของเธอ

เผยลี่เชินมองไปทางเผยอี้ด้วยความเย็นชา เอ่ยปากเตือนขึ้นว่า “ในเมื่อพวกแกมีธุระภายในบ้านที่ต้องจัดการ พวกฉันก็ไม่อยู่รบกวนมากไปกว่านี้แล้ว แต่มีประโยคนึงที่ไม่ค่อยน่าฟังเท่าไรฉันขอพูดเอาไว้ก่อน เผยอี้ ดูแลคนของแกให้ดี หากคราวหน้ามือของเขายื่นมาถึงพวกเราทางนี้อีก ฉันควรทำอะไรก็จะไม่รายงานกับแกอีก”

พูดจบ เผยลี่เชินก็กุมไหล่ของไป๋เสว่เอ๋อร์ ก้าวขาเดินออกไปทางด้านนอกในทันที

ได้ยินเขาพูดเช่นนี้ เผยอี้รู้สึกเพียงแค่เหมือนโดนตบเข้าที่หน้าอย่างจังยังไงอย่างงั้น ทั้งร้อนทั้งแสบไปหมด รอเงาของทั้งสองคนหายไปจากหน้าประตูใหญ่แล้ว เขาก็ยื่นมือข้างหนึ่งออกไป จับปกคอเสื้อของจินจิงจิงเอาไว้แน่น แทบจะกระชากเธอขึ้นมาจากพื้น เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่โมโหว่า “จินจิงจิง คุณนี่มันกล้าดีจริงๆ！”

เสียง “เพี้ยะ” ดังขึ้น บนข้างแก้มของจินจิงจิงถูกตบด้วยฝ่ามือหนึ่งอย่างรุนแรง ใบหน้าของเธอถูกตบจนหันไปอีกด้าน ยังไม่ทันที่จะมีการตอบสนองกลับคืนมา ก็โดนอีกฝ่ามือหนึ่งขึ้นมาอีกครั้งอย่างรุนแรง ตบจนเธอมึนหัวตาลายไปหมด รสชาติคาวหวานของเลือดลอยขึ้นมาถึงลำคอของเธอ...

“เผยอี้...” จินจิงจิงเพิ่งจะร้องมีเสียงออกมา ก็รู้สึกได้ถึงอาการรัดแน่นบริเวณลำคอ ถูกมือใหญ่มือหนึ่งจับกุมเอาไว้อย่างแน่นหนา แทบจะหายใจใม่ออก

“จินจิงจิง ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปอย่าเรียกชื่อของผมอีก！” นัยน์ตาของเผยอี้สะท้อนไฟแห่งความโกรธออกมา “ผมรังเกียจความสกปรกของคุณ！”

พูดจบ เขาก็คลายเธอออกอย่างแรง ร่างกายของจินจิงจิงอ่อนยวบ ล้มนั่งลงไปกับพื้นในทันที

เผยอี้ไม่มีเวลาที่จะไปสนใจอย่างอื่น ก้าวขาเดินไปทางหน้าบันได ยังไม่ลืมที่จะหันไปตะคอกคนรับใช้ที่ยืนช็อกอยู่ด้านข้าง “รีบขึ้นมา ย้ายของทั้งหมดของเขาไปยังห้องนอนเล็กให้หมด！”

คนรับใช้ไม่กล้าเมินเฉย ก้มหน้าก้มตารีบเดินไปข้างหน้า ผ่านจินจิงจิงที่ล้มนั่งอยู่ที่พื้น ก็ไม่กล้าไปประคอง เดินขึ้นชั้นสองไปอย่างเร่งรีบในทันที